معجزه امام موسی کاظم (ع) (معجزه هشتم)
در شهر طالقان ماهیگیری (صیاد ماهی) به نام علی بن صالح طالقانی زندگی میکرد. او هر روز صبح قایق برمیداشت و برای صید ماهی به دریا میرفت و تا نیمروز هر چه ماهی به دستش میآمد، میفروخت و شکم همسر و فرزندانش را سیر میکرد.
شبی چون بر بستر دراز کشید، چنان خوابید که بهموقع بیدار نشد. با بیدار کردنهای پیاپی همسرش سرانجام برخاست. خماری خواب هنوز در چشمانش بود، اما قایق را برداشت و روانه شد. از شدت خواب، پاروهای قایق در دستانش مهار نمیشد. در همین چرت، پاروها از دستش رها شد و نشسته به خواب رفت. قایق در مسیر باد روان شد و به جایی رسید که در دریا گردابی بود. قایق در گرداب گرفتار شد و چرخیدن گرفت. از تکانهای آن چشم گشود و با دیدن قایق در گرداب بسیار هراسان شد، اما بیدرنگ با کمک پاروها کوشید قایق را از گرداب (چرخه آب) بیرون آورد. اما قایق چنان تند میچرخید که گویی بهزودی غرق خواهد شد. در همین تلاش، پاروها نیز از دستش بیرون آمد و در دریا افتاد و در یک چشم بر هم زدن، از شدت گرداب قایق دو نیم شد و صالح طالقانی نیز در دریا افتاد و دست و پا میزد. در همین میان تختهای از قایق که روان بود به دستش افتاد و بر آن نشست.
تخته به رحم و کرم امواج روان بود و تا دوردستها نشانی از خشکی نبود. سه روز و سه شب بر همان تخته ماند. طالقانی از گرسنگی و تشنگی به لب مرگ (نزدیک مردن) رسیده بود. در همین حال با خود اندیشید که شاید واپسین دم من است. پس در آن حال نیمهبیهوشی و خستگی، از صمیم دل گفت:
ای امام موسی کاظم (ع)! شما باب الحوائج هستید، شما گرهگشای کار بستهاید و حاجت حاجتمندان را برمیآورید؛ مرا نیز یاری کنید.
به فریادم برسید! هنگام یاری است، بیایید ای موسی کاظم (ع)
به صدقه حسنین (ع) کار بستهام را بگشایید، ای موسی کاظم (ع)
مسافر را هرگز در سفر رنجی نرسد و در وطن آزاری نبیند
مرا به خیر و سلامت به خانه برسانید و به عزیزانم برسانید، ای موسی کاظم (ع)
گاه میاندیشید که خود را در دریا بیفکند تا این زندگی ناتمام پایان یابد. باری، طالقانی از شدت ناتوانی (ضعف) بیهوش شد. اندکی بعد ناگهان تکانی سخت به تختهاش خورد و تخته به بخشی از خشکی رسید. (صلوات).
