Cənab Seyyidənin (ə) hekayəsi (İkinci möcüzə) — ərəb mətni və tərcümə | Sadaat
Skip to content

Cənab Seyyidənin (ə) hekayəsi (İkinci möcüzə)

16 Möcüzə

Cənab Seyyidənin (ə) hekayəsi (İkinci möcüzə)

Bir ölkənin padşahı var idi ki, gəzintiyə və ova çox həvəsli idi. Bir gün o, dövlət vəzirinə ov ləvazimatını hazırlamağı əmr etdi. Vəzir ov ləvazimatı hazır olduqdan sonra padşaha xəbər verdi və ertəsi gün səhər tezdən padşah vəzir, baş ovçu və digər ovçu dəstəsi ilə birlikdə ov etmək məqsədilə ov yerinə yola düşdü. Bu dəfə padşahın qızı (şahzadə) da rəfiqəsi vəzirin qızı ilə birlikdə inad edib onlara qoşuldu. Xeyli yol qət etdikdən sonra bu ov karvanı yaşıl və təravətli bir meşəyə çatanda, yol yorğunluğunu almaq üçün şahın əmri ilə orada çadırlar quruldu. Mətbəx işçiləri yemək bişirmək tədarükünə başladılar, bəziləri isə yol yorğunluğundan çadırların elə bayırında uzandılar. Bu vaxt gözlənilmədən elə güclü və gurultulu bir qasırğa qopdu ki, iri, qol-budaqlı ağacları kökündən qoparıb atdı; toz-torpaqdan yanındakı şey belə görünmürdü. Bu tufanlı vəziyyətdə heç kim başqasından xəbər tuta bilmirdi, şah çadırından və otağından uzaq-uzaq heç bir əsər-əlamət qalmamışdı. Qasırğanın gücü bir az azalanda və dağılmış adamlar bir yerə toplaşmağa başlayanda, şahzadə ilə vəzirin qızı təcili axtarılmağa başlandı, amma onlardan heç bir əsər-əlamət yox idi. Padşah da, vəzir də atalıq məhəbbətindən səbirsizləşib hər iki qızın axtarışı ilə şəxsən məşğul oldular, lakin çox çalışıb-çabaladıqdan sonra da nəticə olmadı və nəhayət, istəməyə-istəməyə paytaxta qayıtmalı oldular. Bu xəbərdən sarayda qiyamət qopdu, camaat da bu matəmə qoşuldu.

Təsadüfən padşah və onun ov dəstəsi qayıtdıqdan dərhal sonra qonşu ölkənin dost padşahı da həmin ortaq meşəyə ov etməyə gəldi. Ov əsnasında bu padşahı susuzluq bürüdü. O, vəzirinə su gətirməyi əmr etdi. Lakin karvanla birlikdə olan su ehtiyatı tükənmişdi. Vəzir su axtarmağa yola düşdü və yaşayış yeri tapmaq üçün bir dağın zirvəsinə qalxdı. Orada ona iki (2) gözəl və göyçək qız göründü. Bu qızlar həmin itkin düşmüş şahzadə və vəzirin qızı idi və öz valideynlərindən və karvan əhlindən ayrı düşmüşdülər. Bu qızlar valideynlərindən ayrılıb dağa çatanda çox pərişan olmuşdular; aydındır ki, o vaxt onların halı necə olmuşdu. Hər iki qız bu dərdli, görünüşcə əbədi ayrılıqdan o qədər ağladılar ki, huşlarını itirdilər. Huşsuz halda gördülər ki, niqablı bir xanım gəldi və böyük mərhəmətlə buyurdu: Ey qızlar! Qorxmayın. Niyyət edin ki, valideynlərimizə qovuşanda Həzrət Səyyidənin (ə) hekayəsini dinləyəcəyik. Beləliklə, bu iki qız möhtərəm xanımın (ə) göstərişi ilə nəzir etdilər. Huşa gələndə hər biri öz huşsuzluq əhvalatını o birinə danışıb nəziri təsdiqlədi və sonra Allahın rəhm və kərəminə intizar çəkməyə başladılar. Bu vaxt adı çəkilən vəzir su axtara-axtara oraya gəlib çıxdı. Bu iki kimsəsiz qızı belə dağın zirvəsində görəndə çox heyrətləndi. Soruşdu: Ey qızlar! Siz haralısınız, bir öz soy-kökünüzdən xəbər verin və deyin görüm, bu ıssız yerə və bu qədər uca dağın zirvəsinə necə gəlib çıxmısınız? Vəzir soruşanda hər iki qız gözləri yaşla bütün əhvalatlarını danışdıqdan sonra öz soy-kökündən və mövqelərindən də onu xəbərdar etdilər.

