سوره An-Najm

وَالنَّجْمِ اِذَا هَوٰي ۝١ۙ

۱سوگند به ستاره هنگامی که [برای غروب کردن در کرانه افق] افتد؛

مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوٰي ۝٢ۚ

۲که هرگز دوست شما از راه راست منحرف نشده، و [در ایمان و اعتقادش از راه راست] خطا نرفته؛ ….

وَمَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوٰي ۝٣ؕ

۳و از روی هوا و هوس سخن نمی گوید.

اِنْ هُوَ اِلَّا وَحْيٌ يُّوْحٰي ۝٤ۙ

۴گفتار او چیزی جز وحی که به او نازل می شود، نیست.

عَلَّمَهٗ شَدِيْدُ الْقُوٰي ۝٥ۙ

۵[فرشته] بسیار نیرومند به او تعلیم داده است.

ذُوْ مِرَّةٍؕ فَاسْتَوٰي ۝٦ۙ

۶[همان که] دارای درایت و توانمندی شگفتی است، پس [به آنچه که مأمور انجامش می باشد] مسلط و چیره است.

وَهُوَ بِالْاُفُقِ الْاَعْلٰي ۝٧ؕ

۷در حالی که در افق اعلا بود.

ثُمَّ دَنَا فَتَدَلّٰي ۝٨ۙ

۸سپس نزدیک رفت و نزدیک تر شد

فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ اَوْ اَدْنٰي ۝٩ۚ

۹پس [فاصله اش با پیامبر] به اندازه فاصله دو کمان گشت یا نزدیک تر شد.

فَاَوْحٰٓي اِلٰي عَبْدِهٖ مَا͏ٓ اَوْحٰي ۝١٠ؕ

۱۰آن گاه به بنده اش آنچه را باید وحی می کرد، وحی کرد.

مَا كَذَبَ الْفُو͏ٔ͏َادُ مَا رَاٰي ۝١١

۱۱آنچه را دل [پیامبر] دید [به پیامبر] دروغ نگفت [تا او را درباره حقیقت فرشته وحی به وهم و خیال اندازد، بلکه به حضور و شهودش یقین کامل داشت.]

اَفَتُمٰرُوْنَهٗ عَلٰي مَا يَرٰي ۝١٢

۱۲آیا در آنچه [به حقیقت] می بینید با او به سختی مجادله و ستیزه می کنید؟

وَلَقَدْ رَاٰهُ نَزْلَةً اُخْرٰي ۝١٣ۙ

۱۳و بی تردید یک بار دیگر هم او را دیده است

عِنْدَ سِدْرَةِ الْمُنْتَهٰي ۝١٤

۱۴نزد سدرة المنتهی،

عِنْدَهَا جَنَّةُ الْمَاْوٰي ۝١٥ؕ

۱۵در آنجا که جنت الماوی است.

اِذْ يَغْشَي السِّدْرَةَ مَا يَغْشٰي ۝١٦ۙ

۱۶آن گاه که سدره را احاطه کرده بود آنچه [از فرشتگان، نور و زیبایی] احاطه کرده بود.

مَا زَاغَ الْبَصَرُ وَمَا طَغٰي ۝١٧

۱۷دیده [پیامبر آنچه را دید] بر غیر حقیقت و به خطا ندید و از مرز دیدن حقیقت هم درنگذشت.

لَقَدْ رَاٰي مِنْ اٰيٰتِ رَبِّهِ الْكُبْرٰي ۝١٨

۱۸به راستی که بخشی از نشانه های بسیار بزرگ پروردگارش را دید.

اَفَرَءَيْتُمُ اللّٰتَ وَالْعُزّٰي ۝١٩ۙ

۱۹پس به من از لات و عزّی [دو بت خویش] خبر دهید

وَمَنٰوةَ الثَّالِثَةَ الْاُخْرٰي ۝٢٠

۲۰و منات، سومین [بت] دیگرتان [که شما آنها را تمثال فرشتگانی به عنوان دختران خدا می پندارید،]

اَلَكُمُ الذَّكَرُ وَلَهُ الْاُنْثٰي ۝٢١

۲۱آیا [به پندار شما] ویژه شما پسر و ویژه او دختر است؟!

