معجزه تعزیه امام حسین (ع) (معجزه ششم)
در ریاست گوالیار، اعلام برخاستن تعزیه دولتی از همان روز نهم محرم انجام میشود که فردا در فلان ساعت تعزیه دولتی از امامباره برخواهد خاست. بر همین اساس، در روز دهم محرم توپ برخاستن تعزیه شلیک شد و تعزیه همراه با دسته موسیقی و گروهانها و سوارهنظام به راه افتاد.
پاندیتی دکنی و بسیار سالخورده نیز برای دیدن دسته تعزیه پیاده از خانهاش به راه افتاد. از یک سو سنش نزدیک به نود (90) سال بود و از سوی دیگر پیاده میرفت و میبایست در فاصله یک میلی خانهاش، بر سر گذر بازار «رانا اولی»، دسته را ببیند. چون در ناتوانی همت هر انسانی سست میشود، در دل نگرانیای داشت که آیا بهموقع خواهم رسید یا نه.
پشت سر او همسرش نیز پیاده میآمد. همسرش نیز ناتوان و سالخورده بود و توان پیاده رفتن نداشت، اما معلوم نبود کدام نیرو او را به سوی خود میکشید. گامهای شوهر اندکی تندتر از همسرش بود، از این رو همسر صد و پنجاه قدم از او عقب ماند. با صدای بلند شوهر را صدا زد که چرا مرا پشت سر جا میگذاری؟ اندکی بایست تا من هم همراهت شوم. شوهر بیمروتانه پاسخ داد: نمیتوانم بایستم؛ توپ شلیک شده است. اگر منتظر تو بمانم، تعزیه میگذرد. روزهای مرگم نزدیک است؛ که میداند تا سال آینده زنده بمانم یا نه. اگر امروز تعزیه بگذرد، به سبب تو از درشن (زیارت) محروم میمانم. این را گفت و تندتر رفت و زن پاندیت همچنان کشانکشان میآمد. در میانه راه پلی بود که دو سوی آن به جای دیواره، لولههای آهنی ستبر سه اینچی نصب شده بود. برای گذشتن از این پل از کناره میرفت که گلهای از استران کوزهگران، پر بار از سنگ، سر رسید. امروز در راه خلق بیشماری بود که شتابان میدویدند. در همین هیاهو، معلوم نشد ضربه چه کسی بود که از یک استر تختهای پر از سنگ که در آن سنگهای سنگین بود به زمین افتاد. یکی از سنگهای آن بر پنجه پای زن پاندیت افتاد و پایش له شد. زن پاندیت به خود پیچید و فریادی کشید و افتاد. کسانی که پیرامونش راه میرفتند بیدرنگ دویدند و با شتاب پایش را باند پیچیدند. پاندیت نیز این حادثه را از دور دید، اما از رفتن نکاست و بر در دروازه «باون کچهری» نفسی تازه کرد. در همین میان همسایگانش نیز نزد او آمدند و به پاندیت گفتند: سنگ سنگینی بر پای همسرت افتاد و آسیب سختی دید. ما تو را بسیار صدا زدیم، اما تو حتی برنگشتی که نگاه کنی. ما پایش را باند پیچیدیم و همان جا در دکان رحمان غلهفروش نشاندیم. این وظیفه همسایگی و انسانی ما بود، اما از این سنگدلی و بیمروتی تو سخت در شگفتیم. پاندیت در پاسخ گفت: از همدردی شما سپاسگزارم. همسرم برایم از خویش و بیگانه عزیزتر است، اما در آن هنگام بیم داشتم که مبادا عقب بمانم و نتوانم تعزیه را ببینم. همسر اگر میمیرد، بگذار بمیرد؛ زیرا همسر که آخرت مرا نمیسازد. آخرت ما و شما و همه جهان در دست حضرت امام حسین (ع) و جدّ ایشان رسول الله (ص) است.
حال زن پاندیت چنین بود که همه انگشتان پنجه پایش خرد شده بود و دردی بسیار سخت داشت؛ با این همه، زن پاندیت درشکهای کرایهای را نگاه داشت. درشکهچی پرسید: به کدام بیمارستان ببرم؟ زن پاندیت پاسخ داد: شتاب کن و مرا به چهارراه «هنومان» در «جهنک گنج» ببر، زیرا راهها دارد بسته میشود. درشکهچی او را به چهارراه آورد و درشن و زیارت تعزیه را برایش میسر ساخت.
پس از گذشتن تعزیهها، از قضا نگاه پاندیت به زن پاندیت افتاد. دواندوان نزدیک رفت و چون از زن پاندیت جویای حال شد، بیاندازه متأثر شد و بیتابی نشان داد. همسرش گفت: در تقدیر بود که امروز آسیب ببینم، دیدم؛ خون بسیاری رفت. اما چه باک که خون رفت؟ من کیستم و خون ناچیز من چیست؟ اندکی در حال آنان بیندیش که چندین روز گرسنه و تشنه بودند؛ ستمگران آنان را به مهمانی فراخواندند و نیرنگ زدند و تکتک کودکانشان را در سرزمین تفتیده کربلا به شهادت رساندند. پس چون درشن تعزیه حسین (ع) نصیبم شد، همه چیز را یافتم.
دکتر واگله صاحب، رئیس پزشکی ریاست گوالیار، از خویشاوندان نزدیک این پاندیت بود. پس پاندیت همسرش را به بیمارستان پزشکی «مموریال» رساند و واگله صاحب خود او را معاینه کرد و نظر دهها پزشک زیردستش را پرسید. همه همین را گفتند که اگر پایش قطع شود، شاید جانش نجات یابد. زن پاندیت چون این را شنید، به هیچ روی رضایت نداد و بیدرمان به خانه بازگشت و به پاندیت گفت: نگران مباش؛ تنها از جایی «اودی» نذرهای تعزیه را، یعنی کندر و مانند آن که پس از سوختن خاکستر میشود، برایم بیاور تا آن را بلیسم. امام حسین (ع) خود زخم و استخوان شکسته را همه درست خواهند کرد. تو فقط نگاه کن! این پزشکان چه خواهند کرد؟ آخر در این پیری پایم را ببرند و لنگ شوم؟ پس پاندیت از خانه نورا رنگرز در کوچه «خاصگی»، که در آن تعزیهای نگاه داشته میشد، مقدار زیادی اودی آورد. زن پاندیت با اعتقادی پاک ذرهای از آن اودی را لیسید و گفت: اکنون نه آن درد باقی است، نه آن حالت آتش، و نه سوزشی. (صلوات) باری، بی هیچ دارویی، در اندک روزهایی همه استخوانهایش خودبهخود جوش خورد و همه رنجش برطرف شد. (صلوات).
پس از چندی، در مراسمی از آنِ دکتر واگله، با زن پاندیت دیدار شد. دکتر پرسید: کجا درمان کردی که کاملاً خوب شدی؟ زن پاندیت تمام ماجرا را بازگفت. آنگاه دکتر گفت: بهراستی این پزشکی و مانند آن همه هیچ است، فریبی دروغین است؛ هر چه پرماتما (خدا) بخواهد همان میشود.