Vəzir bu qızların vəziyyətindən xəbər tutduqdan sonra dərhal öz padşahının yanına getdi və bütün əhvalatı ətraflı danışdı. Padşah bu əhvalatı eşidib çox təsirləndi və vəzirə əmr etdi: Əgər o qızlar öz istəkləri ilə gəlmək istəyirlərsə, get, onları dərhal gətir.

Padşahın əmrini yerinə yetirmək üçün adı çəkilən vəzir bu dəfə bir neçə adam və minik ilə həmin qızların yanına gəldi. Yoldaşlarını dağın ətəyində qoyub özü dağın zirvəsinə qalxdı və soruşdu: Ey qızlar! Bizimlə gedərsinizmi? Qızlar razı oldular. Vəzir hər ikisini dağdan endirdi, miniyə mindirib izzətlə öz padşahının yanına apardı, padşah da onların hamısını götürüb öz paytaxtına gətirdi.

Şah xidmətçiləri vasitəsilə birinci padşaha xəbər çatdı ki, onun itkin düşmüş qızı vəzirin qızı ilə birlikdə qonşu padşahın yanındadır. O, baş vəzirini hədiyyələrlə həmin padşahın yanına göndərdi və məktubla bu arzunu bildirdi ki, sizə rast gələn qızlarımızı bizə göndərin.

Bu məktub həmin padşaha çatanda o, cavabında yazdı ki, sizin qızlarınız burada salamatdır və mənim yanımda sizin əmanətinizdir; lakin arzum budur ki, şahzadəni mənim oğluma, vəzirin qızını isə baş vəzirimin oğluna ərə verib mənə təşəkkür etmək fürsəti verəsiniz və məhəbbətinizi artırasınız. Padşah bir qədər fikirləşdikdən sonra bu təklifi qəbul etdi. Beləliklə, hər iki qız izzət və ehtiramla valideynlərinə qaytarıldı. İndi vədə görə tarix təyin olundu və hər iki tərəfdə toy hazırlığı başlandı. Nəhayət, o vaxt da gəlib çatdı və hər iki qızın toyu dini adətlərə uyğun olaraq edildi. Gəlinlər yola salınıb qayınatalarının evinə getdilər. Təsadüfən cehizin qalan hissəsi yüklənmişdi, amma toyun çox qiymətli olan o aftafası orada qalmışdı və o vaxtın adətinə görə onun gəlinlə getməsi çox vacib idi. Yolda axşam düşdü. Toy karvanı gecə olduğu üçün təhlükəsiz bir yerdə dayandı. Bu vaxt ehtiyac olduğu üçün aftafa axtarıldı, amma tapılmadı. Məlum oldu ki, orada qalıb. Vəzir xüsusi bir əsgəri göndərdi ki, aftafanı gətirsin.

Əsgər oraya çatanda nə görür: sarayın olduğu yerdə indi düzənlikdir; nə taxt var, nə tac, nə padşah, nə qoşun, heç nə yoxdur, yalnız aftafa düzənlikdə qoyulub və heç bir keşikçisi də yoxdur. Əsgər aftafanı götürmək istədi, lakin bacarmadı. Çünki aftafaya tərəf əlini uzadan kimi aftafanın içindən dərhal qorxunc bir qara ilan başını qaldırdı və onu çalmaq üçün atıldı. Əsgər sıçrayıb geri çəkildi. Aftafanı götürmək üçün çox çalışdı, amma mümkün olmadı. İlan hər dəfə yolunu kəsirdi. Naçar qalıb öz ölkəsinə qayıtdı və vəzir vasitəsilə bütün əhvalatı padşaha çatdırdı.

Padşah bunu eşidib heyrətləndi və bir müddət fikrə daldı, sonra qızların yanına gedib dedi: Görünür, siz ikiniz cadugərsiniz, ya da insan şəklinə girib cürbəcür hoqqalar göstərən pis ruhlarsınız. İndilik ikinizi də həbs edirəm, amma sabah səhər öldürtəcəyəm. Bunu deyib padşah qəzəb və hiddətlə dolu halda öz çadırına qayıtdı və hər iki gəlin çadırda həbs olundu.

Hər iki qız özlərini bu halda görəndə dərdin çoxluğundan səbirsizləşib bir-birini qucaqlayıb çox ağladılar və dedilər: Bilmirik bu nə əhvalatdır; dünən toyumuz oldu, gəlin olduq, bu gün isə zindanda dustaq olmuşuq və sabah həyatımızın çırağı söndürüləcək. İlahi, bilmirik bizdən elə hansı günah baş verib ki, onun cəzası olaraq bu cəzanı alırıq. Ey Məbudum, Sən bağışla. Bunu deyib o qədər ağladılar ki, huşlarını itirdilər. Huşsuz halda gördülər ki, dağda gördükləri həmin xanım (ə) göründü və son dərəcə mərhəmətlə buyurdu: Ey qızlar! Siz dağda nəzir etmişdiniz ki, valideynlərimizə qovuşanda Həzrət Səyyidənin (ə) hekayəsini dinləyəcəyik. Siz ikiniz ata-ananıza qovuşdunuz, amma hekayəni dinləmədiniz; bu əzab sizə məhz buna görə nazil olub. İndi də gec deyil, elə bu zindanda hekayəni dinləyin. Uca Allah Həzrət Səyyidənin (ə) xatirinə müşkülünüzü asan edəcək. Qızlar dedilər: Bu zindanda dirhəm haradadır ki, «hekayə» üçün şirniyyat aldıraq, həm də kim gətirəcək? Möhtərəm xanım (ə) buyurdu: Narahat olmayın, örpəyinizin ucundan sizə iki dirhəm çıxacaq və çadırın arxasından keçən bir adam görünəcək; bazar yaxındır, o, şirniyyat gətirəcək. Bunu deyib möhtərəm xanım (ə) gözdən itdi. Qızlar huşa gəldilər, biri o birinə huşsuzluq halındakı əhvalatı danışdı və sonra şahzadə gördü ki, örpəyinin ucundan iki dirhəm də çıxdı. Hər ikisi çox sevindi. Səhər çadırın arxasından keçən yaşlı bir kişini görüb onu çağırdılar və muradlarını bildirdilər. O, iki dirhəmə şirniyyat alıb gətirdi və qızlara verdi. Sonra hər iki qız elə həmin zindanda bir-birindən «hekayəni» dinlədilər və sonra dua etdilər. Bu vaxt şah cəlladı da gəlib çatdı və hər iki qızı edam yerinə aparmaq üçün irəli yeridi. Hər iki qız bir ağızdan dedilər: Əvvəlcə bizi padşahın yanına aparın, onunla bir neçə sözümüz var.

Beləliklə, qızlar padşahın hüzuruna gətirildi. Onlar padşaha ədəblə ərz etdilər: Bu dəfə yenə adamlarınızdan birini bizim tərəfə göndərib oradakı vəziyyəti öyrənin. Əgər yenə də vəziyyət eynidirsə, şübhəsiz, bizi öldürtün.

Padşah qızların bu sözünü qəbul etdi və çox doğruçu olan həmin əsgəri qızların atasının yanına göndərdi ki, gedib vəziyyəti öyrənsin. O, oraya gedib gördü ki, şah sarayı da, taxt-tac da hamısı əvvəlki kimi yerindədir. O, son dərəcə heyrətləndi və nəhayət bütün əhvalatı öz padşahına danışdı. Padşah elə o an qızların yanına gedib soruşdu: Bu nə əhvalatdır? Mən çox böyük heyrətə düşmüşəm. İstəyirəm ki, siz mənim bu təəccübümü aradan qaldırasınız. Beləliklə, padşahın işarəsini alan qızlar bütün həqiqəti — dağa gəlib çıxmalarını, huşlarını itirmələrini, Həzrət Səyyidənin (ə) «hekayəsini» dinləmək üçün nəzir etmələrini, ata-analarına qovuşanda nəziri unudub onu yerinə yetirməmələrini — bütün dastanı ətraflı danışdılar və sonra dedilər: İndi ki biz o «hekayəni» dinlədik, bizə nazil olmuş o ilahi qəzəb artıq sona çatıb və biz arxayın olmuşuq. Padşah buna inandı və elə o an qızları azad edib onların izzət və ehtiramını əvvəlki kimi bərpa etdi və onlar şad-xürrəm öz vətənlərinə yola düşdülər. Bu «hekayəni» zərgər qadına danışdıqdan sonra o möhtərəm xanım gözdən itdi. Zərgər qadın öz evinə qayıtdı.

Necə ki aləmlərin Allahı Həzrət Səyyidənin (ə) xatirinə zərgər qadının muradını hasil etdi, eləcə də aləmlərin Rəbbi Məhəmməd (s) və Ali-Məhəmmədin (s) xatirinə bütün dinləyənlərin ürək muradlarını hasil etsin. Amin.

«Hekayə» sona çatdı. İndi sizə yalnız bunu bildirmək qaldı ki, hekayə bitdikdən sonra və şirniyyat paylanmazdan əvvəl aləmlərin xanımı Həzrət Səyyidənin (ə) ziyarətnaməsini oxumaq vacibdir.

Sayğac, səs və oflayn oxu tətbiqdədir.

Sadaat-ı özünüzlə aparın

Tam təcrübə — oflayn oxu, səs, xatırlatmalar və əlfəcinlər — tətbiqdədir.

Get it on Google PlayTezlikləDownload on the App Store