تِلْكَ اِذًا قِسْمَةٌ ضِيْزٰي ۝٢٢

۲۲در این صورت این تقسیمی ظالمانه است.

اِنْ هِيَ اِلَّا͏ٓ اَسْمَا࢜ءٌ سَمَّيْتُمُوْهَا͏ٓ اَنْتُمْ وَاٰبَا࢜و͏ٔ͏ُكُمْ مَّا͏ٓ اَنْزَلَ اللّٰهُ بِهَا مِنْ سُلْطٰنٍؕ اِنْ يَّتَّبِعُوْنَ اِلَّا الظَّنَّ وَمَا تَهْوَي الْاَنْفُسُۚ وَلَقَدْ جَا࢜ءَهُمْ مِّنْ رَّبِّهِمُ الْهُدٰي ۝٢٣ؕ

۲۳این بتان [که شما آنها را به عنوان شریک خدا گرفته اید] چیزی جز نام ها [ی بی معنا و بی مفهوم] که شما و پدرانتان [بر اساس حدس و گمان] نامگذاری کرده اید نیستند، خدا بر [حقّانیّت] آنها هیچ دلیلی نازل نکرده است. اینان فقط از پندار و گمان [بی پایه] و هواهای نفسانی پیروی می کنند، در حالی که مسلماً از سوی پروردگارشان برای آنان هدایت آمده است.

اَمْ لِلْاِنْسَانِ مَا تَمَنّٰي ۝٢٤ؗۖ

۲۴مگر برای انسان آنچه را [چون حاجت بخشی بتان و شفاعت آنان] آرزو می کند، فراهم است؟ ….

فَلِلّٰهِ الْاٰخِرَةُ وَالْاُوْلٰي ۝٢٥ࣖ

۲۵آخرت و دنیا فقط در سیطره مالکیّت و فرمانروایی خداست.

وَكَمْ مِّنْ مَّلَكٍ فِي السَّمٰوٰتِ لَا تُغْنِيْ شَفَاعَتُهُمْ شَيْـًٔا اِلَّا مِنْۢ بَعْدِ اَنْ يَّاْذَنَ اللّٰهُ لِمَنْ يَّشَا࢜ءُ وَيَرْضٰي ۝٢٦

۲۶و چه بسیار فرشتگانی که در آسمان ها هستند که شفاعتشان هیچ سودی نمی بخشد مگر پس از آنکه خدا برای هر که بخواهد و بپسندد، اجازه دهد.

اِنَّ الَّذِيْنَ لَا يُو͏ٔ͏ْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ لَيُسَمُّوْنَ الْمَلٰ࢜ىِٕكَةَ تَسْمِيَةَ الْاُنْثٰي ۝٢٧

۲۷مسلماً کسانی که به آخرت ایمان ندارند، فرشتگان را در نامگذاری به نام زن نامگذاری می کنند؛

وَمَا لَهُمْ بِهٖ مِنْ عِلْمٍؕ اِنْ يَّتَّبِعُوْنَ اِلَّا الظَّنَّۚ وَاِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِيْ مِنَ الْحَقِّ شَيْـًٔا ۝٢٨ۚ

۲۸و آنان را به این کار هیچ آگاهی و معرفت نیست. [آنان] فقط از گمان پیروی می کنند، و بی تردید گمان [انسان را] برای دریافت حق، هیچ سودی نمی دهد.

فَاَعْرِضْ عَنْ مَّنْ تَوَلّٰي࣢ۙ عَنْ ذِكْرِنَا وَلَمْ يُرِدْ اِلَّا الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا ۝٢٩ؕ

۲۹بنابراین از کسانی که از یاد ما روی گردانده اند و جز زندگی دنیا را نخواسته اند، روی بگردان.

ذٰلِكَ مَبْلَغُهُمْ مِّنَ الْعِلْمِؕ اِنَّ رَبَّكَ هُوَ اَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيْلِهٖۙ وَهُوَ اَعْلَمُ بِمَنِ اهْتَدٰي ۝٣٠

۳۰این [دنیا خواهی] آخرین مرز دانش و معرفت آنان است؛ یقیناً پروردگارت به کسی که از راه او منحرف شده، داناتر است، و او به کسی که هدایت یافته، آگاه تر است.

