معجزه حضرت عباس علمدار (ع) (معجزه سیزدهم)
در شهری رسم بود که در روزهای محرم شبیهسازی میکردند و به عزاداری میپرداختند. یک سال جوانی را که پسر مردی ناصبی بود، شبیه حضرت عباس (ع) کردند. پدرش از سر خشم به پسرش گفت:
«تو را آنگاه فدایی حضرت عباس (ع) میدانم که بگذاری بازوانت را ببرم».
پسر راضی شد و پدر، مغلوب خشم و غضب، هر دو بازوی او را برید. چون همسرش آگاه شد، شوهر را بسیار نفرین و سرزنش کرد. شوهر از سر خشم زبان همسرش را برید و بازوان بریده پسر را در دامن او افکند و مادر و پسر هر دو را از خانه بیرون راند.
مادر و پسر هر دو به امامبارهای رفتند که در آن تعزیه نهاده شده بود. هر دو پیش منبر سر به زیر افکندند و گریهکنان دعا کردند. در همین میان دیدند چند بانو به همان امامباره درآمدند که از جامهشان عظمت و جلال میبارید. یکی از آن بانوان (س) آب دهان مبارک خود را بر زبان بریده آن زن مالید و زبانش درست شد. سپس به دعای حضرت عباس (ع) بازوان بریده پسرش سالم شد. سپس آن جوان خواست دست حضرت عباس (ع) را ببوسد، حضرت (ع) فرمودند: هر دو بازوی من بریده است و تا روز قیامت همچنین خواهد ماند، تا آن گاه که در پیشگاه داور محشر حاضر شوم و مؤمنان را به بهشت ببرم.