معجزه امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب (ع) (معجزه سوم)
مشهور است که در شهری هیزمشکنی فقیر و عیالوار زندگی میکرد. هر روز به جنگل میرفت، هیزم میبرید و به شهر میآورد و میفروخت و شکم فرزندانش را سیر میکرد. روزی هیزمها فروش نرفت و شب فرا رسید. با خود اندیشید که با دست خالی چگونه به خانه بروم؟ کودکان از گرسنگی بیقرار خواهند بود و دیدن بیتابی آنان اندوهم را افزون خواهد کرد؛ بهتر است شب را همین جا به سر برم و صبح هیزمها را بفروشم و به خانه بروم. او نقل میکند که من همان جا ماندم. نیمهشب سواری نقاب بر چهره از سوی قبله پدیدار شد و حال مرا پرسید و بر من مهربانی فرمود و پنج پول عطا کرد و فرمود: با این پولها شیرینی بخر و فاتحه (نذر) مولای دو جهان، گرهگشای دو سرا (ع) را بده. خداوند رحیم و کریم به برکت آن تنگدستی تو را برطرف خواهد کرد.
هیزمشکن آن پولها را شادمان نگاه داشت. همان دم خوابآلودگی بر او چیره شد. سپس چون چشم گشود، دید که در خانه خود ایستاده است و پشته هیزم در حیاط افتاده است. همسرش را بیدار کرد و تمام ماجرای شب را بازگفت و گفت: برای دادن فاتحه به نام امیرالمؤمنین (ع)، مولای گرهگشا (ع)، تدارک ببین. سپس زن و شوهر هر دو غسل کردند و برای فاتحه شیرینی فراهم آوردند و آن را نذر حضرت امیرالمؤمنین (ع) کردند و خود نیز خوردند و به فرزندان نیز خوراندند. آن روز پشته هیزم او به دو برابر قیمت فروش رفت.
روز دوم هیزمشکن طبق عادت خود برای بریدن هیزم به جنگل رفت و درختی خشک دید. با گفتن «بسم الله» یک ضربه تبر زد و آن شکست. ضربه دوم را با گفتن «یا علی (ع)» زد و آن درخت از ریشه فرو افتاد و از ریشه آن گنجی آشکار شد. هیزمشکن با دیدن آن بسیار شاد شد و سجده شکر به جا آورد. سپس چند اشرفی از آن برداشت و به بازار رفت و خوردنی و نوشیدنی خرید و به خانه رفت. روز بعد خانوادهاش را برداشت و نزد آن درخت آمد و همان جنگل را خرید و در آن جا کاخی زیبا و باشکوه ساخت و جایجای کاروانسراها و سقاخانهها بنا کرد و آشپزخانههای خیریه (لنگرخانه) به راه انداخت و خادمان بسیاری را به نگهداری آنها گماشت.
روزی حاکم آن شهر به قصد شکار به سوی آن جنگل آمد. از تشنگی بیقرار شد و به خدمتکاران فرمان داد آب بیاورند. خدمتکاران در جستوجوی آب به هر سو پراکنده شدند. از قضا گذر یکی از خادمان به سوی کاخ آن هیزمشکن افتاد. خادم حاکم از مردم آن جا آب خواست؛ آنان تنگی و کاسهای به او سپردند. آن را گرفت و نزد حاکم آمد. حاکم آب نوشید، اما با شگفتی بسیار به تنگ و کاسه نگریست و از خادم خود پرسید: در این جنگل این تنگ نفیس و این آب گوارا از کجا به دست آمد؟ خادم عرض کرد: قربان! یک سال است که هیزمشکنی در این جنگل شهری بنا کرده است؛ کاخ خود را ساخته و سپس جایجای کاروانسراها و سقاخانهها بنا کرده و مسافران و تهیدستان و نیازمندان و حاجتمندان را بینیاز ساخته است. این آب و تنگ و کاسه را از خانه او آوردهام. حاکم بسیار شگفتزده شد و گفت: ما در این جنگل هرگز نشانی از هیچ آبادی ندیده بودیم. آن حاکم فرمان داد که هیزمشکن را با زن و فرزندانش حاضر کنید. همراهانش به حاکم فهماندند که احضار چنین مرد نیکوکار و صالحی بدینگونه شایسته نیست. باری، آن حاکم به سرای خود بازگشت و تمام ماجرا را برای همسرش بازگفت. همسرش نیز خواستار فراخواندن هیزمشکن و همسرش شد. حاکم هر دو را فراخواند. هیزمشکن به حاکم و همسرش اشرفیهایی پیشکش کرد. حاکم خواست که آن دو نزد او بمانند و آنان با خشنودی نزد او ماندند.