چون طالقانی از آن تکان چشم گشود، خود را بر خشکی یافت. به این سو و آن سو نگریست و دید که هر سو درختان بیشماری از میوههای گوناگون است که شاخههایشان بسیار پایین خم شده و از هر سو جویها روان است. اندکی آرمید، سپس نزد درختی رفت و میوه فراوان خورد و آب نوشید و اندکی آسود. سپس وضو گرفت و دو رکعت نماز شکر گزارد و زیر درختی خوابید. در همین میان صدایی هولناک به گوشش رسید که از آن بیدار شد. دید دو اسب با یکدیگر میجنگند؛ همین که اسبها او را دیدند، بیدرنگ در دریا جهیدند. سپس پرندهای عظیمالجثه که چندین برابر از فیل بزرگتر بود آمد و بر تپهای نزدیک نشست. طالقانی از میان درختان گذشت و نزد آن تپه رسید. آن پرنده با دیدن او به سویی پرید. او از پیاش رفت تا ببیند به کجا میرود. پس از اندکی راه، از غاری صدای تلاوت قرآن مجید و تسبیح و تهلیل و تکبیر شنیده شد. من به سوی آن صدا رفتم. چون نزدیک رسیدم، باز از غار صدایی آمد: ای علی بن صالح طالقانی، خدا تو را رحمت کند؛ به درون غار بیا. (صلوات)
چون طالقانی به درون غار رفت، دید بزرگواری نورانیچهره با جامهای از پارچه زبر نشستهاند. خم شد و به ایشان سلام کرد. از آن سو پاسخ سلام آمد و نیز فرمودند: ای علی بن صالح! تو در آزمون گرسنگی و تشنگی و ترس کامیاب شدی. خداوند متعال بر تو رحم کرد، تو را نجات داد و آب پاکیزه نوشاند. من از آن هنگام آگاهم که بر قایق سوار بودی و قایقت در دریا شکست و تا مسافتی دراز سیلی امواج را میخورد. تو قصد کرده بودی که خود را در دریا بیفکنی؛ اگر چنین کرده بودی هلاک میشدی. رنج بزرگی کشیدی. آن هنگام را نیز میدانم که نجات یافتی و دو چیز مهم دیدی.
طالقانی چون سخنان آن شخصیت بزرگوار را شنید، اینگونه خطاب کرد: شما را به خدا و رسول (ص) و ائمه طاهرین علیهم السلام سوگند میدهم و میپرسم که شما کیستید؟ نام گرامیتان چیست؟ و نیز احوال مرا چگونه دانستید؟ فرمودند: ای علی بن صالح! من حجت خدا بر زمین هستم و نامم موسی بن جعفر (ع) است. (صلوات).
سپس فرمودند: گرسنهای؟ عرض کردم: آری. با شنیدن این سخن، ایشان (ع) لبان خود را جنباندند و خوانی پر از نعمت که با دستمالی پوشیده بود حاضر شد. حضرت (ع) دستمال را از روی خوان برداشتند و فرمودند: «از روزیای که خدا داده است بخور». نشستم و خوب سیر خوردم؛ چنین غذایی هرگز نخورده بودم. سپس به من آبی نوشاندند که آنچنان گوارا بود که پیش از آن ننوشیده بودم.
سپس ایشان (ع) دو رکعت نماز گزاردند و به من فرمودند: ای علی بن صالح، میخواهی به خانه بروی؟ گفتم: آری قربان! ایشان (ع) دستها را به دعا بلند کردند؛ ناگاه پارههای ابر آمدن گرفتند و غار را از هر سو فرا گرفتند و به فرمان خدا به ایشان (ع) سلام کردند. حضرت (ع) پاسخ سلام دادند و پرسیدند: قصد کجا دارید؟ آنها نام سرزمینی را بردند و رفتند. اندکی بعد پاره ابر دیگری آمد و سلام کرد. ایشان پس از پاسخ سلام پرسیدند: به کجا میروی؟ ابر پاسخ داد: طالقان! فرمودند: ای ابرِ فرمانبردار خدای یکتای بیشریک! همانگونه که چیزهایی را که خداوند متعال به ودیعت نهاده است برمیداری و میبری، این (علی بن صالح) را نیز ببر. پاسخ آمد: به روی چشم. سپس حضرت (ع) به ابر فرمان دادند که همسطح زمین شو؛ ابر بر زمین آمد. ایشان (ع) بازوی علی بن صالح را گرفتند و او را بر آن نشاندند و فرمان دادند که او را به منزلش برسان. پس ابر برخاست و بر دوش باد روان شد. (صلوات).
به خدا سوگند هیچ رنج و ترسی به من نرسید و به شهر طالقان رسیدم.
خدایا! همانگونه که مراد دل علی بن صالح طالقانی به برکت امام موسی کاظم علیه السلام برآورده شد، حاجت هر مرد و زن مؤمن را نیز برآورده ساز.