داستان ده بی‌بی (معجزه یازدهم) — متن عربی با ترجمهٔ فارسی | سادات
Skip to content

داستان ده بی‌بی (معجزه یازدهم)

16 مُعْجِزه

داستان ده بی‌بی (معجزه یازدهم)

نخست دو (2) رکعت نماز حاجت بگزارید، سپس این را بخوانید.

الحمدُ للّٰہِ ربِّ العالمین، والصلاۃُ والسلامُ علیٰ خیرِ المرسلین، وآلہٖ الطیّبین الطاہرین المعصومینؑ

سپس داستان را این‌گونه آغاز کنید.

در شهری دو برادر زندگی می‌کردند. برادر بزرگ‌تر ثروتمند بود و برادر کوچک‌تر بی‌چیز و تهیدست. برادر کوچک‌تر چون از بی‌چیزی و تهیدستی خود درمانده شد، به همسرش گفت: تا کی این جا رنج فقر و گرسنگی را تحمل کنیم؟ چرا به شهری دیگر (غربت) نروم؟ شاید آن جا کاری بیابم و این روزهای تنگدستی سپری شود.

این را گفت و از همسرش خداحافظی کرد و رهسپار غربت شد. همسرش پس از رفتن او پریشان‌حال بود و در دل می‌گفت: ای پروردگار، تنها تو روزی‌دهنده‌ای. اکنون شوهرم هم رفت؛ اکنون چه کسی به من خوراک خواهد داد؟

پس از چندی، آن زن مؤمن ناچار به خانه برادر بزرگ شوهرش رفت و گفت: برادر، چه کنم، کجا بروم؟ برادرتان مرا تنها گذاشت و به غربت رفت. اکنون جز خانه شما پناهی کجاست؟ آن ثروتمند به همسرش گفت: ببین، این زن برادر کوچکم آمده است؛ او را همین جا نگاه دار و کارهای خانه را به او بسپار. از این پس همین جا خواهد ماند. باری، آن زن مؤمن مصیبت‌زده در خانه او ماند و همه کارهای خانه و نگهداری کودکان را انجام می‌داد. اما همسر آن ثروتمند از او خشنود نبود؛ بر سر کوچک‌ترین چیزی خشمگین می‌شد و طعنه می‌زد. اما این روزگارزده همه را می‌شنید و صبر می‌کرد؛ تنها شب‌ها چون دراز می‌کشید، بر تباهی و خواری خود بسیار می‌گریست. بدین‌سان مدتی گذشت. بیشتر شب‌ها برای سلامتی و بازگشت شوهرش دعا می‌کرد.

روزی این زن مؤمن گریه‌کنان به خواب رفت و در خواب دید که «بانویی نقاب‌پوش تشریف آوردند و فرمودند: ای زن مؤمن، برای شوهرت این‌قدر بی‌قراری مکن. ان شاء الله تعالی صحیح و سالم بازمی‌آید و بی‌گمان به تو می‌رسد». و سپس این را نیز فرمودند که روز پنجشنبه (در هر ساعتی) حتماً «داستان ده بانو» را بخوان و بشنوان، تا هنگامی که شوهرت به خانه بازآید.

﴿وَإِذْ قَالَتِ الْمَلَائِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللّٰهَ اصْطَفَاكِ وَطَهَّرَكِ وَاصْطَفَاكِ عَلَىٰ نِسَاءِ الْعَالَمِينَ﴾

(آیه 42، سوره آل عمران، جزء 3)

ترجمه: و هنگامی که فرشتگان گفتند: ای مریم! بی‌گمان خداوند تو را برگزید و پاکیزه‌ات ساخت و تو را بر زنان جهانیان برتری داد.

از این آیه دانسته می‌شود که مقام حضرت مریم (س) بسیار بلند و بسیار بزرگ است. در اسلام چهار زن گذشته‌اند که همتایی ندارند.

نخست، سیده طاهره فاطمة الزهراء صلوات الله علیها، که مقام و منزلتشان از همه این بانوان برتر و والاتر است.

