سوره Al-Qamar

اِقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَانْشَقَّ الْقَمَرُ ۝١

۱قیامت بسیار نزدیک شد، و ماه از هم شکافت.

وَاِنْ يَّرَوْا اٰيَةً يُّعْرِضُوْا وَيَقُوْلُوْا سِحْرٌ مُّسْتَمِرٌّ ۝٢

۲و اگر معجزه ای را ببینند، روی بگردانند و گویند: [این] جادویی همیشگی است!

وَكَذَّبُوْا وَاتَّبَعُوْٓا اَهْوَا࢜ءَهُمْ وَكُلُّ اَمْرٍ مُّسْتَقِرٌّ ۝٣

۳و [قرآن، رسالت پیامبر و معجزه را] انکار کردند و هواهای نفسانی خود را پیروی نمودند، در حالی که هر کاری [چه خیر و چه شر، چه حق و چه باطل در قرارگاه ویژه خود] قرار می گیرد [و اینان به زودی خواهند دانست که قرآن و پیامبر بر حق است یا معبودانشان؟]

وَلَقَدْ جَا࢜ءَهُمْ مِّنَ الْاَنۢ͏ْبَا࢜ءِ مَا فِيْهِ مُزْدَجَرٌ ۝٤ۙ

۴بی تردید آنچه از خبرها [ی گذشتگان] که [در آن] مایه بازداشتن [از کفر و شرک و گناهان] است برای آنان آمده است.

حِكْمَةٌۢ بَالِغَةٌ فَمَا تُغْنِ النُّذُرُ ۝٥ۙ

۵[این خبرها] پندی رساست، ولی هشدارها [به این ستمکاران لجوج] سودی نمی بخشد.

فَتَوَلَّ عَنْهُمْۘ يَوْمَ يَدْعُ الدَّاعِ اِلٰي شَيْءٍ نُّكُرٍ ۝٦ۙ

۶بنابراین از آنان روی بگردان [و] روزی را [یاد کن] که آن دعوت کننده [یعنی اسرافیل] آنان را به امری بس دشوار و هولناک دعوت می کند.

خُشَّعًا اَبْصَارُهُمْ يَخْرُجُوْنَ مِنَ الْاَجْدَاثِ كَاَنَّهُمْ جَرَادٌ مُّنْتَشِرٌ ۝٧ۙ

۷در حالی که دیدگانشان [از شدت ترس] فرو افتاده، هم چون ملخ های پراکنده از گورها بیرون آیند.

مُّهْطِعِيْنَ اِلَي الدَّاعِؕ يَقُوْلُ الْكٰفِرُوْنَ هٰذَا يَوْمٌ عَسِرٌ ۝٨

۸شتابان به سوی آن دعوت کننده می روند و کافران می گویند: امروز روز بسیار سختی است.

كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوْحٍ فَكَذَّبُوْا عَبْدَنَا وَقَالُوْا مَجْنُوْنٌ وَّازْدُجِرَ ۝٩

۹پیش از آنان قوم نوح [پیامبران] را تکذیب کردند، پس بنده ما [نوح] را هم تکذیب کردند و گفتند: دیوانه است، و جن زده ای است [که آثاری از گزند جن در او می باشد.]

فَدَعَا رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَغْلُوْبٌ فَانْتَصِرْ ۝١٠

۱۰پس پروردگارش را خواند که من مغلوب شده ام [و از ستم و زورگویی آنان دلتنگم] بنابراین انتقام [مرا از اینان] بگیر.

