نماز امام حسین (ع)
نمازی که به امام حسین (ع) نسبت داده شده، نمازی مستحب و چهار رکعتی است که در آن سورهٔ حمد و سورهٔ اخلاص افزون بر قیام، در رکوع و سجدهها نیز خوانده میشود. در مفاتیح الجنان این نماز در اعمال روز جمعه آمده است و پس از آن دعایی طولانی است که در آن، با توسل به دعاهای مستجاب پیامبران (ع)، از خدا درخواست میشود.
در یک نگاه
چهار رکعت که مانند دیگر نمازهای مستحب دو رکعت دو رکعت خوانده میشود: پس از هر دو رکعت، تشهد و سلام.
در هر رکعت سورهٔ حمد و سورهٔ اخلاص هر کدام صد بار: در قیام هر کدام پنجاه بار، و در پنج جای دیگر هر کدام ده بار.
نیت، قصد قلبی است: «دو رکعت نماز امام حسین (ع) میخوانم قربةً الی الله»؛ به زبان آوردن آن لازم نیست.
روش هر رکعت
در قیام: سورهٔ حمد ۵۰ بار، سپس سورهٔ اخلاص ۵۰ بار.
در رکوع: سورهٔ حمد ۱۰ بار و سورهٔ اخلاص ۱۰ بار.
پس از سر برداشتن از رکوع، راست ایستاده: به همین ترتیب هر کدام ده بار.
در سجدهٔ اول: هر کدام ده بار.
میان دو سجده، نشسته: هر کدام ده بار.
در سجدهٔ دوم: هر کدام ده بار.
بدین ترتیب در هر رکعت هر دو سوره صد بار خوانده میشود. پس از رکعت دوم تشهد و سلام بخوانید، سپس برخیزید و دو رکعت دیگر را نیز به همین شکل بخوانید. خواندن سوره در رکوع و سجده از ویژگیهای همین نماز است که در روایت آن آمده است.
دعای پس از نماز
پس از سلام این دعا را بخوانید:
اللَّهُمَّ أَنْتَ الَّذِي اسْتَجَبْتَ لِآدَمَ وَ حَوَّاءَ إِذْ قٰالٰا رَبَّنٰا ظَلَمْنٰا أَنْفُسَنٰا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنٰا وَ تَرْحَمْنٰا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخٰاسِرِينَ وَ نَادَاكَ نُوحٌ فَاسْتَجَبْتَ لَهُ وَ نَجَّيْتَهُ وَ أَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ وَ أَطْفَأْتَ نَارَ نُمْرُودَ عَنْ خَلِيلِكَ إِبْرَاهِيمَ فَجَعَلْتَهَا بَرْداً وَ سَلٰاماً وَ أَنْتَ الَّذِي اسْتَجَبْتَ لِأَيُّوبَ إِذْ نَادَى مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرّٰاحِمِينَ فَكَشَفْتَ مٰا بِهِ مِنْ ضُرٍّ وَ آتَيْتَهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِكَ وَ ذِكْرىٰ لِأُولِي الْأَلْبٰابِ وَ أَنْتَ الَّذِي اسْتَجَبْتَ لِذِي النُّونِ حِينَ نَادَاكَ فِي الظُّلُمٰاتِ أَنْ لٰا إِلٰهَ إِلّٰا أَنْتَ سُبْحٰانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظّٰالِمِينَ فَنَجَّيْتَهُ مِنَ الْغَمِّ وَ أَنْتَ الَّذِي اسْتَجَبْتَ لِمُوسَى وَ هَارُونَ دَعْوَتَهُمَا حِينَ قُلْتَ قَدْ أُجِيبَتْ دَعْوَتُكُمٰا فَاسْتَقِيمٰا وَ أَغْرَقْتَ فِرْعَوْنَ وَ قَوْمَهُ
خدایا، تویی آنکه دعای آدم و حوا (ع) را اجابت کردی، آنگاه که گفتند: «پروردگارا، ما بر خویشتن ستم کردیم و اگر ما را نیامرزی و بر ما رحم نکنی، بیگمان از زیانکاران خواهیم بود.» و نوح (ع) تو را ندا داد، پس دعایش را اجابت کردی و او و خاندانش را از اندوه بزرگ رهانیدی. و آتش نمرود را از خلیلت ابراهیم (ع) خاموش کردی و آن را سرد و سلامت گرداندی. و تویی آنکه دعای ایوب (ع) را اجابت کردی، آنگاه که ندا داد: «رنج به من رسیده است و تو مهربانترین مهربانانی»؛ پس رنجی را که داشت برطرف کردی و خاندانش را و همانند آنان را همراهشان به او بازدادی، به رحمتی از سوی خود و پندی برای خردمندان. و تویی آنکه دعای صاحب ماهی، یونس (ع)، را اجابت کردی، آنگاه که در تاریکیها تو را ندا داد: «معبودی جز تو نیست، پاک و منزهی، همانا من از ستمکاران بودم»؛ پس او را از اندوه رهانیدی. و تویی آنکه دعای موسی و هارون (ع) را اجابت کردی، آنگاه که فرمودی: «دعای شما دو تن پذیرفته شد، پس پایداری کنید»، و فرعون و قومش را غرق کردی.
