داستان چتپت بیبی (س) (معجزه پانزدهم)
زنی نصرانی بود که خانهاش فقیر و دامنش نیز از فرزند خالی بود؛ در خانه جز شوهرش کسی نبود. شوهر کارگری و زحمت میکرد و با آنچه در طول روز به دست میآورد، خوراک و نوشیدنی را فراهم میکرد. زندگی همینگونه میگذشت و بیشتر با گرسنگی سپری میشد، اما زن و شوهر هر دو شاکر خدا بودند و صبر پیشه میکردند. اندکاندک عمر نیز میگذشت و اکنون هنگام پیری فرا میرسید.
دلشان افسرده بود، زیرا امیدی نبود که پس از آنان نسلی باقی بماند. روزی بانویی سالخورده تشریف آوردند و پرسیدند: بانوی نصرانی! چرا این روزها اینقدر غمگینی؟ اگر سبب خاصی هست بازگو. پیداست که پیری و تهیدستی دست برنمیدارند، و از آن هم غمی نداری؛ همیشه با صبر و شکر زندگی کردهای. اکنون چه چیز تازهای پیش آمده است؟
بانوی نصرانی پاسخ داد: بانو، چه بگویم، کار تقدیر است. تهیدستی که تهیدستی است؛ من تا این سن از فرزند نیز محرومم. بانوی سالخورده گفت: دخترم، غم مخور. همه چیز در اختیار خداست؛ هر که را بخواهد بمیراند و هر که را بخواهد زنده کند، درخت خشک را سبز کند و بیفرزند را صاحب فرزند سازد.
خوب، تو داستان «چَتپَت بیبی» را نذر کن؛ خداوند متعال این مشکلت را آسان خواهد کرد. بانوی سالخورده این را گفتند و رفتند. بانوی نصرانی بیدرنگ داستان را نذر کرد. خدا به او پسری زیبا و دلربا عطا فرمود و خانه از فرزند آباد شد. بانوی نصرانی به یاد ادای نذر افتاد و نگران شد که چگونه نذر را ادا کنم؟ از آن بانوی سالخورده روش آن را هم نپرسیده بود که چون نذر برآورده شد، چگونه آن را ادا کنم. در این هنگام شب نزدیک شد. دید بانویی سالخورده و نقابپوش تشریف آوردند و گفتند: هنوز نذرت را ادا نکردهای؟ زن نصرانی به پای ایشان افتاد و با التماس گفت: پیوسته شما را یاد میکردم؛ خدا را شکر که تشریف آوردید. به برکت نذری که شما گفتید، امروز کودکی در آغوشم میبینم. اما من از شما روش ادای نذر را نپرسیده بودم؛ اکنون بفرمایید چگونه نذر را ادا کنم؟ بانوی سالخورده گفتند: پنج «دَلی» (نان) فراهم کن و داستانی را که میگویم با دقت بشنو. نانها را تکه کن و به گوینده داستان دو (2) سهم، به شنونده داستان نیز دو (2) سهم و به آورنده یک (1) سهم بده. سپس بانوی سالخورده داستان را آغاز کردند.