دوم، حضرت ساره (س)،

سوم، حضرت آسیه (س) (همسر فرعون). او از بنی‌اسرائیل بود و بر دین ابراهیم (ع) بود و نام پدرش مزاحم بود. به او خداپرستی آموخته می‌شد. چنین بانوی مقدسی به همسری فرعون درآمد. شاید خواست خدا این بود که حضرت موسی و حضرت هارون علیهما السلام در دامان او پرورش یابند و پیامبر خدا در دامان کافران پرورش نیابد. پیش از ازدواج، فرعون مانند دیگر انسان‌ها بود؛ بعدها از سرمستی و نخوت پادشاهی و گنج‌ها خود را خدا خواند. روزی گفت: چند روزی است که تو را در حالی شگفت می‌بینم. حضرت آسیه (س) گفت: اندوهم از این است که تو انسانی و خود را خدا می‌خوانی و آن را به مردم می‌قبولانی. فرعون گفت: آیا به خدای موسی (ع) و هارون (ع) ایمان آورده‌ای؟ آسیه (س) در پاسخ گفت: امروز چهل سال است. فرعون گفت: از من نمی‌ترسی؟ آسیه (س) پاسخ داد: ترسم از خدا بیش از ترس از توست؛ من از تو سخت متنفر و بیزارم. فرعون با شنیدن این سخن برافروخته شد. سپس فرعون آسیه (س) را بر زمین خواباند و بر دست‌ها و پاهایش میخ کوبید. اگر زن دیگری بود فریاد و شیون می‌کرد، اما این بانو (س) مرگ را بر همنشینی با کافر برگزید. (آسیه (س)، آفرین بر ایمان و یقین تو).

چهارمین زن، هاجر (س) است که حضرت ابراهیم (ع) او را بر کوه نهاد و رفت. هاجر (س) با کودک شیرخوار خود (حضرت اسماعیل (ع)) تنها، با توکل بر خدا، راضی به رضای او ماند. تا دوردست‌ها آبی نبود. کودک را گذاشت و در جست‌وجوی آب هفت بار از کوه بالا رفت و پایین آمد و کودک همچنان می‌گریست. در میان بالا رفتن و پایین آمدن از کوه، خداوند (با ساییدن پاشنه‌های کودک بر زمین) آب را به صورت چشمه زمزم فراهم ساخت که جهان از آن سیراب شد و شهر آباد شدن گرفت. سپس هنگامی که حضرت ابراهیم (ع) حضرت اسماعیل (ع) را برای قربانی (ذبح) برد، حضرت هاجر (س) خاموش ماند.

حضرت زینب (س) دختر زهرا (س) علیهم السلام، گریه‌کننده خاندان، سوگوار خاندان، اسیر کربلا؛ و حضرت کلثوم (س) خواهر زینب (س)، سوگوار هفتاد و دو (72) تن؛ و حضرت صغری (س) دختر حسین (ع) که در مدینه چنان از خاندانش جدا شد که دیگر به آنان نرسید و با شنیدن خبر جدایی، بی‌تابانه از این جهان رخت بربست؛ حضرت کبری (س) خواهر صغری (س)، اسیر کربلا و سوگوار عزیزانش؛ حضرت سکینه (س) دختر حسین (ع) که چه ستم‌هایی را تحمل کرد، اما داغ یتیمی را تاب نیاورد و با آرزوی آزادی برادران، خواهران، عمه‌ها و دیگران، در زندان شام به شهادت رسید.

با در نظر داشتن همه این مصیبت‌ها، با گریه و زاری این داستان را بشنود یا بخواند.

و نظر عنایت قدرت الهی را مشاهده کند. آن داستان این است.

روزی وصی سید المرسلین (ص)، امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب (ع)، شفیع محشر حضرت محمد مصطفی (ص) را مهمان کردند، اما آن روز در خانه چیزی نبود. ایشان (ع) اندکی «جو» از جایی قرض گرفتند و آوردند و حضرت سیده (س) آن را آرد کردند و شش (6) نان پختند. حضرت ختمی مرتبت (ص) تشریف آوردند و با پسرعمو، دختر و نوادگان خود بر سر سفره نشستند. حضرت سیده (س) یک نان را به بانو فضه، کنیز، دادند و باقی میان پنج تن پاک (ع) تقسیم شد. پس از فراغت از غذا، حضرت سیده (س) عرض کردند:

