İmam Cəfər Sadiqin (ə) möcüzəsi (Yeddinci möcüzə) — ərəb mətni və tərcümə | Sadaat
Skip to content

İmam Cəfər Sadiqin (ə) möcüzəsi (Yeddinci möcüzə)

16 Möcüzə

İmam Cəfər Sadiqin (ə) möcüzəsi (Yeddinci möcüzə)

Bir şəhərdə çox yoxsul və kasıb bir odunçu yaşayırdı. O müsibətzədə hər gün meşədən odun doğrayıb gətirir, satır və çətinliklə özünün və uşaqlarının qarnını doyururdu. Yoxsulluqdan bezib bir gün arvadına dedi: Ruzi qazanmaq üçün başqa yerə gedirəm. Təəccüblü deyil ki, aləmlərin Pərvərdigarı rəhm etsin və müsibətimiz aradan qalxsın. Bunu deyib odunçu ruzi axtarmaq üçün evdən çıxdı və başqa bir şəhərə gəlib çatdı. Amma orada da tale ona yar olmadı və orada da elə bu işi görməyə məcbur oldu. Bu hal on iki (12) il davam etdi. Lakin fikir və pərişanlıq içində yoxsulluq onu tərk etmədi. Buna görə də nə ailəsinə bir şey göndərə bildi, nə də onlardan xəbər tutdu.

Odunçunun arvadı əri gedəndən sonra bir müddət birtəhər dolandı. Amma iş aclığa çatanda naçar qalıb o yazıq vəzirin sarayında süpürgəçi işinə düzəldi və uşaqlarının qarnını doyurmağa başladı. Bir gecə odunçunun arvadı yuxuda gördü ki, vəzirin sarayında süpürgə çəkir; bu vaxt kainatın mövlası Həzrət İmam Cəfər Sadiq (ə) bir neçə səhabəsi ilə evin həyətinə təşrif gətirdi, sonra səhabələrinə üz tutub buyurdu: Bilirsinizmi bu gün hansı tarixdir və hansı aydır? Səhabələr böyük ədəblə ərz etdilər: Mövlam! Bu gecə Rəcəbül-mürəccəb ayının iyirmi ikinci (22) gecəsidir. Onda Həzrət möcüzəli dili ilə buyurdu: Əgər kimsə müşkülə düşübsə, ya da başqa bir pərişanlığa düçar olubsa, səmimi qəlbdən bir tam dörddə bir sir ağ undan puri (imkanı olsa, şirin puri) bişirib iki (2) kundaya qoysun, Rəcəbül-mürəccəbin iyirmi ikisində (22) sübh namazı vaxtı bizim adımıza nəzir (niyaz) verdirib uca Allahın dərgahında bizim «vasitəmizlə» hacətini diləsin. İnşallahu-təala, muradı mütləq hasil olacaq.

Bu vaxt odunçunun arvadının gözü açıldı. Elə o an səmimi qəlbdən nəzir vermək niyyəti etdi və uca məqamlı İmamın (ə) buyurduğu kimi nəzir verdi. İndi bir də o biri tərəfdə odunçunun halını eşidin!

Burada Rəcəbül-mürəccəbin iyirmi ikisində (22) səhər vaxtı odunçunun arvadı İmamın (ə) nəzirini verdirirdi, orada isə odunçu ağaca çıxıb odun doğrayırdı ki, birdən baltası əlindən çıxıb yerə düşdü. O, ağacdan enib baltanı götürmək istəyəndə ona elə gəldi ki, yerdə nəsə basdırılıb. O yeri qazdı və çox böyük bir xəzinə gördü. O vaxt bir az mal götürüb yerini bağladı. Amma az-az bir müddət ərzində dəfinənin böyük bir hissəsini çıxarıb gətirdi. Sonra yol ləvazimatını hazırlayıb böyük cah-calalla vətəninə yola düşdü.

Evə çatıb özü və ailəsi üçün möhtəşəm bir ev tikdirdi, arvadının və uşaqlarının rahatlığı və asayişi üçün hər şeyi təmin etdi və çox firavan həyat sürməyə başladı. Bir gün odunçunun arvadı ərinə İmamın (ə) nəzirinin bütün sərgüzəştini danışdı. O, ayı və tarixi deyəndə məlum oldu ki, odunçunun «dəfinəni» tapdığı ay və tarix elə həmin ay və tarix idi. Bunu eşidib odunçu çox təsirləndi və səmimi qəlbdən iman gətirdi. Və bu nəziri təyin olunmuş tarixdə daim verdirməyə davam etdi.

Bir dəfə vəzirin arvadı öz eyvanlı yuxarı mərtəbəsinə çıxdı. Ona bir az aralıda möhtəşəm bir ev göründü; yanında kənizlər də var idi. O, kənizlərdən birinə həmin evə işarə edərək soruşdu: Bu kimin evidir? Kəniz cavabında dedi ki, bu, bir neçə il əvvəl sizin evinizdə süpürgəçi işləyən həmin odunçu qadının evidir. Bunu eşidib vəzirin arvadı odunçunun arvadını çağırtdırıb ətraflı halını soruşdu. Odunçunun arvadı bütün əhvalatı danışdı, o cümlədən öz yuxusunu və kundalar üzərində İmamın (ə) nəzirini də. Vəzirin arvadı heç inanmadı, əksinə, ürəyindən keçirdi ki, bunların hamısı yalandır; bunun əri haradasa oğurluq ya da yol kəsmə edib, bunun sayəsində varlanıb, bu da məndən gizlədir. Vəzirin xanımının ürəyindən bu fasid fikir keçən kimi onun adlı-sanlı əri baş vəzirin başına qəfil bir müsibət gəldi.

