باب‌الحوائج امام موسی کاظم (ع) (معجزه شانزدهم) — متن عربی با ترجمهٔ فارسی | سادات
Skip to content

باب‌الحوائج امام موسی کاظم (ع) (معجزه شانزدهم)

16 مُعْجِزه

باب‌الحوائج امام موسی کاظم (ع) (معجزه شانزدهم)

در زمان حضرت امام موسی کاظم (ع) زن مؤمنهٔ سالخورده‌ای در کلبه‌ای زندگی می‌کرد. او پسری داشت که هر روز به جنگل می‌رفت و هیزم جمع می‌کرد و می‌آورد، آن را می‌فروخت و مادر و پسر با همان چند سکه روزگار می‌گذراندند و خدا را شکر می‌کردند. بدین‌سان سنّ آن پسر به 15 یا 16 سال رسید. از قضا روزی این پسر از کنار قصر پادشاه زمان می‌گذشت که چشمش به دختر پادشاه افتاد که بسیار زیبا بود. او فوراً نگاهش را پایین انداخت، اما در دل با خود گفت: من کارگری فقیرم، چگونه ممکن است با این دختر ازدواج کنم؟ پادشاه هرگز راضی نخواهد شد که دخترش را به من بدهد. با همین اندیشه به خانه آمد و تا به خانه رسید روی تخت دراز کشید؛ نه غذا خورد و نه با مادرش سخن گفت. مادر از حال پسرش سعید حیدر نگران شد و گفت: پسرم، چرا امروز برخلاف عادتت خاموشی؟ نه غذا خوردی و نه حرفی زدی. آیا حالت خوب نیست یا غمی داری؟ پس از اصرار بسیار، سعید حیدر گفت: امروز از کنار قصر پادشاه می‌گذشتم که دختر پادشاه را بر بالاخانهٔ قصر ایستاده دیدم که بسیار زیباست؛ اگر بخواهم با او ازدواج کنم، پادشاه هرگز او را به همسری من درنخواهد آورد. مادرش با شنیدن این سخن او را دلداری داد و گفت: نگران نباش. غذایت را بخور و بعد برویم؛ امام موسی کاظم (ع) امام هفتم ماست. همهٔ ماجرا را برای ایشان بازگو می‌کنیم؛ اگر در قسمت باشد، با یاری ایشان آسان خواهد شد. نباید ناامید شد. خدا مالک است؛ اگر بخواهد پست را والا می‌کند، او ذرّه‌نواز است.

پسر با شنیدن این سخن غذا خورد و مادر و پسر هر دو به خدمت حضرت امام موسی کاظم (ع) رسیدند و پس از بوسیدن قدم‌های ایشان، مقصود خود را بیان کردند. امام پس از شنیدن، به آنان امید داد و فرمود: خدا کارساز همه است و برای او فقیر و توانگر یکسان‌اند. از جنگل چند خشت بیاورید؛ چند خشت درست و چند نیمه و چند یک‌چهارم و مقداری سنگ‌ریزه. وقتی مادر و پسر خشت‌ها و دیگر چیزها را آوردند، امام موسی کاظم (ع) پارچه‌ای بر روی آن‌ها انداخت و دو رکعت نماز خواند و دعا کرد. به برکت دعای ایشان، خشت‌ها فوراً به طلا و نقره تبدیل شدند و سنگ‌ریزه‌ها به یاقوت و زمرّد و یاقوت زرد و نیلم، خلاصه به جواهرات گران‌بها بدل گشتند. سپس به پسر فرمود: نزد پادشاه برو و خواستهٔ خود را بیان کن.

پس این پسر، سعید حیدر، به فرمان امام (ع) نزد پادشاه رفت. در طرف راست و چپ پادشاه دو وزیر نشسته بودند. پادشاه او را دید و گفت: این کیست که می‌آید؟ بیرونش کنید. وزیر سمت راست گفت: بگذارید بیاید، اشکالی ندارد؛ باید دانست به چه مقصودی می‌آید. وزیر سمت چپ طبق فرمان پادشاه او را بازداشت، اما با توضیح وزیر دیگر اجازهٔ دیدار با پادشاه به او داده شد. آنگاه وزیر پرسید: چه می‌خواهی بگویی؟ بیان کن. آنگاه او مقصود خود را بیان کرد.

پادشاه با شنیدن این سخن برآشفت و گفت: او را از اینجا بیرون کنید؛ با این حال ژنده آرزوی ازدواج با دختر مرا دارد، زود بیرونش کنید. اما وزیر سمت راست دوباره پادشاه را نصیحت کرد و گفت: پادشاه به سلامت، خشمگین نشوید. هر جا دختری باشد، خواستگاری‌های خوب و بد می‌آید. او را با هُل دادن بیرون نکنید، بلکه شرایطی برایش می‌گذاریم؛ نه از عهدهٔ آن شرایط برمی‌آید و نه دوباره می‌آید.

پادشاه با شنیدن این سخن خاموش شد. وزیر گفت: ای پسر، هر قدر خشت طلا و نقره که می‌توانی بیاوری بیاور، و جواهرات هم بیاور. اگر این چیزها را حاضر کنی، پذیرفته می‌شود که تو را به دامادی بگیریم. سعید حیدر با شنیدن این سخن به خانه آمد و مادرش را برداشت و به خدمت حضرت امام موسی کاظم (ع) رسید و هر آنچه در نزد پادشاه بر او گذشته بود، به تمام و کمال بیان کرد. حضرت (ع) فرمود: بسیار خوب. فردا همهٔ این مال، خشت‌های طلا و نقره و همهٔ جواهرات را بردار و نزد پادشاه برو.