فردا دعوت مرا بپذیرید. حضرت (ص) پذیرفتند. بدین‌سان یکی پس از دیگری هر دو نواده (ع) نیز جدّ خود (ص) را دعوت کردند. امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام هر روز اسباب خوراک را فراهم می‌کردند. چون روز چهارم حضرت (ص) پس از فراغت از غذا روانه شدند، دیدند فضه، کنیز، بر در ایستاده است. حضرت (ص) پرسیدند: فضه، آیا می‌خواهی چیزی بگویی؟ فضه با نهایت ادب عرض کرد: این کنیز شایسته آن نیست که آن حضرت (ص) را به غذا دعوت کند، اما با این همه درخواست می‌کند که به کنیز عزت ببخشید. پیامبر خدا (ص) با شنیدن این سخن دعوت کنیز را نیز پذیرفتند.

باری، آن حضرت (ص) طبق معمول به خانه دختر تشریف آوردند. همه به احترام برخاستند. (فضه به هیچ کس در خانه نگفته بود که امروز حضرت (ص) را دعوت کرده است). پیامبر کریم (ص) خود فرمودند: امروز ما مهمان فضه هستیم. امیرالمؤمنین حضرت علی (ع) آهسته و جداگانه به فضه گفتند: پیش‌تر به من می‌گفتی تا تدارک ببینم. فضه با ادب عرض کرد: شما نگران مباشید؛ خداوند متعال مسبب الاسباب است. پس از آن به گوشه‌ای رفت و دو (2) رکعت نماز حاجت گزارد و به درگاه الهی دعا کرد که ای قاضی الحاجات! تو بر این تهیدستی و بی‌چیزی دانایی. این کنیز حبیب تو (ص) را مهمان کرده است. تو را به حق همان محبوب (ص) و خاندانش (ع) سوگند می‌دهم؛ پروردگارا! مرا شرمنده مکن. هنوز دعا به پایان نرسیده بود که دید طبقی پر از نعمت‌های بهشتی پیش رویش نهاده است. با دیدن آن بی‌درنگ سجده شکر به جا آورد و سپس آن را پیش روی حضرت (ص) نهاد. آن حضرت (ص) با همه اهل خانه از آن تناول فرمودند. پس از فراغت از غذا، گویی ناآگاه، فضه را این‌گونه خطاب کردند: فضه! این غذا از کجا آمده است؟ (هرچند ایشان به‌خوبی آگاه بودند؛ تنها می‌خواستند نشان دهند که کنیزان خانه ما نیز چنان نزد خداوند متعال عزیزند که درخواستشان را رد نمی‌کند). با محبت و اعتقاد راستین به محمد (ص) و آل محمد (ص) همه چیز به دست می‌آید؛ در گنجینه خدا کمبود هیچ چیز نیست.

خلاصه این که با وضو و با اخلاص نیت این داستان را بخوان یا بشنو؛ و چون شوهرت بازآمد، از نان شیرین «ملیده» درست کن و از آن «ده لادو» (گلوله شیرینی) بساز و بر آن نذر ده بانو را بده. آن زن مؤمن عرض کرد: شما کیستید؟ و نامتان چیست؟ و مرا از نام این بانوان نیز آگاه کنید تا نذر آنان را بدهم. با شنیدن این سخن حضرت سیده (س) فرمودند: نام من «فاطمه زهرا (س)» است و نام پدرم محمد مصطفی (ص) است؛ و نام نه (9) بانو این است:

1. حضرت ساره (س). 2. حضرت هاجر (س). 3. حضرت مریم (س). 4. حضرت آسیه (س)؛ و دختران من: 5. حضرت زینب (س). 6. حضرت ام کلثوم (س). 7. حضرت فاطمه کبری (س). 8. حضرت فاطمه صغری (س). 9. حضرت سکینه (س).