فَفَتَحْنَا͏ٓ اَبْوَابَ السَّمَا࢜ءِ بِمَا࢜ءٍ مُّنْهَمِرٍ ۝١١ؗۖ

۱۱پس [در پاسخ درخواستش] درهای آسمان را به آبی بسیار فراوان و ریزان گشودیم،

وَّفَجَّرْنَا الْاَرْضَ عُيُوْنًا فَالْتَقَي الْمَا࢜ءُ عَلٰٓي اَمْرٍ قَدْ قُدِرَ ۝١٢ۚ

۱۲و زمین را به [جوشیدن] چشمه هایی [پر آب] شکافتیم؛ پس آبِ آسمان و زمین برای کاری که مقدّر شده بود به هم پیوستند،

وَحَمَلْنٰهُ عَلٰي ذَاتِ اَلْوَاحٍ وَّدُسُرٍ ۝١٣ۙ

۱۳و او را بر کشتی که دارای تخته ها و میخ ها بود سوار کردیم،

تَجْرِيْ بِاَعْيُنِنَاۚ جَزَا࢜ءً لِّمَنْ كَانَ كُفِرَ ۝١٤

۱۴که زیر نظر ما روان بود. [و این] پاداشی بود برای کسی که مورد تکذیب قرار گرفته بود.

وَلَقَدْ تَّرَكْنٰهَا͏ٓ اٰيَةً فَهَلْ مِنْ مُّدَّكِرٍ ۝١٥

۱۵و بی تردید آن سرگذشت را [برای آیندگان] مایه پند و عبرت باقی گذاشتیم، پس آیا پند گیرنده ای هست؟

فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِيْ وَنُذُرِ ۝١٦

۱۶پس عذاب و هشدارهایم چگونه بود؟

وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْاٰنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُّدَّكِرٍ ۝١٧

۱۷و یقیناً ما قرآن را برای پند گرفتن آسان کردیم، پس آیا پند گیرنده ای هست؟

كَذَّبَتْ عَادٌ فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِيْ وَنُذُرِ ۝١٨

۱۸قوم عاد [پیامبرشان را] تکذیب کردند، پس عذاب و هشدارهایم چگونه بود؟

اِنَّا͏ٓ اَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيْحًا صَرْصَرًا فِيْ يَوْمِ نَحْسٍ مُّسْتَمِرٍّ ۝١٩ۙ

۱۹ما بر آنان در روزی شوم که شومی اش استمرار داشت، تندبادی سخت و بسیار سرد [به عنوان عذاب] فرستادیم،

تَنْزِعُ النَّاسَۙ كَاَنَّهُمْ اَعْجَازُ نَخْلٍ مُّنْقَعِرٍ ۝٢٠

۲۰که مردم را [از زمین] برمی کند [و بعد از آن عذاب،] گویی تنه های نخلی بودند که ریشه کن شده اند.

فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِيْ وَنُذُرِ ۝٢١

۲۱پس عذاب و هشدارهایم چگونه بود؟

وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْاٰنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُّدَّكِرٍ ۝٢٢ࣖ

۲۲و یقیناً ما قرآن را برای پند گرفتن آسان کردیم، پس آیا پند گیرنده ای هست؟

كَذَّبَتْ ثَمُوْدُ بِالنُّذُرِ ۝٢٣

۲۳قوم ثمود بیم دهندگان را تکذیب کردند.

فَقَالُوْٓا اَبَشَرًا مِّنَّا وَاحِدًا نَّتَّبِعُهٗٓۙ اِنَّا͏ٓ اِذًا لَّفِيْ ضَلٰلٍ وَّسُعُرٍ ۝٢٤

۲۴پس گفتند: آیا ما بشری از جنس خود را که [تک و] تنهاست [و جمعیت و نیرویی با خود ندارد] پیروی کنیم؟! در این صورت در گمراهی و دیوانگی خواهیم بود.

ءَاُلْقِيَ الذِّكْرُ عَلَيْهِ مِنْۢ بَيْنِنَا بَلْ هُوَ كَذَّابٌ اَشِرٌ ۝٢٥

۲۵آیا از میان ما فقط بر او وحی نازل شده است؟! [نه، چنین نیست] بلکه او بسیار دروغگو و پر افاده و متکبر است [که می خواهد بر ما بزرگی کند.]