چون روز دیگر شد، همهٔ خشت‌ها و جواهرات را برداشت و به دربار پادشاه رفت و در برابر پادشاه نهاد. وزیران سرپوش طبق‌ها را برداشتند و نگاه کردند؛ از آن خشت‌های طلا و نقره و جواهرات، تمام دربار درخشان شد. پادشاه با دیدن این منظره حیرت‌زده شد و در دل اندیشید که این چیزها حتی در خزانهٔ من هم نیست. این پسرِ ژنده‌پوش چنین جواهرات گران‌بها و طلا و نقره را از کجا آورده است؟ با این همه، پادشاه به گمان خود پس از اندیشهٔ بسیار دستور داد که همهٔ این‌ها را به خزانه برسانید و پسر را از دربار بیرون کنید. باز وزیر او را نصیحت کرد و گفت: چنین نکنید. وقتی این همه مال و جواهر را مطابق شرط ما آورده است، حتماً در خانه‌اش هم چیزی هست. چنین پسری نصیب شما نخواهد شد. به نام خدا بپذیرید.

پس با نصیحت وزیر، پادشاه متقاعد شد و به ازدواج رضایت داد. سعید حیدر شادمان از دربار بیرون آمد و به حضور حضرت امام موسی کاظم (ع) رسید و ماجرا را به تمام و کمال بیان کرد. ایشان (ع) فرمود: برو، اکنون ازدواج تو انجام خواهد شد. حالا برو روز و تاریخ را معیّن کن و ازدواج کن. سرانجام چنین شد که پادشاه دختر زیبای خود را به ازدواج سعید حیدر درآورد و در جهیزیه، زر و زیور و اسباب و لوازم بسیار به دخترش داد. اما سعید حیدر عروسش را به همان کلبه آورد و در آنجا فرود آورد. دختر با دیدن کلبه بسیار حیران و پریشان و اندوهگین شد. دید که جز اسباب خودش چیزی در این کلبه نیست. این چه ماجرایی است؟ مدتی اندیشید، سپس به پسر گفت: این چه کاری است که مرا به این کلبه آوردی و فرود آوردی، در حالی که در خانهٔ تو هیچ چیز نیست؟ فردا که خویشان و نزدیکانم برای بردن من بیایند، چه خواهند گفت؟ پسر پاسخ داد: پریشان نباش. ان‌شاءالله صبح همه چیز فراهم می‌شود. به سبب مصلحت وقت تو را اینجا فرود آوردم. باری، او خاموش شد. چون صبح شد، این پسر به خدمت حضرت امام (ع) رسید و از آنچه دختر گفته بود و آنچه پادشاه در جهیزیه به او داده بود، ایشان را از همهٔ حال آگاه کرد. حضرت (ع) فرمود: نیازی به نگرانی نیست؛ همین اندکی بعد همه چیز فراهم می‌شود.

پس امام (ع) یکی از جنّیان از فرزندان زعفر جنّی را فراخواند و فرمود: فوراً قصری آراسته به اسباب و لوازم بیاور و به آنجا برسان. جنّ فرمان امام (ع) را اجرا کرد و قصری آورد و حاضر کرد که در آن وسایل آرایش عجیب و شگفتی بود که هرگز کسی ندیده بود. پس وقتی سعید حیدر عروسش را به آن قصر برد، او بسیار شاد شد. هنگامی که خویشان عروس برای بردن او آمدند، با دیدن قصر حیران و مبهوت ماندند.

به هر حال، وقتی خویشان او را برداشتند و بازگشتند، به پادشاه گفتند که چنین قصر عالی‌ای است و او بسیار خوشحال شد. از آن پس این دختر رفت و آمد می‌کرد و شاد و خرّم بود. روزی به پسر گفت: بگو چرا با حال ژنده زندگی می‌کردی و چرا نخست مرا به کلبه آوردی و خودت چرا در آن کلبه زندگی می‌کردی؟ آنگاه او همهٔ ماجرای گذشته را بازگفت و گفت: این‌گونه بود که من با دیدن تو غمگین شدم و مادرم به خدمت حضرت امام موسی کاظم (ع) رفت؛ و هر آنچه از طلا و نقره و جواهرات و غیره به خانهٔ شما بردیم و هر آنچه اکنون پیش روی توست، همه عطای امام (ع) است، وگرنه من مردی بسیار فقیرم.

سپس آن دختر گفت: مرا هم به خدمت آن امام (ع) ببر. پس سعید حیدر عروسش را به خدمت امام (ع) برد. چون او امام (ع) را دید، به پای ایشان افتاد و چنان ارادتمند شد که آمادهٔ جان‌نثاری گشت. خویشان و نزدیکانش نیز با شنیدن این معجزه ایمان آوردند.

هر مؤمنی که با مشکلی روبه‌رو شود، این داستان را یازده روز بخواند. ان‌شاءالله به برکت امام موسی کاظم (ع) خیلی زود حاجتش برآورده می‌شود. اعتقاد شرط است؛ پس از آنکه حاجت روا شد، نذری امام (ع) را به پاکیزه‌ترین شکل با پختن شیربرنج ادا کنند.

شمارنده، صوت و مطالعهٔ آفلاین در اپلیکیشن.

سادات را همراه داشته باشید

تجربهٔ کامل — مطالعهٔ آفلاین، صوت، یادآورها و نشانک‌ها — در اپلیکیشن است.

Get it on Google Playبه‌زودیDownload on the App Store