وَلِلّٰهِ مَا فِي السَّمٰوٰتِ وَمَا فِي الْاَرْضِۙ لِيَجْزِيَ الَّذِيْنَ اَسَا࢜ءُوْا بِمَا عَمِلُوْا وَيَجْزِيَ الَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا بِالْحُسْنٰي ۝٣١ۚ

۳۱و آنچه را در آسمان ها و آنچه را در زمین است، فقط در سیطره مالکیّت و فرمانروایی خداست، تا کسانی را که مرتکب گناه شده اند، همان گناهانشان را به آنان کیفر دهد، و کسانی را که کار نیک کرده اند، همان کار نیکشان را به آنان پاداش دهد.

اَلَّذِيْنَ يَجْتَنِبُوْنَ كَبٰ࢜ىِٕرَ الْاِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ اِلَّا اللَّمَمَؕ اِنَّ رَبَّكَ وَاسِعُ الْمَغْفِرَةِؕ هُوَ اَعْلَمُ بِكُمْ اِذْ اَنْشَاَكُمْ مِّنَ الْاَرْضِ وَاِذْ اَنْتُمْ اَجِنَّةٌ فِيْ بُطُوْنِ اُمَّهٰتِكُمْۚ فَلَا تُزَكُّوْٓا اَنْفُسَكُمْؕ هُوَ اَعْلَمُ بِمَنِ اتَّقٰي ۝٣٢ࣖ

۳۲کسانی که از گناهان بزرگ و زشت کاری ها جز لغزش های کوچک دوری می کنند [مورد آمرزش اند] یقیناً آمرزش پروردگارت گسترده و وسیع است. او به شما از هنگامی که شما را از زمین به وجود آورد و از هنگامی که در شکم مادرانتان جنین بودید، داناتر است؛ پس خودستایی نکنید. او به کسی که پرهیزکاری پیشه کرده است، آگاه تر است.

اَفَرَءَيْتَ الَّذِيْ تَوَلّٰي ۝٣٣ۙ

۳۳آیا کسی را که [از حق] روی گردانید، دیدی؟

وَاَعْطٰي قَلِيْلًا وَّاَكْدٰي ۝٣٤

۳۴و اندکی [از مال خود] بخشید و [از باقی مانده آن] امساک ورزید.

اَعِنْدَهٗ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرٰي ۝٣٥

۳۵آیا علم غیب نزد اوست و او می بیند [که بارگناهانش رادر قیامت دیگری برمی دارد؟]

اَمْ لَمْ يُنَبَّاْ بِمَا فِيْ صُحُفِ مُوْسٰي ۝٣٦ۙ

۳۶یا او را به آنچه در صحیفه های موسی است خبر نداده اند؟

وَاِبْرٰهِيْمَ الَّذِيْ وَفّٰٓي ۝٣٧ۙ

۳۷و [یا به آنچه در صحیفه های] ابراهیم [است] همان که به طور کامل [به پیمانش با خدا] وفا کرد [آگاهش نکرده اند؟]

اَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰي ۝٣٨ۙ

۳۸که هیچ سنگین باری بار گناه دیگری را بر نمی دارد،

وَاَنْ لَّيْسَ لِلْاِنْسَانِ اِلَّا مَا سَعٰي ۝٣٩ۙ

۳۹و اینکه برای انسان جز آنچه تلاش کرده [هیچ نصیب و بهره ای] نیست،

وَاَنَّ سَعْيَهٗ سَوْفَ يُرٰي ۝٤٠ࣕ

۴۰و اینکه تلاش او به زودی دیده خواهد شد؛

ثُمَّ يُجْزٰىهُ الْجَزَا࢜ءَ الْاَوْفٰي ۝٤١ۙ

۴۱سپس به تلاشش پاداش کامل خواهند داد؛

وَاَنَّ اِلٰي رَبِّكَ الْمُنْتَهٰي ۝٤٢ۙ

۴۲و اینکه پایان [همه امور] به سوی پروردگارتوست؛

وَاَنَّهٗ هُوَ اَضْحَكَ وَاَبْكٰي ۝٤٣ۙ

۴۳و این اوست که می خنداند و می گریاند؛

وَاَنَّهٗ هُوَ اَمَاتَ وَاَحْيَا ۝٤٤ۙ

۴۴و هم اوست که می میراند و زنده می کند.