سَيَعْلَمُوْنَ غَدًا مَّنِ الْكَذَّابُ الْاَشِرُ ۝٢٦

۲۶در فردای نزدیک خواهند دانست که بسیار دروغگو و پرافاده و متکبر کیست؟

اِنَّا مُرْسِلُوا النَّاقَةِ فِتْنَةً لَّهُمْ فَارْتَقِبْهُمْ وَاصْطَبِرْ ۝٢٧ؗ

۲۷[به صالح گفتیم:] ما برای آزمایش آنان یقیناً آن ماده شتر [درخواست شده] را خواهیم فرستاد؛ پس در انتظار سرانجام آنان باش و شکیبایی پیشه کن.

وَنَبِّي͏ٔ͏ْهُمْ اَنَّ الْمَا࢜ءَ قِسْمَةٌۢ بَيْنَهُمْۚ كُلُّ شِرْبٍ مُّحْتَضَرٌ ۝٢٨

۲۸و آنان را خبر ده که آب آشامیدنی میان آنان و ماده شتر تقسیم شده است؛ هریک در زمان نوبت خود بر سر آب حاضر شوند.

فَنَادَوْا صَاحِبَهُمْ فَتَعَاطٰي فَعَقَرَ ۝٢٩

۲۹پس آنان یارشان را [که برای پی کردن ناقه آماده کرده بودند] فرا خواندند و [او] دست به کار شد و [ماده شتر را] پی کرد.

فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِيْ وَنُذُرِ ۝٣٠

۳۰پس عذاب و هشدارهایم چگونه بود؟

اِنَّا͏ٓ اَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ صَيْحَةً وَّاحِدَةً فَكَانُوْا كَهَشِيْمِ الْمُحْتَظِرِ ۝٣١

۳۱ما بر آنان یک فریاد مرگبار فرستادیم، پس همه آنان به صورت گیاه خشکی که در آغل چهارپایان جمع می کنند، درآمدند.

وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْاٰنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُّدَّكِرٍ ۝٣٢

۳۲و یقیناً ما قرآن را برای پند گرفتن آسان کردیم، پس آیا پند گیرنده ای هست؟

كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوْطٍۢ بِالنُّذُرِ ۝٣٣

۳۳قوم لوط بیم دهندگان را تکذیب کردند.

اِنَّا͏ٓ اَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ حَاصِبًا اِلَّا͏ٓ اٰلَ لُوْطٍؕ نَجَّيْنٰهُمْ بِسَحَرٍ ۝٣٤ۙ

۳۴ما بر آنان توفانی سخت که با خود ریگ و سنگ می آورد فرستادیم [در نتیجه همه را هلاک کرد]، مگر خاندان لوط را که سحرگاهان نجاتشان دادیم.

نِّعْمَةً مِّنْ عِنْدِنَاؕ كَذٰلِكَ نَجْزِيْ مَنْ شَكَرَ ۝٣٥

۳۵[این] نعمت و رحمتی از سوی ما بود، این گونه کسی را که سپاس گزار است، پاداش می دهیم.

وَلَقَدْ اَنْذَرَهُمْ بَطْشَتَنَا فَتَمَارَوْا بِالنُّذُرِ ۝٣٦

۳۶به راستی لوط آنان را به مؤاخذه سخت ما بیم داده بود، ولی [آنان با وی] در بیمها و هشدارها [یش] سرسختانه مجادله و ستیزه کردند.

وَلَقَدْ رَاوَدُوْهُ عَنْ ضَيْفِهٖ فَطَمَسْنَا͏ٓ اَعْيُنَهُمْ فَذُوْقُوْا عَذَابِيْ وَنُذُرِ ۝٣٧

۳۷و از میهمانانش [که در حقیقت فرشتگان ما بودند] کام جویی خواستند، در نتیجه دیدگانشان را محو و نابینا کردیم؛ پس [گفتیم: طعمِ] عذاب و هشدارهایم را بچشید.

وَلَقَدْ صَبَّحَهُمْ بُكْرَةً عَذَابٌ مُّسْتَقِرٌّ ۝٣٨ۚ

۳۸به یقین در سپیده دم عذابی پیگیر و پایدار به آنان رسید.

