Çat Pat Bibinin (ə) hekayəsi (On beşinci möcüzə)
Bir xristian qadın var idi. Evi kasıb idi, qucağı da övladdan məhrum idi; evdə ərindən başqa heç kim yox idi. Ər zəhmət çəkib fəhləlik edir və gün ərzində nə qazanırdısa, onunla yemək-içmək tədarükü görürdü. Beləcə dolanırdılar. Çox vaxt aclıqla keçinirdilər. Lakin ər-arvad ikisi də Allaha şükür edib səbirlə dolanırdılar. Yavaş-yavaş ömür də keçirdi. İndi qocalıq vaxtı yaxınlaşırdı.
Ürəkləri qəmgin idi, çünki onlardan sonra nəsillərinin davam edəcəyinə ümid yox idi. Bir gün yaşlı bir xanım gəldi və soruşdu: Nə olub, ey xristian xanım? Niyə bu günlərdə bu qədər qəmginsən? Xüsusi bir şey varsa, danış. Məlumdur ki, qocalıq və kasıblıq səndən əl çəkmir, bunun üçün də qəm yemirsən; həmişə səbir və şükürlə yaşamısan. İndi yeni nə olub?
Xristian xanım cavab verdi: Xanım, nə deyim, tale işidir. Kasıblıq elə kasıblıqdır, mən bu yaşa qədər övladdan da məhrumam. Yaşlı xanım dedi: Qızım, qəm yemə. Hər şey Allahın ixtiyarındadır; istədiyini öldürər, istədiyini diriltər, quru ağacı yaşıllaşdırar, övladsızı övlad sahibi edər.
Yaxşı, sən Çat-pat Bibinin hekayəsini nəzir et. Uca Allah sənin bu müşkülünü asan edəcək. Bunu deyib yaşlı xanım getdi. Xristian xanım dərhal hekayəni nəzir etdi. Allah ona gözəl, göyçək bir oğul bəxş etdi. Ev övladla abad oldu. Xristian xanımın yadına nəziri yerinə yetirmək düşdü. Fikirləşdi ki, nəziri necə yerinə yetirim? Yaşlı xanımdan qaydasını da soruşmamışdı ki, nəzir hasil olanda onu necə ödəmək lazımdır. Bu vaxt axşam düşməyə başladı. Gördü ki, niqablı yaşlı bir xanım gəldi və dedi: Hələ nəzirini ödəməmisənmi? Xristian qadın onun ayaqlarına düşdü və yalvara-yalvara dedi: Mən sizi daim yad edirdim. Allaha şükür, siz gəldiniz. Sizin göstərdiyiniz nəzir sayəsində bu gün qucağımda bir uşaq görünür. Amma mən sizdən nəziri ödəməyin qaydasını soruşmamışdım. İndi siz deyin, nəziri necə ödəyim? Yaşlı xanım dedi: Beş çörək gətirt və deyəcəyim hekayəni diqqətlə dinlə. Çörəkləri kəs; hekayəni danışana iki (2) pay, hekayəni dinləyənə də iki (2) pay, gətirənə isə bir (1) pay payla. Sonra yaşlı xanım hekayəni danışmağa başladı.