روزی امیرالمؤمنین (ع) اندکی آرد جو آوردند و به حضرت فاطمه زهرا (س) دادند که از آن نان آماده کن؛ امروز پدر بزرگوارت (رسول خدا (ص)) را به غذا دعوت کردهام. حضرت سیده (س) شادمان آرد را خمیر کردند و نان آماده ساختند. حضرت رسول خدا (ص) پس از نماز مغرب تشریف آوردند. حضرت سیده (س) سفره گستردند و پدر نیکوکار (ص) همراه همه غذا تناول فرمودند. و چون پیامبر اکرم (ص) خواستند بروند، حضرت سیده (س) عرض کردند: پدر جان! همینگونه فردا از سوی من غذا میل بفرمایید. آن حضرت (ص) پذیرفتند. سپس امیرالمؤمنین حضرت علی (ع) از جایی آرد جو آوردند و حضرت سیده (س) غذا آماده کردند. پس از نماز مغرب باز رسول خدا (ص) تشریف آوردند و با همه غذا خوردند. چون حضرت (ص) خواستند بازگردند، حضرت امام حسن (ع) با نهایت ادب عرض کردند: جدّ جان! دعوت مرا نیز بپذیرید. فرمودند: باشد پسرم، دعوت تو نیز پذیرفته است. سپس تدارک غذا دیده شد و حضرت رسول کریم (ص) تشریف آوردند و غذا تناول فرمودند. چون قصد بازگشت کردند، حضرت امام حسین (ع) دست در گردن جدّ خود انداختند و گفتند: جدّ جان، آیا مرا محروم میگذارید؟ جدّ دریافتند و فرمودند: پسرم حسین (ع)، دعوت تو نیز پذیرفته است. پس طبق معمول باز اسباب غذا فراهم شد و پیامبر کریم (ص) تشریف آوردند. چون پس از فراغت از غذا و مانند آن خواستند بروند، فضه (کنیز) تا در برای بدرقه آمد و دست به سینه عرض کرد: یا رسول الله (ص)، این کنیز نیز آرزومند است که حضرت (ص) فردا دعوت مرا بپذیرید. حضرت (ص) درخواست را پذیرفتند. از قضا فضه نتوانست اسباب خوراک را فراهم کند. از این سو غروب نزدیک میشد، اما در این باره به هیچ کس چیزی نگفت. (آن هنگام ماه مبارک رمضان بود). چون رسول خدا (ص) از نماز مغرب فارغ شدند، جبرئیل امین (ع) نازل شد و گفت: ای حبیب خدا (ص)، امروز افطار شما در خانه فضه است. رحمت دو عالم (ص) بیدرنگ روانه شدند. چون به در رسیدند، در زدند و با صدای بلند دختر را خطاب کردند و فرمودند: ای دخترم، سلام بر تو. حضرت سیده (س) صدا را شناختند و تا در آمدند، اما اندکی شگفتزده نیز بودند که امروز چرا پدر جان زحمت کشیدهاند، زیرا برای افطار چیزی نبود.
باری، رسول خدا (ص) به درون تشریف آوردند و پس از اندکی به دختر فرمودند: ای پاره جگرم فاطمه (س)! امروز ما مهمان فضه هستیم. حضرت امیر (ع) فضه را جداگانه فراخواندند و فرمودند: ای فضه، تو رسول خدا (ص) را به غذا دعوت کردی، اما به ما حتی نگفتی. فضه عرض کرد: یا امیرالمؤمنین (ع)، من احوال خانه را بهخوبی میدانم، از این رو نتوانستم بگویم؛ اندیشیده بودم که خود تدارک خواهم دید. این را گفت و وضو گرفت و به گوشهای رفت و دو رکعت نماز حاجت گزارد و هر دو دست را به دعا بلند کرد و با التماس گفت: ای آفریننده هر بلندی و پستی! من کنیز دختر حبیب تو (ص) هستم و حبیب تو (ص) را مهمان خود کردهام. تو میدانی که من کیستم؛ از این رو تو را به کبریاییات سوگند میدهم که آبرویم را نگاه داری و مرا نزد محبوبت و خاندان پاکش سربلند گردانی. فضه هنوز دعا میکرد که همه خانه از بوی غذا عطرآگین شد. سپس فضه دید که در کنارش خوانی پر از نعمت (طبقی پر از غذا) نهاده است. فضه بیدرنگ آن خوان را برداشت و به خدمت پربرکت رسول (ص) حاضر شد. حضرت ختمی مرتبت (ص) پرسیدند: فضه، این غذا را از کجا یافتی؟ فضه در پاسخ عرض کرد: همان کسی که به اعتماد او حضرت (ص) را دعوت کرده بودم، آن را فرستاده است؛ یعنی این طعام از بهشت آمده است.