İmam Musa Kazımın (ə) möcüzəsi (Səkkizinci möcüzə)
Talaqan şəhərində Əli ibn Saleh Talaqani adlı bir balıqçı (balıq tutan) yaşayırdı. O, hər gün səhər qayığını götürüb balıq ovlamaq üçün dənizə çıxır və günortaya qədər nə qədər balıq ələ keçsə, onları satıb arvadının və uşaqlarının qarnını doyururdu.
Bir gecə o, yatağa uzananda elə yatdı ki, vaxtında oyana bilmədi. Arvadı dəfələrlə oyatdıqdan sonra nəhayət oyandı. Gözlərində hələ yuxu məstliyi var idi, amma qayığı götürüb yola düşdü. Yuxudan qayığın avarları əlində dayanmırdı. Elə bu mürgü içində qayığın avarları əlindən çıxdı və o, oturduğu yerdə yuxuya getdi. Qayıq küləyin istiqamətində axa-axa dənizdə burulğan olan bir yerə gəlib çatdı. Qayıq burulğana düşüb fırlanmağa başladı. Onun silkələnmələrindən gözü açıldı. Qayığı burulğanda görüb çox qorxdu, amma dərhal avarların (kürəklərin) köməyi ilə qayığı girdabdan (dairəvi fırlanmadan) çıxarmağa çalışdı. Lakin qayıq elə sürətlə fırlanırdı ki, sanki tezliklə batacaqdı. Bu çabalama əsnasında avarlar da əlindən çıxıb dənizə düşdü və göz görə-görə burulğanın gücündən qayıq iki parçaya bölündü və Saleh Talaqani də dənizə düşdü və əl-ayaq çalmağa başladı. Bu vaxt qayığın üzən bir taxtası onun əlinə keçdi və o, onun üstünə oturdu.
Taxta dalğaların ixtiyarında axıb gedirdi. Uzaq-uzaq heç bir quru əlaməti yox idi. Üç gün, üç gecə həmin taxtanın üstündə qaldı. Talaqani aclıqdan və susuzluqdan can üstə (ölüm ayağında) idi. Bu halda düşünməyə başladı ki, yəqin son anımdır. Beləliklə, bu yarıhuşsuz və yorğun halda səmimi qəlbdən deməyə başladı:
Ey İmam Musa Kazım (ə)! Siz ki babül-həvaicsiniz, siz ki pozulmuş işi düzəldənsiniz və hacət sahiblərinin hacətini rəva edirsiniz, mənə də kömək edin.
Fəryadıma yetişin! Kömək vaxtıdır, gəlin, ya Musa Kazım (ə)!
Həsəneynin (ə) xatirinə pozulmuş işimi düzəldin, ya Musa Kazım (ə)!
Qoy yolçu heç vaxt səfərdə əziyyət çəkməsin, evində də zərər görməsin,
Salamat evə çatdırın, əzizlərinə qovuşdurun, ya Musa Kazım (ə)!
Bəzən düşünürdü ki, özümü dənizə atım ki, bu yarımçıq həyata son qoyulsun. Bir sözlə, Talaqani taqətsizlik (zəiflik) üzündən huşunu itirdi. Bir azdan birdən onun taxtası bərk silkələndi və taxta quru bir yerə dəydi (salavat).
Silkələnmədən Talaqaninin gözü açılanda özünü quruda gördü. Ətrafa göz gəzdirəndə gördü ki, hər tərəfdə budaqları çox aşağı əyilmiş saysız-hesabsız cürbəcür meyvə ağacları var və dörd bir tərəfdə çaylar axır. O, bir qədər dincəldikdən sonra bir ağacın yanına gedib doyunca meyvə yedi, su içdi, bir az istirahət etdi. Sonra dəstəmaz alıb iki rükət şükür namazı qıldı və bir ağacın altında yuxuya getdi. Bu əsnada qulağına qorxunc bir səs gəldi və gözü açıldı. Gördü ki, iki at bir-biri ilə dalaşır; atlar onu görən kimi dərhal dənizə atıldılar. Sonra fildən də dəfələrlə böyük, nəhəng cüssəli bir quş gəlib yaxındakı təpənin üstünə qondu. Talaqani ağacların arasından keçib həmin təpənin yanına gəldi. O quş onu görüb bir tərəfə uçdu. O da quşun hara getdiyini görmək üçün onun arxasınca getdi. Bir az getdikdən sonra bir mağaradan Qurani-Məcid tilavətinin, təsbih, təhlil və təkbirin səsi eşidildi. Mən o səsə tərəf getdim. Yaxınlaşanda mağaradan yenə səs gəldi: Ey Əli ibn Saleh Talaqani, Allah sənə rəhm etsin. Mağaranın içinə gəl (salavat).
