معجزه امام جعفر صادق (ع) (معجزه هفتم)
در شهری هیزمشکنی بسیار تهیدست و بیچیز زندگی میکرد. آن مصیبتزده هر روز از جنگل هیزم میبرید و میآورد و میفروخت و بهزحمت شکم خود و فرزندانش را سیر میکرد. روزی از تنگدستی به ستوه آمد و به همسرش گفت: برای کسب روزی بیرون میروم؛ بعید نیست که پروردگار عالم رحم کند و گرفتاری ما برطرف شود. هیزمشکن این را گفت و در جستوجوی معاش از خانه بیرون رفت و به شهر دیگری رسید. اما آن جا نیز تقدیر یاری نکرد و ناچار شد همین کار را انجام دهد. این روند دوازده (12) سال ادامه یافت، اما در میان اندیشه و پریشانی، تنگدستی دست از او برنداشت. از این رو نه توانست چیزی برای زن و فرزندانش بفرستد و نه از آنان خبری گرفت.
همسر هیزمشکن پس از رفتن شوهر، چند روزی به هر صورت گذران کرد؛ اما چون کار به گرسنگی کشید، آن بیچاره ناچار در کاخ وزیر به کار جاروکشی مشغول شد و شکم فرزندانش را سیر میکرد. شبی همسر هیزمشکن در خواب دید که در کاخ وزیر جارو میکند که در این هنگام مولای کائنات، حضرت امام جعفر صادق (ع)، با چند تن از یاران به صحن خانه تشریف آوردند. سپس رو به یاران خود کردند و فرمودند: آیا میدانید امروز چه تاریخی و چه ماهی است؟ یاران با نهایت ادب عرض کردند: مولا! امشب شب بیست و دوم (22) رجب المرجب است. آنگاه حضرت با زبان معجزبیان خود فرمودند: اگر کسی در مشکلی باشد یا به پریشانی دیگری گرفتار باشد، از صمیم دل از یک و ربع سیر آرد سفید «پوری» بپزد (اگر توان دارد، پوری شیرین)، و در دو (2) کاسه (کونده) بگذارد و در بیست و دوم (22) رجب المرجب، هنگام نماز صبح، آن را به نام ما نذر (نیاز) کند و به «واسطه» ما از درگاه خداوند متعال حاجت خود را بخواهد. ان شاء الله تعالی مرادش بیگمان برآورده خواهد شد.
در این هنگام همسر هیزمشکن از خواب بیدار شد. همان دم از صمیم دل نیت نذر کرد و طبق فرمان امام عالیمقام (ع) نذر را پیشکش کرد. اکنون اندکی هم از حال هیزمشکن بشنوید!
این جا، در بیست و دوم (22) رجب المرجب هنگام صبح، همسر هیزمشکن نذر امام (ع) را میداد و آن جا هیزمشکن بر درختی بالا رفته بود و هیزم میبرید که ناگهان تبر از دستش رها شد و بر زمین افتاد. از درخت پایین آمد تا تبر را بردارد که گمان کرد چیزی در زمین دفن شده است. آن جا را کند و گنجی بسیار بزرگ دید. در آن هنگام اندکی مال برداشت و آن را پوشاند، اما اندکاندک در مدتی بخش بزرگی از گنج را بیرون آورد و سپس وسایل سفر را آماده کرد و با شکوه و جلال بسیار رهسپار وطن شد.
چون به خانه رسید، برای خود و زن و فرزندانش خانهای باشکوه ساخت و وسایل آسایش و رفاه همسر و فرزندان را فراهم آورد و زندگی را با آسودگی بسیار به سر برد. روزی همسر هیزمشکن تمام سرگذشت نذر امام (ع) را برای شوهرش بازگفت. چون ماه و تاریخ را گفت، همان ماه و همان تاریخی بود که هیزمشکن «گنج» را یافته بود. هیزمشکن با شنیدن این سخن بسیار متأثر شد و از صمیم دل ایمان آورد و این نذر را در تاریخ معین پیوسته به جا میآورد.
باری همسر وزیر بر بالاخانه خود رفت و کنیزانش نیز همراهش بودند. در فاصلهای نه چندان دور خانهای باشکوه دید. به آن خانه اشاره کرد و از کنیزی پرسید: این خانه کیست؟ کنیز در پاسخ گفت: خانه همان زن هیزمشکن است که چند سال پیش در خانه حضرتعالی به جاروکشی مشغول بود. همسر وزیر با شنیدن این سخن زن هیزمشکن را فراخواند و احوال او را به تفصیل جویا شد. زن هیزمشکن تمام ماجرا را بازگفت که خواب او و نذر امام (ع) بر کاسهها نیز در آن بود. همسر وزیر هیچ باور نکرد، بلکه در دلش گذشت که این همه دروغ است؛ شوهرش جایی دزدی یا راهزنی کرده و به سبب آن ثروتمند شده است و این را از من پنهان میکند. همین که این اندیشه ناروا در دل همسر وزیر گذشت، بر شوهر نامدارش، وزیر اعظم، مصیبتی ناگهانی فرود آمد.
