معجزه حضرت عباس علمدار (ع) (معجزه چهاردهم)
علامه آقا شیخ محمدباقر برجندی قائنی (ره) در «کبریت احمر» مینویسند: از برخی استادانم شنیدم که در کربلا جوانی صالح بود که بیمار شد. پدرش شبانه او را به روضه اقدس حضرت ابوالفضل العباس (ع) برد و به ضریح مبارک بست و به توسل حضرت عباس (ع) برای شفای پسر از خدای متعال دعا کرد.
صبح دوستی از آن مرد آمد و گفت: دیشب خوابی شگفت دیدم که میخواهم برایت بازگویم. دیدم آقای نامدار، حضرت عباس علمدار (ع)، در درگاه الهی برای شفای فرزند تو دعا میکنند. در همین میان فرشتهای از سوی رسول الله (ص) به خدمت حضرت ابوالفضل (ع) رسید و گفت: ای عباس بن علی (ع) بن ابی طالب (ع)، برای این بیمار شفاعت مکنید؛ روزهایش به سر آمده و عمرش تمام شده است و مدت مقدّر به پایان رسیده است. حضرت عباس (ع) به فرشته پاسخ دادند: سلام مرا به خدمت حضرت (ص) برسان و بگو که با این همه، من به وسیله سرکار ختمی مرتبت (ص) از خداوند عالم شفای این جوان (بیمار) را درخواست خواهم کرد. آن فرشته دوباره به خدمت رسول کریم (ص) رسید و پیام حضرت ابوالفضل العباس (ع) را بازگفت. پیامبر خدا (ص) به فرشته فرمودند: دوباره نزد عباس (ع) برو و همان سخنی را که پیشتر گفتم به او بگو. پس فرشته دوباره به حضرت عباس (ع) گفت و حضرت عباس (ع) نیز همان سخن را گفتند و فرشته را بازگرداندند. باری، چون فرشته بار سوم نیز حاضر شد و پیام محبوب داور (ص) را رساند، رنگ حضرت عباس علمدار (ع) دگرگون شد. سپس خود به خدمت رحمة للعالمین (ص) رسیدند و پس از درود و سلام عرض کردند: یا رسول الله (ص)!
وَلَيْسَ إِنَّ اللّٰهَ قَدْ سَمَّانِي بِبَابِ الْحَوَائِجِ وَالنَّاسُ يَعْلَمُونَ ذٰلِكَ،،،
آیا چنین نیست که خداوند متعال نام مرا «باب الحوائج» نهاده است؟ و مردم نیز این را میدانند؛ از این رو نزد من میآیند و مرا در درگاه ایزدی وسیله قرار میدهند. اگر مقصود، نپذیرفتن درخواست است، نخست «لقب» مرا بازپس گیرید؛ آنگاه مرا عذری نخواهد بود. با شنیدن این سخن، حضرت رسالتمآب (ص) لبخند زدند و سپس فرمودند: عباس (ع)! برو، خدا چشمانت را روشن بدارد. تو بیگمان «باب الحوائج» هستی؛ برای هر که خواهی شفاعت کن.
پس خداوند متعال به واسطه حضرت عباس (ع) به آن جوان بیمار شفای کامل عطا فرمود. سپس از خواب بیدار شدم و آمدهام تا این خواب را برایت بازگویم. پس از آن، چون آن مرد پسرش را دید، او را شفایافته یافت.