داستان جناب سیده (س) (معجزه دوم)
پادشاه سرزمینی بود که به گردش و شکار بسیار دلبستگی داشت. روزی به وزیر دولت خود فرمان داد که وسایل شکار را آماده کند. وزیر پس از آماده کردن وسایل شکار به پادشاه خبر داد و روز بعد، سپیدهدم، پادشاه همراه وزیر و میرشکار و دیگر کارکنان شکار به قصد شکار به سوی شکارگاه روانه شد. این بار دختر پادشاه (شاهزادهخانم) به همراه دوستش، دختر وزیر، با اصرار همراه شد. پس از پیمودن راهی دراز، چون این کاروان شکار به جنگلی سرسبز و خرم رسید، برای آسودن از رنج سفر، به فرمان شاه در آن جا خیمهها برپا شد. کارکنان آشپزخانه به تدارک پختن غذا مشغول شدند و گروهی از خستگی راه بیرون خیمهها دراز کشیدند. در این هنگام، برخلاف انتظار، چنان تندبادی با شدت و خروش وزید که درختان تنومند را از زمین برکند و به دور افکند. از شدت گرد و غبار، حتی چیزهای نزدیک هم دیده نمیشد. در آن حال طوفانی هیچکس از دیگری خبر نداشت و از خیمه و سراپرده شاهی تا دوردستها نشانی نبود. چون شدت باد اندکی فروکش کرد و مردم پراکنده گرد هم آمدند، جستوجوی شاهزادهخانم و دختر وزیر با شتاب آغاز شد، اما از آنان هیچ نشانی نبود. پادشاه و وزیر هر دو از مهر پدری بیتاب شده بودند و خود شخصاً در جستوجوی دو دختر سرگرم بودند، اما پس از تکاپوی بسیار نیز کامیاب نشدند و سرانجام ناخواسته ناچار شدند به سوی پایتخت بازگردند. با این خبر در کاخ شیون و غوغا برخاست و رعیت نیز در آن شریک شدند.
از قضا، درست پس از بازگشت پادشاه و همراهان شکارش، پادشاه دوستِ سرزمین همسایه برای شکار به همان جنگل مشترک آمد. در میان شکار، تشنگی بر این پادشاه چیره شد و به وزیر خود فرمان داد که آب بیاورد. اما ذخیره آبی که همراه کاروان بود تمام شده بود. پس وزیر در جستوجوی آب به راه افتاد و برای یافتن نشانی از آبادی به قله کوهی رسید و در آن جا دو (2) دختر زیبا و دلربا دید. این دختران همان شاهزادهخانم و دختر وزیرِ گمشده بودند که از پدران و مادران و اهل کاروان جدا افتاده بودند. این دختران چون از پدر و مادر جدا شدند و به کوه رسیدند، بسیار پریشان شدند؛ پیداست که در آن هنگام چه حالی داشتند. هر دو دختر از این جدایی دردناک و به ظاهر همیشگی چندان گریستند که بیهوش شدند. در حال بیهوشی دیدند که بانویی نقابپوش تشریف آوردند و با نهایت مهربانی فرمودند: ای دختران! هراسان مباشید. نیت کنید که هرگاه به پدر و مادرمان رسیدیم، آنگاه داستان حضرت سیده (س) را خواهیم شنید. پس این دو دختر به دستور آن بانوی بزرگوار (س) نذر کردند. چون از بیهوشی به هوش آمدند، هر یک ماجرای حال بیهوشی خود را برای دیگری بازگفت و نذر را تأیید کردند و سپس چشم به رحمت و کرم خدا دوختند که وزیرِ یادشده در جستوجوی آب تا آن جا رسید. چون آن دو دختر بییار و یاور را بدین حال بر قله کوه دید، بسیار شگفتزده شد. پرسید: ای دختران! اهل کجایید؟ مرا از حسب و نسب خود آگاه کنید و بگویید چگونه به این جای خلوت و به قله این کوه بلند رسیدهاید؟ به پرسش وزیر، هر دو دختر با چشمانی اشکآلود تمام ماجرای خود را بازگفتند و او را از حسب و نسب و مقام خود نیز آگاه کردند.