چون آن زن مؤمن از خواب بیدار شد، روز پنجشنبه بود. این خواب را برای چند زن در محله بازگفت و سپس داستان حضرت سیده (س) را خواند و بدین‌سان همچنان می‌خواند تا آن که شوهرش بازآمد. روزی شوهرش با مال و اسباب بسیار از راه رسید. زن مؤمن شاد شد و به خانه پیشین خود بازگشت و در آن جا طبق دستور، با اخلاص نیت بر لادوها نذر داد و لادوها را پخش کرد و از همان لادوها برداشت و به خانه برادر بزرگ شوهرش رفت و به زن برادر شوهرش داد و تمام ماجرا را نیز به اختصار بازگفت. آن زن برادر شوهرِ مغرور، لادوها را بی‌درنگ پس داد و گفت: این‌ها را ببر؛ ما چنین چیزهایی مانند آجر و سنگ نمی‌خوریم. آن زن مؤمن بیچاره لادوها را بازآورد و با احترام خود خورد و خدا را شکر گفت. اکنون حال آن زن مغرور را بشنوید.

شب، آن زن مغرور خوابید. صبح چون برخاست، دید همه فرزندانش مرده افتاده‌اند و همه اسباب خانه ناپدید شده است. با دیدن این حال، هوش از سر زن و شوهر پرید و هر دو بسیار گریستند. چون چند روز گذشت، به یکدیگر گفتند: خدایا! اکنون از گرسنگی حالمان بد است. چه کنیم؟ در خانه دانه‌ای هم نیست که چیزی بخوریم. سرانجام شوهر به همسرش گفت: به خانه خواهرم برویم. در خانه را قفل کردند و هر دو به راه افتادند. در راه کشتزارهای سرسبز نخود دیدند. شوهرش بوته‌های بسیاری (بوته‌های نخود سبز) کند و به دست همسرش داد. آن بوته‌ها در دست زن بی‌درنگ خشکید و علف خشک شد. هر دو بسیار هراسان شدند و آن‌ها را افکندند و پیش رفتند. اندکی که رفتند، به کشتزار نیشکری تر و تازه رسیدند. شوهر از گرسنگی و تشنگی بی‌تاب بود؛ با دیدن نیشکرها بی‌قرارتر شد و نیشکرهای بسیاری از کشتزار شکست و به همسرش داد. همین که به دست زن خورد، همه خشکیدند و چوب شدند. آن‌ها را نیز افکندند و پیش رفتند. با دشواری بسیار به خانه خواهر رسیدند. آنان را در اتاقی جداگانه نشاندند. نخست اهل خانه غذا خوردند. خواهر پس‌مانده غذا را به‌وسیله خدمتکار برایشان فرستاد. این دو چند روز گرسنه بودند؛ با دیدن غذا بسیار شاد شدند و هر دو به خوردن نشستند. همین که نخستین لقمه را برداشتند، بوی بدی سخت برخاست و هر دو سر به دست گرفتند و نشستند و سرانجام گرسنه خوابیدند. چون صبح شد، شوهر به همسرش گفت: پادشاهی که این جاست دوست من است؛ بیا نزد او برویم و ببینیم در این گرفتاری چه یاری‌ای به ما می‌کند. هر دو نزد پادشاه رسیدند. خبررسان آگاهی داد: قربان، مردی و زنی نزد شما آمده‌اند که بسیار خسته‌حال‌اند. پادشاه آنان را به درون فراخواند و با دیدنشان شناخت و با گرمی بسیار دیدار کرد. سپس اتاقی برایشان خالی کرد و گفت: هر دو غسل کنید و بیاسایید. پادشاه فرمان داد که برای مهمانان ما هفت گونه غذا بفرستید. طبق فرمان پادشاه، هفت خوان برای آن دو آوردند.