Bir gün Əmirəlmöminin (ə) bir az arpa unu gətirdi və Həzrət Fatimeyi-Zəhraya (ə) verdi ki, bundan çörək bişir; bu gün sənin böyük atanı (Rəsulullahı (s)) yeməyə dəvət etmişəm. Həzrət Səyyidə (ə) sevinə-sevinə unu xəmir etdi və çörək bişirdi. Həzrət Rəsulullah (s) məğrib namazından sonra təşrif gətirdi. Həzrət Səyyidə (ə) süfrə saldı. Mərhəmətli ata (s) hamı ilə birlikdə yemək yedi. Peyğəmbəri-Əkrəm (s) yola düşmək istəyəndə Həzrət Səyyidə (ə) ərz etdi: Ata can! Sabah da beləcə mənim tərəfimdən yemək buyurun. Həzrət (s) qəbul etdi. Sonra Əmirəlmöminin Həzrət Əli (ə) haradansa arpa unu gətirdi və Həzrət Səyyidə (ə) yemək hazırladı. Məğrib namazından sonra Rəsulullah (s) yenə təşrif gətirdi və hamı ilə birlikdə yemək yedi. Həzrət qayıtmaq istəyəndə Həzrət İmam Həsən (ə) son dərəcə ədəblə ərz etdi: Baba can! Mənim tərəfimdən də dəvəti qəbul edin. Buyurdu: Yaxşı, oğlum, sənin dəvətin də qəbuldur. Sonra yemək tədarükü görüldü, Kərim Rəsul (s) təşrif gətirdi və yemək yedi. Qayıtmaq istəyəndə Həzrət İmam Hüseyn (ə) babasının boynuna qollarını doladı və dedi: Baba can, məgər məni məhrum edəcəksiniz? Babası başa düşdü, buyurdu: Oğlum Hüseyn (ə), sənin də dəvətin qəbuldur. Beləliklə, adət üzrə yenə yemək ləvazimatı təmin olundu və Kərim Peyğəmbər (s) təşrif gətirdi. Yeməkdən və s. fariğ olub yola düşmək istəyəndə Fizzə (kəniz) onu qapıya qədər ötürməyə gəldi və əllərini bağlayıb ərz etdi: Ya Rəsulallah (s), bu kəniz də arzu edir ki, Həzrət (s) sabah mənim tərəfimdən dəvəti qəbul etsin. Həzrət (s) xahişi qəbul etdi. Təsadüfən Fizzə yemək-içmək ləvazimatı tədarük edə bilmədi. Bu tərəfdən axşam yaxınlaşırdı, amma o, bu barədə heç kimə bir söz demədi. (O vaxt mübarək Ramazan ayı idi.) Rəsulullah (s) məğrib namazını qılıb qurtaranda Cəbraili-Əmin (ə) nazil oldu və dedi: Ya Allahın Həbibi (s), bu gün sizin iftarınız Fizzənin evindədir. İki aləmin rəhməti (s) dərhal yola düşdü. Qapıya çatıb qapını döydü və uca səslə qızına müraciət edib buyurdu: Ey qızım, sənə salam olsun! Həzrət Səyyidə (ə) səsi tanıyıb qapıya qədər gəldi, amma bir qədər təəccüblü də idi ki, bu gün ata can niyə zəhmət çəkib, çünki iftar üçün heç nə yox idi.
Bir sözlə, Rəsulullah (s) içəri təşrif gətirdi, bir azdan qızına dedi: Ey ciyərparəm Fatimə (ə)! Bu gün biz Fizzənin qonağıyıq. Həzrət Əmir (ə) Fizzəni kənara çağırıb buyurdu: Ey Fizzə, sən Rəsulullahı (s) yeməyə dəvət etmisən, amma bizə bir söz də deməmisən. Fizzə ərz etdi: Ya Əmirəlmöminin (ə), evin vəziyyətini yaxşı bilirəm, ona görə deyə bilmədim. Düşünmüşdüm ki, tədarükü özüm görərəm. Bunu deyib Fizzə dəstəmaz aldı, bir küncə gedib iki rükət hacət namazı qıldı, hər iki əlini dua üçün qaldırdı və yalvara-yalvara dedi: Ey hər ucanın və alçağın Xaliqi! Mən Sənin Həbibinin (s) qızının kəniziyəm və Sənin Həbibini (s) özümə qonaq etmişəm. Sən bilirsən ki, mən nəyəm; ona görə də Sənə Sənin kibriyanı vasitə edirəm ki, mənim abrımı saxlayasan və məni Öz Məhbubunun və onun pak Alinin qarşısında üzüağ edəsən. Fizzə hələ dua edirdi ki, bütün ev yemək ətri ilə doldu. Sonra Fizzə gördü ki, yanında nemət sinisi (yeməklə dolu bir sini) qoyulub. Fizzə dərhal o sinini götürüb mübarək Rəsulun (s) hüzuruna gəldi. Xatəmül-ənbiya Həzrəti (s) soruşdu: Fizzə, bu yeməyi haradan tapdın? Fizzə cavabında ərz etdi: Kimə güvənib Həzrəti (s) dəvət etmişdimsə, O göndərib. Yəni bu yemək cənnətdən gəlib.