Talaqani mağaranın içinə girəndə gördü ki, nurani üzlü, kobud bez geyimli bir şəxs əyləşib. Əyilib ona salam verdi. O tərəfdən salamın cavabı gəldi. Eyni zamanda bunu da buyurdu: Ey Əli ibn Saleh! Sən aclıq, susuzluq və qorxu imtahanından üzüağ çıxdın. Uca Allah sənə rəhm etdi, səni xilas etdi və sənə pak su içirtdi. Mən o vaxtdan xəbərdaram ki, sən qayığa minmişdin və dənizdə qayığın sınmışdı. Xeyli yol dalğaların zərbələrini yedi. Sən özünü dənizə atmaq qəsdinə düşmüşdün; əgər belə etsəydin, həlak olardın. Sən böyük müsibət çəkdin. Mən o vaxtı da bilirəm ki, sən nicat tapdın və iki mühüm şey gördün.
Talaqani bu böyük şəxsiyyətin sözlərini eşidəndə ona belə müraciət etdi: Sizi Allaha, Rəsula (s) və pak İmamlara (əleyhimussəlam) and verib soruşuram ki, siz kimsiniz? Mübarək adınız nədir? Həm də mənim halımdan necə xəbər tutmusunuz? Həzrət buyurdu: Ey Əli ibn Saleh! Mən yer üzündə Allahın höccətiyəm və mənim adım Musa ibn Cəfərdir (ə) (salavat).
Sonra Həzrət (ə) buyurdu: Acsanmı? Ərz etdim: Bəli. Bunu eşidib Həzrət (ə) mübarək dodaqlarını tərpətdi və dəsmalla örtülmüş nemət dolu bir sini hazır oldu. Həzrət (ə) sinidən dəsmalı götürdü və buyurdu: «Allahın verdiyi ruzini ye». Mən oturub doyunca yedim; belə yeməyi heç vaxt yeməmişdim. Sonra mənə su içirtdi; elə dadlı su idi ki, bundan əvvəl heç vaxt içməmişdim.
Sonra Həzrət (ə) iki rükət namaz qıldı və mənə buyurdu: Ey Əli ibn Saleh, evə getmək istəyirsənmi? Dedim: Bəli, ağam! Həzrət (ə) dua üçün əllərini qaldırdı; birdən bulud parçaları gəlməyə başladı və mağaranı dörd bir tərəfdən bürüdü və Allahın əmri ilə Həzrətə (ə) salam verdi. Həzrət (ə) salamın cavabını verib soruşdu: Hara getmək niyyətindəsiniz? Onlar bir diyarın adını çəkdilər və getdilər. Bir azdan başqa bir bulud parçası gəlib salam verdi. Həzrət salamın cavabını verdikdən sonra soruşdu: Hara gedirsən? Bulud cavab verdi: Talaqana! Buyurdu: Ey vahid və şəriksiz Allaha itaət edən bulud! Necə ki uca Allahın əmanət etdiyi şeyləri götürüb aparırsan, eləcə də bunu (Əli ibn Salehi) apar. Cavab gəldi: Başım-gözüm üstə. Sonra Həzrət (ə) buluda əmr etdi ki, yerlə bərabər ol; o, yerə endi. Həzrət (ə) Əli ibn Salehin qolundan tutub onu buludun üstünə oturtdu və əmr etdi ki, onu mənzilinə çatdır. Beləliklə, bulud qalxdı və küləyin çiynində yola düşdü (salavat).
Allaha and olsun, mən heç bir əziyyət və ya qorxu hiss etmədim və Talaqan şəhərinə gəlib çatdım.
Ey Allah! Necə ki İmam Musa Kazımın (əleyhissəlam) xatirinə Əli ibn Saleh Talaqaninin ürək muradı hasil oldu, eləcə də hər mömin və möminənin hacətini rəva et.