شوهر بسیار شاد شد و به همسرش گفت: زود برخیز؛ خدا برای ما نعمت فرستاده است. همسرش دست شست و نزد غذا نشست. همین که دست به غذا زد، غذا گندید و کرم‌هایی در آن به جنبش افتادند. شوهرش در شگفت ماند که این چه ماجرایی است. اگر نزد پادشاه شکایت کنیم، خشمگین می‌شود که من غذای تازه فرستادم و شما بدنامم می‌کنید. شوهر بسیار هراسان شد و به همسرش گفت: اکنون چه کنم؟ این همه غذا گندید؛ پادشاه خواهد گفت این‌ها جادو کرده‌اند. باری، هر دو غذا را در زمین دفن کردند و ظرف‌ها را به‌وسیله خدمتکاران بازپس فرستادند. و پریشانی‌های هر دو همچنان افزون می‌شد، اما هیچ چیز را درنمی‌یافتند. همسرش در همین سردرگمی در حیاط نشست. در این هنگام شاهزاده‌خانم و ملکه برای غسل می‌رفتند و هر دو گردنبندهای خود را بر میخی نزدیک حیاط آویختند. همین که آویختند، آن دو گردنبند ناپدید شد. آن زن نیز این را دید و بی‌درنگ به شوهرش گفت: اکنون خدا به خیر بگذراند. شوهر پرسید: چه شده است؟ همسرش تمام ماجرای ناپدید شدن ناگهانی گردنبندها را بازگفت و این را نیز گفت که اکنون زود از این جا بیرون برویم؛ مبادا پادشاه تهمتی بر ما بزند و ما هر دو را زندانی کند یا بکشد. پس این دو بی‌خبر از کاخ رفتند. رفتند و رفتند تا به کنار رودی رسیدند و برای آسودن نشستند. شوهر به همسرش گفت: نمی‌دانم چه خطایی از ما سر زده که چنین عتابی بر ما فرود آمده است. همسرش گفت: من هم همین را می‌گویم که بی‌گمان گناهی از من سر زده است. باری، پس از همین اندیشه و تأمل، همسر به شوهرش گفت:

یک بار که برادرت برای کسب روزی به غربت رفته بود و مدتی دراز بی‌خبر ماند، همسر برادرت چون بسیار پریشان شد، آمد و در خانه ما ماند. پس از چندی خواب دید که بانویی نقاب‌پوش آمدند و گفتند: ای زن مؤمن! «داستان ده بانو» را بشنو یا بخوان؛ ان شاء الله به‌زودی شوهرت بازمی‌آید و مال و زر بسیاری هم با خود می‌آورد؛ پریشان مباش. پس از آن خواب، زن برادرت پیوسته «داستان» را می‌شنید تا آن که برادرت بازآمد. زن برادرت طبق دستور آن بانوی نقاب‌پوش، با اخلاص نیت بر لادوهای ملیده نذر داد و سپس پخش کرد. آمد که به من لادو بدهد؛ من نه‌تنها از گرفتن سر باز زدم، بلکه این را هم گفتم: «من از آن‌ها نیستم که چنین آجر و سنگی بخورم». او خاموش لادوها را برداشت و بازگشت. گمان می‌کنم درست پس از آن این مصیبت بر ما فرود آمده است. شوهر گفت: ای بدبخت! چنین سخنان غرورآمیز و متکبرانه‌ای گفتی؟ زود توبه کن و آمرزش بخواه تا از این آفت و مصیبت رهایی یابیم، وگرنه تباه خواهیم شد. آن زن سپس در همان رود غسل کرد و نماز حاجت گزارد و گریه‌کنان دست به دعا برداشت و گفت: ای دختر رسول الله (ص)! در این حال مصیبت یاری‌ام فرمایید و گستاخی مرا ببخشید. شوهر گفت: ما که چیزی نداریم؛ چگونه نذر بدهیم؟ سپس این را گفت و ریگ گرد آورد و از آن ده لادو ساخت. سپس با اخلاص نیت قصد «نذر ده بانو» کرده بود که همه آن لادوها به لادوی «موتی‌چور» بدل شد و او بر آن‌ها نذر داد. هر دو صلوات فرستادند و لادوها را خوردند و آب نوشیدند و خدا را شکر گفتند. سپس شوهر گفت: اکنون به خانه برویم؛ خطای ما بخشیده شده است.

چون به خانه رسیدند، دیدند خانه به حال نخستین خود است، فرزندان زنده‌اند، خدمتکاران هر یک بر سر کار خویش‌اند، هر چیز در جای خود است و فرزندان قرآن مجید تلاوت می‌کنند. پدر و مادر فرزندان را در آغوش گرفتند و بسیار شاد شدند.

ای بانوان پاک و مقدس (س)! همان‌گونه که خطای آن زن را بخشیدید، خطاهای همه زنان مؤمن نیز بخشیده شود و مراد دل همه نیز برآورده گردد.

شمارنده، صوت و مطالعهٔ آفلاین در اپلیکیشن.

سادات را همراه داشته باشید

تجربهٔ کامل — مطالعهٔ آفلاین، صوت، یادآورها و نشانک‌ها — در اپلیکیشن است.

Get it on Google Playبه‌زودیDownload on the App Store