وَ غَفَرْتَ لِدَاوُدَ ذَنْبَهُ وَ تُبْتَ عَلَيْهِ رَحْمَةً مِنْكَ وَ ذِكْرَى وَ فَدَيْتَ إِسْمَاعِيلَ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ بَعْدَ مَا أَسْلَمَ وَ تَلَّهُ لِلْجَبِينِ فَنَادَيْتَهُ بِالْفَرَجِ وَ الرَّوْحِ وَ أَنْتَ الَّذِي نَادَاكَ زَكَرِيَّا نِدٰاءً خَفِيًّا فَقٰالَ رَبِّ إِنِّي وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّي وَ اشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْباً وَ لَمْ أَكُنْ بِدُعٰائِكَ رَبِّ شَقِيًّا وَ قُلْتَ يَدْعُونَنٰا رَغَباً وَ رَهَباً وَ كٰانُوا لَنٰا خٰاشِعِينَ وَ أَنْتَ الَّذِي اسْتَجَبْتَ لِلَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لِتَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِكَ فَلَا تَجْعَلْنِي مِنْ أَهْوَنِ الدَّاعِينَ لَكَ وَ الرَّاغِبِينَ إِلَيْكَ وَ اسْتَجِبْ لِي كَمَا اسْتَجَبْتَ لَهُمْ بِحَقِّهِمْ عَلَيْكَ فَطَهِّرْنِي بِتَطْهِيرِكَ وَ تَقَبَّلْ صَلَاتِي وَ دُعَائِي بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَ طَيِّبْ بَقِيَّةَ حَيَاتِي وَ طَيِّبْ وَفَاتِي وَ اخْلُفْنِي فِيمَنْ أَخْلُفُ وَ احْفَظْنِي يَا رَبِّ بِدُعَائِي وَ اجْعَلْ ذُرِّيَّتِي ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً تَحُوطُهَا بِحِيَاطَتِكَ بِكُلِّ مَا حُطْتَ بِهِ ذُرِّيَّةَ أَحَدٍ مِنْ أَوْلِيَائِكَ وَ أَهْلِ طَاعَتِكَ بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ يَا مَنْ هُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ رَقِيبٌ وَ لِكُلِّ دَاعٍ مِنْ خَلْقِكَ مُجِيبٌ وَ مِنْ كُلِّ سَائِلٍ قَرِيبٌ أَسْأَلُكَ يَا لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ الْأَحَدُ الصَّمَدُ الَّذِي لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ وَ بِكُلِّ اسْمٍ رَفَعْتَ بِهِ سَمَاءَكَ وَ فَرَشْتَ بِهِ أَرْضَكَ وَ أَرْسَيْتَ بِهِ الْجِبَالَ وَ أَجْرَيْتَ بِهِ الْمَاءَ وَ سَخَّرْتَ بِهِ السَّحَابَ وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ وَ النُّجُومَ وَ اللَّيْلَ وَ النَّهَارَ وَ خَلَقْتَ الْخَلَائِقَ كُلَّهَا
و لغزش داوود (ع) را بخشیدی و به رحمت خویش توبهاش را پذیرفتی و آن را مایهٔ یادآوری ساختی. و اسماعیل (ع) را به قربانی بزرگی فدا دادی، پس از آنکه (ابراهیم) سر به فرمان نهاد و او را به پیشانی بر خاک خواباند؛ آنگاه او را به گشایش و آسایش ندا دادی. و تویی آنکه زکریا (ع) تو را به ندایی پنهان خواند و گفت: «پروردگارا، استخوانم سست شده و سرم از پیری سپید گشته است، و پروردگارا، هرگز در دعا به درگاه تو ناکام