وزیر پس از آگاهی از احوال این دختران، بیدرنگ نزد پادشاه خود رفت و تمام ماجرا را به تفصیل برای او بازگفت. پادشاه با شنیدن این ماجرا بسیار متأثر شد و به وزیر فرمان داد که اگر آن دختران به خواست خود میخواهند بیایند، برو و فوراً آنان را بیاور.
در اجرای فرمان پادشاه، این بار وزیر یادشده با چند تن و مرکب نزد آن دختران رسید. همراهان را در دامنه کوه گذاشت و خود به قله کوه رسید و پرسید: ای دختران! با ما میآیید؟ دختران راضی شدند. وزیر هر دو را از کوه پایین آورد و بر مرکب سوار کرد و با احترام نزد پادشاه خود برد و او همه آنان را با خود به پایتخت خویش آورد.
بهوسیله خادمان شاهی به پادشاه نخست خبر رسید که دختر گمشدهاش همراه دختر وزیر نزد پادشاه همسایه است. او وزیر اعظم خود را با هدایایی نزد آن پادشاه فرستاد و در نامهای این خواسته را آشکار کرد که دختران ما را که نزد شما یافت شدهاند، نزد ما بفرستید.
چون این نامه به آن پادشاه رسید، در پاسخ نوشت که دختران شما این جا به سلامتاند و امانت شما نزد من هستند؛ البته خواسته من این است که شاهزادهخانم را به ازدواج پسرم و دختر وزیر را به ازدواج پسر وزیر اعظمم درآورید و با دادن فرصت سپاسگزاری به من، بر محبت میان ما بیفزایید. پادشاه پس از قدری اندیشه این سخن را پذیرفت. پس هر دو دختر با عزت و احترام به پدر و مادرشان بازگردانده شدند. اکنون طبق وعده روزی معین شد و در هر دو سو تدارک عروسی آغاز گشت. سرانجام آن هنگام نیز فرا رسید و عروسی هر دو دختر طبق آیینهای دینی برگزار شد. عروسها روانه خانه شوهر شدند. از قضای روزگار، دیگر اسباب جهیزیه بار شد، اما آن آفتابه عروسی که بسیار گرانبها بود همان جا ماند، و بنا به رسم آن زمان همراه بردن آن بسیار ضروری بود. در راه شب فرا رسید. همراهان عروس به سبب فرا رسیدن شب در جایی امن منزل کردند. در آن هنگام بنا به نیاز، آفتابه را جستوجو کردند، اما آفتابه یافت نشد. معلوم شد که همان جا جا مانده است. وزیر سربازی ویژه را فرستاد تا آفتابه را بیاورد.
چون سرباز به آن جا رسید، دید که جایی که کاخ بود اکنون دشتی است؛ نه تختی هست نه تاجی، نه پادشاهی نه سپاهی، هیچ چیز نیست؛ تنها آفتابه در دشت نهاده شده و نگهبانی هم ندارد. سرباز خواست آفتابه را بردارد، اما ممکن نشد؛ زیرا همین که دست به سوی آفتابه دراز کرد، ناگهان مار سیاه خطرناکی از درون آفتابه سر برآورد و برای گزیدن او جهید. سرباز جستی زد و عقب رفت. بسیار کوشید که آفتابه را بردارد، اما ممکن نشد؛ مار هر بار سد راه میشد. ناچار به سوی سرزمین خود بازگشت و بهوسیله وزیر تمام ماجرا را به عرض پادشاه رساند.
پادشاه با شنیدن این سخن شگفتزده شد و تا مدتی در اندیشه فرو رفت. سپس نزد دختران رفت و گفت: پیداست که شما هر دو جادوگرید، یا ارواح پلیدی هستید که به شکل انسان درآمدهاید و نیرنگهای تازه نشان میدهید. اکنون شما هر دو را زندانی میکنم و البته فردا صبح دستور کشتنتان را میدهم. پادشاه این را گفت و خشمگین و برافروخته به خیمه خود بازگشت و هر دو عروس در خیمهای زندانی شدند.
