امام موسی کاظم (ع) (معجزه دهم)
نقل است که هر کس از سوی خداوند جل شأنه نعمتی دارد، بر او لازم است که شکر آن را به جا آورد؛ و هر کس روزیاش تنگ است، استغفار را بسیار کند؛ و هر کس گرفتاریای دارد، «لا حول و لا قوة الا بالله» را بخواند.
حضرت شقیق بلخی (ره) میفرماید: در سال 149 به حج میرفتم. در راه در قادسیه (نام شهری است) فرود آمدم. آراستگی مردم و ازدحام و کثرت آنان را تماشا میکردم. نگاهم به جوانی خوشسیما افتاد که بر روی لباسهایش جامهای پشمین پوشیده بود، کفش نیز به پا داشت و جدا از همه نشسته بود. با خود اندیشیدم که این جوان گویا از مردمان صوفیمسلک است که در راه بار دوش دیگران خواهد شد. بروم و او را اندرز دهم. با این اندیشه نزدیکش رفتم. چون دید که به سویش میآیم، گفت: ای شقیق!
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ
(آیه 12، سوره حجرات، جزء 26)
یعنی از بدگمانی بپرهیزید، برخی گمانها گناه است.
و این را گفت و مرا رها کرد و رفت. با خود گفتم: این کار شگفتی شد! نام مرا برد (با آن که مرا نمیشناسد) و راز دلم را گفت و رفت؛ این مردی بزرگوار است. نزدش بروم و از گمانم پوزش بخواهم. شتابان از پیاش رفتم، اما از نظرم ناپدید شد و اثری از او نیافتم. چون به «رافصه» رسیدیم، ناگهان نگاهم به او افتاد که نماز میگزارد و بدنش میلرزد و اشکهایش روان است. او را شناختم و به سویش رفتم تا از آن گمانم پوزش بخواهم. اما منتظر ماندم تا از نمازش فارغ شود؛ و چون سلام داد و نشست، به سویش رفتم. چون دید که به سویش میآیم، گفت: ای شقیق! بخوان!
و بیگمان من بسیار آمرزندهام کسانی را که توبه کنند و ایمان آورند و سپس بر راه راست استوار بمانند. این آیه را خواند و باز رفت. با خود گفتم: این مرد گویا از ابدال است؛ دو بار مرا از راز دلم آگاه ساخت. سپس چون به «زیالا» رسیدیم، ناگاه نگاهم به آن جوان افتاد که بر سر چاهی ایستاده است. کاسهای بزرگ در دست داشت و قصد داشت از چاه آب بردارد که آن کاسه در چاه افتاد. من او را مینگریستم. او به آسمان نگریست و شعری خواند که ترجمهاش این است: تنها تو پرورنده منی، هنگامی که از آب تشنهام؛ و تنها تو مایه روزی منی، هنگامی که قصد خوردن کنم. پس از آن گفت: ای خدای من، تو میدانی؛ ای معبود من، ای مولای من، که جز این کاسه چیزی ندارم؛ پس مرا از این کاسه محروم مکن.
وَإِنِّي لَغَفَّارٌ لِمَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ثُمَّ اهْتَدَىٰ
(آیه 82، سوره طه، جزء 16).
ترجمه: و بیگمان من بسیار آمرزندهام برای کسی که توبه کند، ایمان آورد، کار نیک انجام دهد و سپس بر راه راست استوار بماند.
شقیق میگوید: به خدا سوگند دیدم که آب چاه بالا آمد. او دست دراز کرد و کاسه پر از آب را از چاه بیرون آورد. سپس وضو گرفت و چهار رکعت نماز گزارد. پس از آن ریگ گرد آورد و مشتمشت در آن کاسه میریخت و آن را تکان میداد و مینوشید. نزدیکش رفتم و سلام کردم. پاسخ سلام داد. گفتم: از نعمتی که خدا به شما عطا کرده است، اندکی از باقیماندهاش را به من نیز بخورانید.
گفت: ای شقیق! نعمتهای ظاهری و باطنی خداوند جل شأنه همواره بر ما بوده است. به پروردگارت گمان نیک داشته باش. این را گفت و آن کاسه را به من داد. چون از آن نوشیدم، به خدا سوگند سویق (آرد بوداده) و شکر حلشده بود. خوشطعمتر و خوشبوتر از آن هرگز چیزی نخورده بودم. چندان نوشیدم که سیر شدم، و به برکت آن تا چند روز نه گرسنه شدم و نه تشنه. پس از آن تا ورود به مکه مکرمه او را ندیدم. چون کاروان ما به مکه مکرمه رسید، یک بار نزدیک نیمهشب او را نزدیک «قبة الشراب» دیدم که نماز میگزارد. با خشوع بسیار نماز میخواند و بسیار میگریست. تا صبح همچنان نماز گزارد. چون صبح صادق دمید، باز در همان جا نشسته تسبیح میگفت. پس از آن نماز صبح را گزارد و سپس بیت الله را طواف کرد. سپس روانه بیرون شد و من از پیاش رفتم. بیرون که رفتم دیدم، برخلاف حالی که در راه دیده بودم، خادمان و ملازمان بسیاری در خدمت اویند و از هر سو او را در میان گرفتهاند و سلامکنان حاضر میشوند. از مردی که نزدیکم بود پرسیدم: این بزرگوار کیست؟ گفت: این حضرت موسی بن جعفر (ع)، یعنی فرزند حضرت جعفر صادق (ع)، است. شگفتزده شدم و گفتم: این شگفتیها بهراستی باید از آنِ چنین سیدی باشد. (کتاب روض).