نبودهام»؛ و فرمودی: «ما را از روی شوق و بیم میخواندند و در برابر ما فروتن بودند.» و تویی آنکه دعای کسانی را که ایمان آوردند و کارهای شایسته کردند اجابت کردی تا از فضل خود بر آنان بیفزایی. پس مرا کمترینِ کسانی که تو را میخوانند و به تو دل بستهاند قرار مده، و دعایم را اجابت کن چنانکه دعای آنان را اجابت کردی، به حقی که آنان بر تو دارند. مرا به پاکگردانیدنِ خود پاک گردان، نماز و دعایم را به پذیرشی نیکو بپذیر، باقی عمرم را پاکیزه و مرگم را پاکیزه گردان، در میان بازماندگانم جانشین من باش، پروردگارا، به سبب دعایم مرا نگاه دار، و فرزندانم را نسلی پاک قرار ده که آنان را در پناه نگهبانی خود گیری، به همان گونه که نسل هر یک از دوستان و فرمانبردارانت را در پناه گرفتی؛ به رحمتت، ای مهربانترین مهربانان! ای آنکه بر هر چیز نگهبانی، دعای هر خوانندهای از آفریدگانت را پاسخ میدهی و به هر درخواستکنندهای نزدیکی! از تو میخواهم — ای آنکه معبودی جز تو نیست، زندهٔ جاوید، برپادارندهٔ هستی، یکتای بینیاز، که نه زاده و نه زاده شده و هیچکس همتای او نیست — و به حق هر نامی که با آن آسمانت را برافراشتی، زمینت را گستردی، کوهها را استوار کردی، آب را روان ساختی، ابر و خورشید و ماه و ستارگان و شب و روز را رام کردی و همهٔ آفریدگان را آفریدی.
أَسْأَلُكَ بِعَظَمَةِ وَجْهِكَ الْعَظِيمِ الَّذِي أَشْرَقَتْ لَهُ السَّمَاوَاتُ وَ الْأَرْضُ فَأَضَاءَتْ بِهِ الظُّلُمَاتُ إِلَّا صَلَّيْتَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ كَفَيْتَنِي أَمْرَ مَعَاشِي وَ مَعَادِي وَ أَصْلَحْتَ لِي شَأْنِي كُلَّهُ وَ لَمْ تَكِلْنِي إِلَى نَفْسِي طَرْفَةَ عَيْنٍ وَ أَصْلَحْتَ أَمْرِي وَ أَمْرَ عِيَالِي وَ كَفَيْتَنِي هَمَّهُمْ وَ أَغْنَيْتَنِي وَ إِيَّاهُمْ مِنْ كَنْزِكَ وَ خَزَائِنِكَ وَ سَعَةِ فَضْلِكَ الَّذِي لَا يَنْفَدُ أَبَداً وَ أَثْبِتْ فِي قَلْبِي يَنَابِيعَ الْحِكْمَةِ الَّتِي تَنْفَعُنِي بِهَا وَ تَنْفَعُ بِهَا مَنِ ارْتَضَيْتَ مِنْ عِبَادِكَ وَ اجْعَلْ لِي مِنَ الْمُتَّقِينَ فِي آخِرِ الزَّمَانِ إِمَاماً كَمَا جَعَلْتَ إِبْرَاهِيمَ الْخَلِيلَ إِمَاماً فَإِنَّ بِتَوْفِيقِكَ يَفُوزُ الْفَائِزُونَ وَ يَتُوبُ التَّائِبُونَ وَ يَعْبُدُكَ الْعَابِدُونَ وَ بِتَسْدِيدِكَ يَصْلُحُ الصَّالِحُونَ الْمُحْسِنُونَ الْمُخْبِتُونَ الْعَابِدُونَ لَكَ الْخَائِفُونَ مِنْكَ وَ بِإِرْشَادِكَ نَجَا النَّاجُونَ مِنْ نَارِكَ وَ أَشْفَقَ مِنْهَا الْمُشْفِقُونَ مِنْ خَلْقِكَ وَ بِخِذْلَانِكَ خَسِرَ الْمُبْطِلُونَ وَ هَلَكَ الظَّالِمُونَ وَ غَفَلَ الْغَافِلُونَ اللَّهُمَّ آتِ نَفْسِي تَقْوَاهَا فَأَنْتَ وَلِيُّهَا وَ مَوْلَاهَا وَ أَنْتَ خَيْرُ مَنْ زَكَّاهَا اللَّهُمَّ بَيِّنْ لَهَا هُدَاهَا وَ أَلْهِمْهَا تَقْوَاهَا وَ بَشِّرْهَا بِرَحْمَتِكَ حِينَ تَتَوَفَّاهَا وَ نَزِّلْهَا مِنَ الْجِنَانِ عُلْيَاهَا وَ طَيِّبْ وَفَاتَهَا وَ مَحْيَاهَا وَ أَكْرِمْ مُنْقَلَبَهَا وَ مَثْوَاهَا وَ مُسْتَقَرَّهَا وَ مَأْوَاهَا فَأَنْتَ وَلِيُّهَا وَ مَوْلَاهَا
از تو میخواهم به عظمت وجه بزرگت که آسمانها و زمین از آن روشن شد و تاریکیها بدان نورانی گشت، که بر محمد و آل محمد درود فرستی، کار دنیا و آخرتم را کفایت کنی، همهٔ کارهایم را سامان دهی و مرا به اندازهٔ یک چشم بر هم زدن به خودم وامگذاری؛ کار من و خانوادهام را سامان دهی، مرا از اندوه آنان کفایت کنی و من و آنان را از گنج و گنجینهها و فضل گستردهات که هرگز پایان نمیپذیرد بینیاز گردانی. و در دلم چشمههای حکمت را استوار کن که با آن مرا سود رسانی و هر یک از بندگانت را نیز که پسندیدهای. و در آخرالزمان از میان پرهیزکاران برای من امامی قرار ده، چنانکه ابراهیم خلیل (ع) را امام قرار دادی؛ زیرا با توفیق توست که رستگاران رستگار میشوند، توبهکنندگان توبه میکنند و عبادتکنندگان تو را میپرستند؛ با راهنمایی تو شایستگان — نیکوکاران، فروتنان، پرستندگان تو و ترسندگان از تو — شایسته میشوند؛ با هدایت تو رهیدگان از آتشت رهایی یافتند و بیمناکان از آفریدگانت از آن بیم داشتند؛ و با وانهادن توست که اهل باطل زیان کردند، ستمکاران هلاک شدند و غافلان در غفلت ماندند. خدایا، به جانم پرهیزگاریاش را عطا کن، که تو سرپرست و مولای آنی و تو بهترین کسی هستی که آن را پاک میگرداند. خدایا، راه هدایتش را برایش روشن کن، پرهیزگاریاش را به آن الهام کن، هنگامی که آن را میمیرانی به رحمتت بشارتش ده، آن را در برترین درجهٔ بهشت فرود آور، مرگ و زندگیاش را پاکیزه گردان، و بازگشتگاه و منزلگاه و قرارگاه و پناهگاهش را گرامی بدار، که تو سرپرست و مولای آنی.
چند نکته
این نماز مستحب است؛ اگر دربارهٔ سند روایت آن اطمینان ندارید، آن را «رجاءً» (به امید ثواب) بخوانید، چنانکه مراجع عظام دربارهٔ چنین اعمالی میفرمایند.
این نماز طولانی است؛ برای شمردن سورهٔ حمد و سورهٔ اخلاص (در قیام هر کدام پنجاه بار و در پنج جای دیگر هر کدام ده بار) میتوانید از انگشتان یا تسبیح استفاده کنید، و بهتر است آن را هنگامی بخوانید که فرصت و آرامش دارید.
منابع: مفاتیح الجنان (شیخ عباس قمی (ره))، اعمال روز جمعه، نماز امام حسین (ع) (روش و آغاز دعا)؛ جمال الاسبوع (سید بن طاووس (ره))، که مفاتیح این نماز را از آن گرفته و متن کامل دعا در آن آمده است.
اَللّٰهُمَّ صَلِّ عَلٰى مُحَمَّدٍ وَّاٰلِ مُحَمَّدٍ