چون هر دو دختر خود را در این حال یافتند، از شدت اندوه بیتاب شدند و یکدیگر را در آغوش گرفتند و بسیار گریستند و گفتند: نمیدانیم این چه ماجرایی است؛ دیروز عروسی کردیم و عروس شدیم و امروز در زندان اسیریم و فردا چراغ زندگیمان را خاموش خواهند کرد. خداوندا، نمیدانیم چه گناهی از ما سر زده که به کیفر آن به این عذاب گرفتار شدهایم. معبودا، ما را ببخش. این را گفتند و چندان گریستند که بیهوش شدند. در حال بیهوشی دیدند که همان بانو (س) که بر کوه دیده بودند پدیدار شدند و با نهایت مهربانی فرمودند: ای دختران! شما بر کوه نذر کرده بودید که هرگاه به پدر و مادرتان رسیدید، داستان حضرت سیده (س) را خواهید شنید. شما هر دو به پدر و مادرتان رسیدید، اما داستان را نشنیدید؛ به همین سبب این عذاب بر شما نازل شده است. هنوز هم فرصت باقی است؛ در همین زندان داستان را بشنوید. خداوند متعال به برکت حضرت سیده (س) مشکل شما را آسان خواهد کرد. دختران گفتند: در این زندان درهمی کجاست که برای «داستان» شیرینی بخریم، و تازه چه کسی آن را بیاورد؟ آن بانوی بزرگوار (س) فرمودند: نگران مباشید؛ از گوشه روسریتان دو درهم خواهید یافت و از پشت خیمه مردی را خواهید دید که میگذرد. بازار نزدیک است، او شیرینی میآورد. این را فرمودند و ناپدید شدند. دختران به هوش آمدند. یکی ماجرای حال بیهوشی را برای دیگری بازگفت و سپس شاهزادهخانم دید که از گوشه روسریاش دو درهم نیز بیرون آمد. هر دو بسیار شاد شدند. صبح، پیرمردی را دیدند که از پشت خیمه میگذرد؛ او را صدا زدند و خواسته خود را بیان کردند. او با آن دو درهم شیرینی آورد و به دختران داد. سپس هر دو دختر در همان زندان «داستان» را از یکدیگر شنیدند و آنگاه دعا کردند. در این هنگام جلاد شاهی نیز به آن جا رسید و پیش آمد تا هر دو دختر را به قتلگاه ببرد، که هر دو دختر یکصدا گفتند: نخست ما را نزد پادشاه ببر، که با او سخنانی داریم.
پس دختران را به حضور پادشاه بردند. آنان با ادب به پادشاه عرض کردند: این بار نیز یکی از افراد خود را به سرزمین ما بفرستید و از احوال آن جا جویا شوید. اگر باز هم همان حال برقرار است، بیگمان دستور کشتن ما را بدهید.
پادشاه این سخن دختران را پذیرفت و همان سرباز را که بسیار راستگو بود، به سرزمین پدر دختران فرستاد تا برود و جویای احوال شود. او به آن جا رفت و دید که کاخ شاهی و تخت و تاج همه مانند گذشته برقرار است. بیاندازه شگفتزده شد و سرانجام تمام ماجرا را برای پادشاه خود بازگفت. پادشاه همان دم نزد دختران رفت و پرسید: این چه ماجرایی است؟ من سخت در شگفتی افتادهام و میخواهم شما این شگفتی مرا برطرف کنید. پس دختران با اشاره پادشاه، تمام حقیقت خود را از رسیدن به کوه، بیهوش شدن، نذر شنیدن «داستان» حضرت سیده (س) و پس از رسیدن به پدر و مادر فراموش کردن نذر و به جا نیاوردن آن، همه را به تفصیل بازگفتند و سپس گفتند: اکنون که آن «داستان» را شنیدیم، آن عتاب الهی که بر ما نازل شده بود پایان یافته است و ما آسودهخاطر شدهایم. پادشاه باور کرد و همان دم دختران را آزاد کرد و عزت و احترامشان را همانگونه بازگرداند و با شادی و خرمی راه وطن خود را در پیش گرفتند. آن بانوی بزرگوار این «داستان» را برای زن زرگر گفتند و پنهان شدند. زن زرگر به خانه خود بازگشت.
همانگونه که خداوند عالم مراد زن زرگر را به برکت حضرت سیده (س) برآورد، پروردگار جهانیان به صدقه محمد (ص) و آل محمد (ص) مرادهای دل همه شنوندگان را برآورده سازد. آمین.
«داستان» به پایان رسید. اکنون تنها این نکته باقی مانده که بگوییم پس از پایان داستان و پیش از پخش شیرینی، خواندن زیارت حضرت سیده عالم (س) ضروری است.