داستان جناب سیده (س) (معجزه اول)
روایتی مشهور است که در یکی از شهرهای عرب، زنی زرگر زندگی میکرد که تنها یک پسر داشت. روزی که زن زرگر برای آب کشیدن به سر چاه رفت، پسرش نیز همراه او شد. زن زرگر پسر را نزدیک چاه نشاند و به آب کشیدن مشغول شد. آن سوی چاه کوزهگری زندگی میکرد که کورهاش در آن هنگام بهشدت روشن بود. پسر در حال بازی به آن سو رفت. زن زرگر چون آب کشیدنش تمام شد و پسر را نزدیک چاه نیافت، گمان کرد که به خانه رفته است. به خانه که بازگشت، پسر را در خانه هم نیافت. آخر مادر بود؛ بسیار پریشان شد و گریهکنان و بر سر و سینهزنان در جستوجوی جگرگوشهاش دوباره از خانه بیرون آمد. نزدیک چاه آمد، جایجای را جستوجو کرد، سرگردان و پریشان میگشت و از هر کسی میپرسید، اما هیچ نشانی نیافت و از هیچ جا خبری به دست نیامد. بدینسان شب فرا رسید. ناگهان غوغا شد که پسر زن زرگر در کوره کوزهگر افتاده و سوخته است. با شنیدن این خبر، اندوهی بیاندازه به او رسید و چندان گریست که از هوش رفت.
در حال بیهوشی دید که بانویی بزرگوار و نقابپوش تشریف آوردند (صلوات) و فرمودند: غم مخور، پسرت بهزودی به تو میرسد. نیت کن که اگر پسرم صحیح و سالم و زنده، بازیکنان و جستوخیزکنان از کوره بیرون آید، داستان حضرت سیده سلام الله علیها را خواهم شنید. زن زرگر بیدرنگ در همان حال بیهوشی نیت کرد و نذر نمود. چون چشم گشود، بهراستی دید که پسر به فضل و کرم خدا خندان و بازیکنان، زنده و سالم میآید و به اعجاز حضرت سیده (س) آتش هیچ اثری بر بدن او نگذاشته است؛ حتی لباسش نیز کاملاً سالم مانده بود.
اَللّٰھُمَ صَلِّ عَلٰی مُحمَّدٍ وَّاٰلِ مُحَمَّدٍ
زن زرگر کودک را برداشت و شادمان به بازار رفت. دو پول شیرینی خرید و به همسایگان گفت: مرادم برآورده شد، به خانهام بیایید و اگر کسی داستان حضرت سیده سلام الله علیها را به یاد دارد، برایم بخواند. شش هفت خانه را گشت، اما همه همین را گفتند که نه داستان را به یاد داریم و نه آنقدر فرصت داریم که به سخنان بیهوده بپردازیم. زن زرگر از همه ناامید شد و به سوی بیابان رفت. اندکی که رفت، همان بانوی بزرگوار نقابپوش را دید که فرمود: ای زن، گریه مکن. چادر بگستران و بنشین. من داستان را میگویم، تو بشنو. سپس ایشان (س) فرمودند: در شهر مدینه مردی یهودی زندگی میکرد. عروسی دخترش بود. آن یهودی به خدمت حضرت رسول خدا (ص) آمد و گفت: عروسی دخترم است؛ اگر اجازه دهید، این افتخار را بیابم که حضرت سیده (س) به خانهام تشریف بیاورند. حضرت (ص) فرمودند: اختیار این کار با علی (ع) است. با شنیدن این سخن، او به خدمت امیرالمؤمنین حضرت علی (ع) رسید و عرض کرد: اجازه دهید حضرت سیده (س) به خانهام تشریف بیاورند. حضرت (ع) فرمودند: اختیار این کار با خود حضرت سیده (س) است. پس از آن، یهودی بر در خانه حضرت سیده (س) ندا داد: ای دختر رسول (ص)، عروسی دخترم است؛ اگر تشریف بیاورید، آبرویم افزون میشود. ایشان (س) فرمودند: از حضرت امیر علیه السلام اجازه بگیرم، آنگاه بیایم. یهودی گفت: من به خدمت رسول خدا (ص) و حضرت شیر خدا (ع) رفتم، همه شما را مختار قرار دادهاند. حضرت سیده (س) با شنیدن این سخن به فکر فرو رفتند. در این هنگام خود حضرت رسول خدا (ص) تشریف آوردند. حضرت سیده (س) عرض کردند: پدر جان! از خانه یهودی کسی آمده است؛ شما چه میفرمایید، به خانهاش بروم یا نروم؟ حضرت (ص) فرمودند: ای دخترم، اختیار با توست. حضرت سیده (س) عرض کردند: پدر جان! این برای شما سخت مایه اهانت خواهد بود، زیرا زنان آنان با لباسها و زیورهای عالی و نفیس آراستهاند و من همان جامههای کهنه و پاره را دارم که جایجای آن با وصلههایی از (لیف) خرما پینه خورده است. رسول خدا (ص) فرمودند: ای دخترم! با همین حال برو؛ هر چه خواست معبود باشد. پس حضرت سیده (س) برای رفتن آماده شدند. هنوز به آستانه خانه خود نرسیده بودند که حوریان بهشت از آسمان فرود آمدند و حضرت سیده (س) را با زیورها و خلعت آراستند و با موکب خود حضرت سیده (س) را روانه کردند. گروهی از حوریان از راست و چپ، گروهی از پشت سر و گروهی از پیش رو روانه شدند. با چنین شکوهی مرکب حضرت سیده (س) به خانه یهودی رسید. همین که ایشان (س) به خانه یهودی رسیدند، تمام خانه از نور ایشان روشن شد و چنان عطری پراکنده شد که تا دوردستها بوی خوش احساس میشد. با دیدن این جلال و وقار، همه زنان یهودی بیهوش شدند. پس از اندکی همه به هوش آمدند، اما عروس به هوش نیامد. صدها چاره کردند، اما همه بیفایده ماند. چون نگریستند، معلوم شد که روح از قفس تن پرواز کرده است. در یک چشم بر هم زدن، خانه عروسی به ماتمکده بدل شد.
حضرت سیده (س) با دیدن این حال بسیار نگران شدند و فرمودند: آسوده باشید، هماکنون به هوش میآید. سپس بیدرنگ دو رکعت نماز گزاردند و دستها را به دعا بلند کردند و گفتند: ای معبود من، من دختر رسول (ص) هستم.
تو بتول را صدیقه نام نهادهای؛ به حرمت رسول (ص)، مرا دروغگو مگردان.
ای معبود برحق من! من دختر رسول تو (ص) هستم.
آبروی من در دست توست؛ همه مردم همین را خواهند گفت که با آمدن سیده (س) عروس جان سپرد و خانه شادی خانه غم شد.
چندی نگذشت که دعای ایشان (س) مستجاب شد و عروس در حالی که شهادتین را بر زبان میآورد، سر از بالین برداشت و نشست.
اَللّٰھُمَ صَلِّ عَلٰی مُحمَّدٍ وَّاٰلِ مُحَمَّدٍ
گفت: شهادت میدهم که خدا یکتا و بیشریک است و حضرت محمد مصطفی (ص) رسول برحق است و شما دختر ایشان هستید. مرا آیین اسلام بیاموزید. و بدینسان آن زن از صمیم دل مسلمان شد. با دیدن این اعجاز حضرت فاطمه زهرا (س)، پانصد (500) مرد و زن یهودی مسلمان شدند و همه با نهایت احترام و حرمت ایشان (س) را بدرقه کردند و زنی را به کنیزی ایشان دادند. ایشان (س) به خانه خود بازگشتند و تمام ماجرا را برای حضرت رسول خدا (ص) بازگفتند. رسول خدا (ص) نیز خدا را شکر گفتند.
بخش نخست داستان به پایان رسید. آن بانوی بزرگوار (س) بخش دوم را آغاز کردند. زن زرگر با نهایت اشتیاق و اعتقاد گوش میداد.