نایب وزیرِ پادشاه آن روزگار دشمن او بود. فرصت را غنیمت شمرد و نزد پادشاه از او سخنچینی کرد که وزیر اعظم خائن است و از این رو در خزانه شاهی خیانت بزرگی کرده است؛ جهانپناه او را احضار فرمایند. پس پادشاه همان دم وزیر اعظم را فراخواند و حساب خواست، اما او نتوانست حساب درستی پس دهد. پادشاه خشمگین شد و همه مال و دارایی وزیر اعظم را مصادره کرد و او و همسرش هر دو را بیرون راند. آن دو از کاخ بیرون آمدند و به راه افتادند. در میانه راه خربزهای خریدند و در دستمالی بستند که جایی بنشینند و بخورند.
روزی که عتاب بر وزیر اعظم فرود آمد، از قضا شاهزاده همان روز صبح به شکار رفته بود و تا شامگاه بازنگشته بود. پادشاه نگران شد. همان نایب وزیری که به سبب او وزیر اعظم رانده شده بود، به پادشاه گفت: به نظرم میرسد که مبادا وزیر اعظم برکنارشده از روی دشمنی، فرصت یافته و به شاهزاده آسیبی رسانده باشد. پادشاه با شنیدن این سخن فرمان دستگیری وزیر اعظم (مغضوب) را داد. سربازان به هر سو دویدند و او را دستگیر کردند و به حضور پادشاه آوردند. تا آن هنگام آنان آن خربزه را نخورده بودند و همچنان در دستمال بسته بود.
پادشاه پرسید: در دستمال چیست؟ وزیر اعظم مغضوب پاسخ داد: خربزه است. دستمال را گشودند و در آن سر شاهزاده دیده شد. پادشاه با دیدن سر پسرش بیاندازه خشمگین شد و فرمان داد: آنان را تمام شب در زندان نگاه دارید و صبح آنان را بکشید.
وزیر اعظم مغضوب و همسرش هر دو را در زندان افکندند. وزیر اعظم مغضوب از همسرش پرسید: نمیفهمم این مصیبت ناگهانی چگونه بر ما فرود آمد؛ چه گناهی از ما سر زده که کیفرش را باید بچشیم؟ همسرش پس از اندیشه بسیار گفت: به گمانم زن هیزمشکن درباره نذر و فرمان امام جعفر صادق (ع) و نیز گنج به تفصیل برایم گفته بود، اما من هیچ باور نکردم و آن را دروغ پنداشتم. وزیر اعظم مغضوب در پاسخ گفت: چه گناهی از این بزرگتر؟ تو گفتار و فرمان حضرت امام جعفر صادق (ع) را دروغ شمردی؛ توبه کن و آمرزش بخواه. فرموده امام عالیمقام (ع) درست است.
باری، هر دو تمام شب گریه و زاری کردند و آمرزش گناهانشان را خواستند و با اخلاص دل نذر امام (ع) را نذر کردند. خداوند متعال توبه را پذیرفت. سپیدهدم شاهزاده از شکار بازگشت و به خدمت پادشاه رسید. پادشاه پسرش را در آغوش گرفت و سپس سبب دیر بازگشتنش را پرسید. شاهزاده عرض کرد: قربان! شکار بسیار به درازا کشیده بود، از این رو در باغی ماندم.
پس از آن هر دو زندانی (وزیر اعظم مغضوب و همسرش) را احضار کرد و سپس دستور داد دستمال را بگشایند؛ دیدند که خربزه است. پادشاه سخت شگفتزده شد و از وزیر اعظم پرسید: این چه ماجرایی است؟ وزیر اعظم مغضوب ماجرایی را که از همسرش شنیده بود با تفصیل بسیار بازگفت. سپس پادشاه هیزمشکن و همسرش را فراخواند و از آنان پرسوجو کرد؛ آنان نیز از آغاز تا پایان بازگفتند. پادشاه با شنیدن این سخن نیز از صمیم دل ایمان آورد و وزیر اعظم مغضوب را بازگرداند و دوباره به منصبش گماشت و وزیر سخنچین را مغضوب کرد و از شهر تبعید نمود.