روزی همسر حاکم هنگام رفتن به حمام، گردنبند «نُه لک» (بسیار گرانبهای) خود را از گردن باز کرد و بر میخی آویخت و به همسر هیزمشکن سفارش کرد که از آن نگهداری کند. به قدرت خدا آن میخ گردنبند را فرو برد و او با شگفتی نگاه میکرد. همسر حاکم چون از حمام فارغ شد و گردنبند را نیافت، از او پرسید. او آنچه دیده بود بازگفت. همسر حاکم باور نکرد و نزد شوهرش شکایت برد. او هیزمشکن و همسرش هر دو را زندانی کرد و هر دو تا مدتی دراز در همین حال ماندند.
شبی باز همان سوار به خواب آمدند و پرسیدند: «ای هیزمشکن، آیا نذر امیرالمؤمنین حضرت علی علیه السلام را به جا میآوردی؟
هر دو عرض کردند: نه. سوار فرمود: سبب گرفتار شدن شما به این بلا همین است. اکنون فاتحه بدهید. هیزمشکن عرض کرد: ما پولی نداریم. فرمود: زیر بستر توست. هیزمشکن از خواب پرید و پولها را برداشت؛ زنجیرهای دست و پای هر دو نیز باز شده بود. چون صبح شد، دیدند پیرزنی میگذرد. آن دو از او خواهش کردند که برای نذر امیرالمؤمنین حضرت گرهگشا (ع) شیرینی بیاورد. آن پیرزن گفت: امروز عروسی پسرم است، کارهای بسیاری دارم، نمیتوانم بیاورم.
از قضا پیرزن دیگری گذشت که پسر جوانش مرده بود و گریهکنان میرفت. آن دو (هیزمشکن و همسرش) از او خواستند که شیرینی بخرد و بیاورد. پیرزن همین که نام امیرالمؤمنین (ع) را شنید، رضایت داد و بی هیچ بهانه و عذری از بازار شیرینی آورد و به آنان داد. هیزمشکن آن را نذر حضرت گرهگشا (ع) کرد و خود نیز خورد و به پیرزن نیز خوراند. آن پیرزن چون به خانه خود بازگشت، پسرش را زنده یافت؛ و آن پیرزنی که عروسی پسرش بود و از خریدن و آوردن شیرینی از بازار برای نذر امیرالمؤمنین سر باز زده بود، چون به خانه خود بازگشت، پسرش ناگهان مرد. چون این خبر پراکنده شد، آن پیرزنی که پسرش ناگهان مرده بود، از پیرزنی که پسر مردهاش زنده شده بود، سبب زنده شدن پسر مردهاش را پرسید. او گفت: سبب دیگری نمیدانم؛ تنها به خواهش زندانیای، اسباب نذر مولای دو جهان حضرت گرهگشا را از بازار آوردم و به او دادم؛ و چون اسباب نذر را به آن زندانی درمانده دادم و به خانه بازگشتم، پسرم را زنده یافتم. آن پیرزن با شنیدن این سخن در دل پشیمان شد و توبه کرد و از صمیم دل نیت کرد که اگر پسر من نیز زنده شود، من هم فاتحه خواهم داد. خدا به رحمت خود او را زنده کرد و از سوی دیگر آن میخ نیز شروع به بیرون دادن گردنبند کرد. همسر حاکم با دیدن این حال، ماجرایی را که به چشم خود دیده بود برای حاکم بازگفت. آنگاه او نیز باور کرد و گفت: هیزمشکن و همسرش را بیگناه زندانی کرده بودم. پس بیدرنگ همان دم فرمان آزادی هیزمشکن و همسرش را داد. آن دو پس از آزادی به حضور حاکم رسیدند. از آنان پرسید: چه کاری کردهاید که چنین کراماتی آشکار شد؟ هر دو عرض کردند: ما هر پنجشنبه فاتحه (نذر) حضرت امیرالمؤمنین (ع) را میدادیم. به سبب غفلت، چند پنجشنبه نتوانستیم نذر را بدهیم و در نتیجه به این بلا گرفتار شدیم. اکنون که این نذر را به جا آوردیم، به برکت آن خداوند کریم ما هر دو را از زندان رهایی داد.
پس هر کس هر پنجشنبه نذر حضرت گرهگشا (ع) را بدهد، از همه آفات زمینی و آسمانی در امان خواهد ماند و عمر و روزیاش افزون خواهد شد و دشمنان و بدخواهانش همواره مقهور خواهند بود. ان شاء الله تعالی.
روش نذر:
در آغاز و در پایان، هر بار سه مرتبه صلوات. هفت مرتبه سوره الحمد و هفت مرتبه سوره قل هو الله احد بخواند و بگوید: ثوابی که از خواندن این سورهها به دست آمده است، آن ثواب را به گرهگشای دو جهان، حضرت امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب (ع) هدیه میکنم.