معجزه امامباره (معجزه پنجم)
هر دو پای یکی از بازرگانان (سیتههای) بسیار بزرگ آفریقا تا زانو در آتش سوخته و از کار افتاده بود؛ چربی بیرون زده بود و زخمها درمانناپذیر شده بود. ماجرای اصلی این بود که در آفریقا جادوگری بود که او را «جادوپزشک» مینامیدند. او بر آتش راه میرفت و هر کس دامن او را میگرفت، آتش به او آسیبی نمیرساند.
در یکی از همین نمایشها، بازرگان یادشده نیز دامن او را گرفت و در آتش گام نهاد. از هر سو شعلهها بلند بود، اما در آنها خنکی بود. بازرگان با احساس این خنکی اندیشید که این آتش ساختگی است و گرفتن یا نگرفتن دامن جادوپزشک یکسان است. پس دامن جادوپزشک را رها کرد. درست در همان لحظه لباسهایش آتش گرفت و پاهایش بیدرنگ سوخت. بازرگان برای درمان خود به بیمارستان نایروبی رفت، اما با وجود چند ماه درمان هیچ بهبودی نیافت. سپس از آن جا به لندن رسید. در آن جا پزشکان تصمیم گرفتند پاهایش را قطع کنند، اما بازرگان از قطع پاهایش سر باز زد و به وطن خود، بمبئی، بازگشت. در بمبئی گروهی به او پیشنهاد کردند که به حسین تکری در ریاست جاوره برود.
این رویداد مربوط به سال 1941 میلادی است که خادمان بازرگان او را بر برانکارد به روضه «چهوتی حضرت»، یعنی حضرت عباس (ع)، بردند. در آن جا چاهی پلکانی (باولی) هست که آن را «جهالر» میگویند؛ درست پس از محوطه روضه، پلههایی به سوی آن پایین میرفت. هر روز با آب آن زخمهای پای بازرگان را میشستند. سپس او را گرد روضه طواف میدادند و برانکاردش را به روضه حضرت امام حسین (ع) میبردند. در آن جا خاکستر عود (اودی) را بر زخمهایش میپاشیدند. سپس برانکاردش تا شامگاه در صحن نهاده میماند. این روند چندین ماه ادامه یافت. در همان روزها زخمهایش آهستهآهسته التیام یافت، تا آن جا که آن بازرگان چنان توانا شد که خود آهستهآهسته با پای خویش تا جهالر میرفت و زخمهایش را میشست و با پای خود بازمیگشت. سرانجام روزی آن بازرگان، که از پزشکان سراسر جهان ناامید شده و به درگاه امام مظلوم، حضرت امام حسین (ع)، آمده بود، بهطور کامل بهبود یافت و شادمان به سوی وطن خود روانه شد.
زنان بیفرزند گهوارههای خالی را به نذر پیشکش میکنند و از نعمت فرزند بهرهمند میشوند. بناهای نورانی حسین تکری به روضههای کربلای معلی شباهت دارند. آب «جهاره» افزون بر پاک و زلال بودن، بسیار شیرین و شفابخش است.
دختربچهای از خاندان داوود حبیب به بیماری درمانناپذیری دچار شده بود. او را از بمبئی به حسین تکری آوردند و چند روزی این جا نگاه داشتند و هر روز آن دختربچه را با آب جهاره غسل میدادند، تا آن که آن دختربچه کاملاً بهبود یافت. (صلوات).
داوود حبیب به شکرانه شفای دختربچه، در همین جا نذری گسترده داد و همه مردم شهر جاوره را مهمان کرد. سپس کاروانسرایی ساخت و وسایل آسایش و رفاه زائران را فراهم آورد. گفته میشود هیچ زائری که در این جا اقامت میکند، حتی چیز ناچیزی نمیدزدد؛ و اگر کسی هم بکوشد که بدزدد، به چنان گرفتاریهایی دچار میشود که ناچار باید آن را بازگرداند.