Zamanın padşahının vəzir müavini onun düşməni idi. O, fürsət tapıb padşaha onun barəsində xəbərçilik etdi ki, baş vəzir xaindir, şah xəzinəsində böyük xəyanət edib; aləmpənah onu hüzuruna çağırsın. Padşah elə o an baş vəziri çağırıb hesab istədi, o isə düzgün hesab verə bilmədi. Padşah qəzəbləndi və baş vəzirin bütün mal-mülkünü müsadirə edib onu da, arvadını da qovdu. Onların ikisi də saraydan çıxıb yola düşdülər. Yolda gedərkən yemiş alıb dəsmala bağladılar ki, haradasa oturub yesinlər.

Baş vəzirə qəzəb gəldiyi gün təsadüfən elə həmin gün səhər şahzadə ova getmişdi və axşama qədər qayıtmamışdı. Padşah narahat oldu. Baş vəzirin qovulmasına səbəb olan həmin vəzir müavini padşaha dedi: Mənə elə gəlir ki, vəzifədən kənarlaşdırılmış baş vəzir düşmənçilik üzündən fürsət tapıb şahzadəyə zərər yetirib. Bunu eşidib padşah (qəzəbə düçar olmuş) baş vəzirin həbs olunmasını əmr etdi. Əsgərlər hər tərəfə qaçdılar və onu tutub padşahın hüzuruna gətirdilər. O vaxta qədər onlar o yemişi yeməmişdilər, elə dəsmala bağlı qalmışdı.

Padşah soruşdu: Dəsmalda nə var? Qəzəbə düçar olmuş baş vəzir cavab verdi: Yemişdir. Dəsmalı açdılar, onun içində şahzadənin başı göründü. Padşah oğlunun başını görüb son dərəcə qəzəbləndi və əmr etdi: Bunları gecə səhərə qədər zindanda saxlayın, səhər bunları öldürün.

Qəzəbə düçar olmuş baş vəzir və arvadı ikisi də zindana salındılar. Baş vəzir arvadından soruşdu: Başa düşə bilmirəm ki, bu qəfil müsibət başımıza necə gəldi, bizdən elə hansı günah baş verdi ki, onun cəzasını çəkməli olduq. Xeyli fikirləşdikdən sonra arvadı dedi: Mənə elə gəlir ki, odunçunun arvadı nəzir, İmam Cəfər Sadiqin (ə) əmri və dəfinə barəsində ətraflı danışmışdı. Mən ona qətiyyən inanmadım və yalan saydım. Qəzəbə düçar olmuş baş vəzir cavabında dedi: Bundan böyük günah nə ola bilər? Sən Həzrət İmam Cəfər Sadiqin (ə) sözünü və əmrini yalan saydın; tövbə et və bağışlanma dilə. Uca məqamlı İmamın (ə) buyurduğu doğrudur.

Bir sözlə, hər ikisi gecə səhərə qədər ağlayıb-sızladılar və günahlarının bağışlanmasını dilədilər. Xalis qəlbdən İmamın (ə) nəzirini nəzir etdilər. Uca Allah tövbəni qəbul etdi. Səhər tezdən şahzadə ovdan qayıtdı və padşahın hüzuruna gəldi. Padşah oğlunu bağrına basdı, sonra qayıtmasının gecikməsinin səbəbini soruşdu. Şahzadə ərz etdi: Hökmdarım! Ovda çox gecikmişdim, ona görə də bir bağda qalmışdım.

Bundan sonra hər iki dustağı (qəzəbə düçar olmuş baş vəziri və arvadını) çağırtdırdı, sonra dəsmalı açdırıb baxdı ki, o, yemişdir. Padşah çox təəccübləndi və baş vəzirdən soruşdu: Bu nə işdir? Qəzəbə düçar olmuş baş vəzir arvadından eşitdiyi əhvalatı çox ətraflı danışdı. Sonra padşah odunçunu və onun arvadını çağırtdırıb sorğu-sual etdi, onlar da əvvəldən axıra qədər danışdılar. Bunu eşidib padşah da səmimi qəlbdən iman gətirdi, qəzəbə düçar olmuş baş vəziri bərpa edib yenidən öz vəzifəsinə təyin etdi, xəbərçi vəziri isə cəzalandırıb şəhərdən sürgün etdi.

Sayğac, səs və oflayn oxu tətbiqdədir.

Sadaat-ı özünüzlə aparın

Tam təcrübə — oflayn oxu, səs, xatırlatmalar və əlfəcinlər — tətbiqdədir.

Get it on Google PlayTezlikləDownload on the App Store