معجزه حسین تکری (معجزه چهارم)
این رویداد مربوط به اواخر سال 1302 هجری است که در هندوستان ریاستی از مسلمانان اهل سنت به نام «جاوره» وجود داشت؛ اما آنچه در آن جا انجام میشد، در ریاستهای شیعه هم نبود. در هر خانه بر کاسهها (کونده) نذر دوازده امام (ع) داده میشد. اگر در ایام دهه (ماه محرم الحرام) از خانهای دود بلند میشد، مردم اهل آن خانه را سرزنش میکردند. در روزهای نهم و دهم محرم از سوی نواب در شهر، خانه به خانه «کهچرا» (حلیم) پخش میشد. در روز عاشورای محرم، از امامباره دولتی، تعزیهای ساخته از ابرک (میکا) متعلق به نواب بیرون آورده میشد. میگویند در آن زمان بیش از پنجاه هزار روپیه برای این تعزیه هزینه میشد. سپس تعزیههای همه شهر زیر کوتوالی (شهربانی) گرد میآمدند. در میان آنها یک تعزیه از «باتاشه» (نقل قندی) و یک تعزیه از آنِ میواتیها بود،
همه تعزیهها زیر کوتوالی گرد میآمدند و همه مردم به انتظار تعزیه «چهوتی باولی» میایستادند. این تعزیه با شکوه و طمطراق بسیار میآمد و همیشه کج و مورب بود.
چون تعزیه چهوتی باولی میآمد، پشت سر آن تعزیه دولتی بود و پشت سر تعزیه دولتی، تعزیههای همه شهر. تعزیه چهوتی باولی از آنِ داد مقیم خان مرحوم، عموی نواب، بود. چون داد مقیم خان عموی نواب بود و مانند تعزیهاش مردی کجخلق و پرنخوت و سرسخت بود، تعزیه او را مقدم میداشتند. این را سبب دیگری نیز بود: زمانی که نواب اسماعیل خان، پدر نواب افتخار علی خان، زنده بود، یک سال جشن هندوان «جنم اشتمی» و روز عاشورای محرمِ مسلمانان در یک روز افتاد. از یک سو تعزیه داد مقیم خان، یعنی تعزیه چهوتی باولی، پیش آمد و از سوی دیگر بت (مورتی) هندوان. اکنون میان هندوان و مسلمانان کشمکش درگرفت. هندوان میخواستند نخست دسته آنان بگذرد و مسلمانان میخواستند نخست دسته آنان بگذرد. چون نواب اسماعیل خان آگاه شد، سوار بر اسب به محل ماجرا رسید و به هندوان گفت: «مورتی را پیش ببرید» و تعزیههای مسلمانان را از پیش رفتن بازداشت. چون این خبر به داد مقیم خان رسید، به مسلمانان گفت: بیدرنگ تعزیهها را به خاک بسپارید (ختم کنید)؛ عذاب این کار به گردن نواب خواهد بود.
پس میگویند آن شب نواب حتی لحظهای نتوانست بخوابد. هر بار که بر تخت دراز میکشید، تخت واژگون میشد و صدای عزاداری از دور به گوشش میرسید. نواب شب را با رنج بسیار گذراند. صبحگاهان گروهی که در حومه شهر زندگی میکردند نزد نواب آمدند و گفتند: دیشب از فاصله دو سه میلی دیدیم که دستهای عزاداریکنان میگذرد و در آن دسته مشعلهای بیشماری روشن است و چند سوار نیز همراهشان هستند.
چون ما سپیدهدم به آن جا رسیدیم، جای تازه سم اسبان را دیدیم، چند هیزم سوزان دیدیم و چشمه آب تازهای دیدیم که میجوشید (صلوات).
نواب با شنیدن تمام این ماجرا، همان دم با آن مردان به آن جا رسید و همه آن چیزها را به چشم خود دید و بسیار متأثر شد. سپس فرمان داد که بیدرنگ گرد آن مکان دیوار بکشند. پس از چندی در آن جا بنایی بسیار باشکوه ساخت که نامش را «جهالس» و نام آن مکان را «حسین تِکری» نهاد. نواب از داد مقیم خان پوزش خواست و تعزیهها را دوباره برافراشت. پس از آن نواب و ولیعهد او به اهلبیت اطهار (ع) ارادت بسیار یافتند، تا آن جا که آرامگاه نواب نیز در حسین تکری ساخته شد.
درباره حسین تکری سخنان بسیاری مشهور است. گفته میشود که از آسمان نوری بر مزارهای حسین تکری فرود میآید و گرد این مزارها طواف میکند و میگذرد. بسیاری از مردم شهدای کربلا را نیز زیارت کردهاند. افزون بر این، در این جا مرادهای بسیاری خواسته میشود که بیگمان برآورده میگردد.
در حسین تکری شبهای جمعه مردم برای زیارت گرد میآیند و معمولاً زیارتها (دیدارهای نورانی) در همان شب جمعه روی میدهد. پس از مغرب به هیچ کس اجازه رفتن به روضه «چهوتی سرکار» (ع) داده نمیشود. روضه «بری سرکار» از چهوتی سرکار یک و نیم فرلانگ فاصله دارد. نواب حسین صاحب مهندس مرحوم، شب جمعهای به زیارت رفت. پس از عشا، به سوی روضه چهوتی سرکار، در جنگل از میان درختان روشناییای پدیدار شد. زائران با دیدن آن شروع به خواندن صلوات کردند. گروهی با صدای بلند نوحه خواندند و به سینهزنی پرداختند. حالتی شگفت و روحپرور بر فضا چیره بود. نواب حسین مرحوم گفت: مردم روستایی که آن سوی جنگل است چیزی میسوزانند و از این رو روشنایی پدید آمده است. همین که این را گفت، روشنایی تندتر شد و بالاتر رفت. (صلوات).
آری، در تاریکی ابری از نور بود که دور، بر فراز درختان، بالا میرفت. چون به ارتفاع زیادی رسید، این ابر نورانی دو پاره شد، سپس یکی از پارهها نیز دو پاره شد. پس از آن هر سه پاره نور در فضا بالا رفتند. سپس از پاره بزرگتر نور، دو پاره کوچک نور جدا شدند و درخشیدن گرفتند. و پنج نور به مدت نیم یا سهربع ساعت بر فراز روضه چهوتی سرکار در فضا معلق ماندند و سپس ناگهان ناپدید شدند.