وَاَنَّهٗ خَلَقَ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْاُنْثٰي ۝٤٥ۙ

۴۵واوست که دو زوج نر وماده آفرید،

مِنْ نُّطْفَةٍ اِذَا تُمْنٰي ۝٤٦ࣕ

۴۶از نطفه هنگامی که در رحم ریخته شود.

وَاَنَّ عَلَيْهِ النَّشْاَةَ الْاُخْرٰي ۝٤٧ۙ

۴۷و پدید آوردن جهان دیگر بر عهده اوست،

وَاَنَّهٗ هُوَ اَغْنٰي وَاَقْنٰي ۝٤٨ۙ

۴۸و اوست که شما را توانگر کرد و سرمایه قابل ذخیره بخشید،

وَاَنَّهٗ هُوَ رَبُّ الشِّعْرٰي ۝٤٩ۙ

۴۹و او پروردگار [ستاره] شِعری است،

وَاَنَّهٗٓ اَهْلَكَ عَادَا اࣙلْاُوْلٰي ۝٥٠ۙ

۵۰و اوست که قوم عاد نخستین را هلاک کرد،

وَثَمُوْدَا۟ فَمَا͏ٓ اَبْقٰي ۝٥١ۙ

۵۱و [نیز] قوم ثمود را به طوری که [کسی از آنان را] باقی نگذاشت

وَقَوْمَ نُوْحٍ مِّنْ قَبْلُؕ اِنَّهُمْ كَانُوْا هُمْ اَظْلَمَ وَاَطْغٰي ۝٥٢ؕ

۵۲وقوم نوح را پیش تر [هلاک کرد]؛ زیرا آنان ستمکارتر و سرکش تر بودند

وَالْمُو͏ٔ͏ْتَفِكَةَ اَهْوٰي ۝٥٣ۙ

۵۳و شهرها [ی قوم لوط] را زیر و رو کرد و به زمین کوبید.

فَغَشّٰىهَا مَا غَشّٰي ۝٥٤ۚ

۵۴پس [عذاب خدا] آنان را احاطه کرد آن مقدار که احاطه کرد.

فَبِاَيِّ اٰلَا࢜ءِ رَبِّكَ تَتَمَارٰي ۝٥٥

۵۵پس [ای انسان!] در کدام یک از نعمت های پروردگارت تردید می کنی [که آیا از سوی خدا هست یا نیست؟!]

هٰذَا نَذِيْرٌ مِّنَ النُّذُرِ الْاُوْلٰي ۝٥٦

۵۶این پیامبر [نیز] بیم دهنده ای از [زمره] بیم دهندگان پیشین است.

اَزِفَتِ الْاٰزِفَةُ ۝٥٧ۚ

۵۷قیامت نزدیک شد.

لَيْسَ لَهَا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ كَاشِفَةٌ ۝٥٨ؕ

۵۸کسی جز خدا برطرف کننده [سختی ها و هول و هراسش] نیست.

اَفَمِنْ هٰذَا الْحَدِيْثِ تَعْجَبُوْنَ ۝٥٩ۙ

۵۹آیا از این سخن تعجب می کنید؟

وَتَضْحَكُوْنَ وَلَا تَبْكُوْنَ ۝٦٠ۙ

۶۰و [با چنین وضعی که دارید هنوز] می خندید و نمی گریید؟!

وَاَنْتُمْ سٰمِدُوْنَ ۝٦١

۶۱و همواره سرکشی می کنید و غافلانه به خوشی و خوشگذرانی مشغول هستید؟!

فَاسْجُدُوْا لِلّٰهِ وَاعْبُدُوْا ۝٦٢ࣛࣖ

۶۲پس [با این وصف که قیامتی سنگین در پی دارید، بیایید] خدا را سجده کنید و بپرستید.