فَذُوْقُوْا عَذَابِيْ وَنُذُرِ ۝٣٩

۳۹پس [گفتیم: طعمِ] عذاب و هشدارهایم را بچشید.

وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْاٰنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُّدَّكِرٍ ۝٤٠ࣖ

۴۰و یقیناً ما قرآن را برای پند گرفتن آسان کردیم، پس آیا پند گیرنده ای هست؟

وَلَقَدْ جَا࢜ءَ اٰلَ فِرْعَوْنَ النُّذُرُ ۝٤١ۚ

۴۱و همانا برای فرعونیان بیم دهندگان آمدند.

كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا كُلِّهَا فَاَخَذْنٰهُمْ اَخْذَ عَزِيْزٍ مُّقْتَدِرٍ ۝٤٢

۴۲[آنان] همه معجزات و آیات ما را تکذیب کردند؛ در نتیجه آنان را [به عذابی سخت] گرفتیم، گرفتن توانایی شکست ناپذیر و نیرومند.

اَكُفَّارُكُمْ خَيْرٌ مِّنْ اُولٰ࢜ىِٕكُمْ اَمْ لَكُمْ بَرَا࢜ءَةٌ فِي الزُّبُرِ ۝٤٣ۚ

۴۳آیا کافران [شهر] شما از اقوامی که برشمردیم، بهتر و برترند [تا به سبب بهتری و برتری مصون از عذاب باشند؟] یا برای شما در کتاب های آسمانی امان نامه ای هست [که هر جرمی را مرتکب شوید عذابی نخواهید داشت؟!]

اَمْ يَقُوْلُوْنَ نَحْنُ جَمِيْعٌ مُّنْتَصِرٌ ۝٤٤

۴۴یا [آنکه] می گویند: ما گروهی متحد و پشتیبان یکدیگریم [که هرکس بخواهد آسیبی به ما رساند، با قدرت هرچه تمام تر از او انتقام می گیریم؟]

سَيُهْزَمُ الْجَمْعُ وَيُوَلُّوْنَ الدُّبُرَ ۝٤٥

۴۵به زودی [این] گروه [متحد در جنگی که خود بر ضد مؤمنان تدارک می بینند] شکست می خورند و پشت کنان می گریزند.

بَلِ السَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَالسَّاعَةُ اَدْهٰي وَاَمَرُّ ۝٤٦

۴۶بلکه وعده گاهشان قیامت است، و قیامت هولناک تر و تلخ تر است.

اِنَّ الْمُجْرِمِيْنَ فِيْ ضَلٰلٍ وَّسُعُرٍ ۝٤٧ۘ

۴۷بی تردید گنهکاران در گمراهی و انحراف و در آتش افروخته اند.

يَوْمَ يُسْحَبُوْنَ فِي النَّارِ عَلٰي وُجُوْهِهِمْؕ ذُوْقُوْا مَسَّ سَقَرَ ۝٤٨

۴۸روزی که با صورت در آتش کشیده می شوند [و به آنان می گویند:] سوزندگی و عذاب دردناک دوزخ را بچشید.

اِنَّا كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْنٰهُ بِقَدَرٍ ۝٤٩

۴۹ما هر چیزی را به اندازه آفریدیم.

وَمَا͏ٓ اَمْرُنَا͏ٓ اِلَّا وَاحِدَةٌ كَلَمْحٍۢ بِالْبَصَرِ ۝٥٠

۵۰و فرمان ما جز فرمان واحدی نیست که مانند یک چشم بر هم زدن است.

وَلَقَدْ اَهْلَكْنَا͏ٓ اَشْيَاعَكُمْ فَهَلْ مِنْ مُّدَّكِرٍ ۝٥١

۵۱بی تردید ما هم مسلکان شما را [که در گذشته به سر می بردند، به خاطر طغیانشان] هلاک کردیم؛ پس آیا پند گیرنده ای هست؟

وَكُلُّ شَيْءٍ فَعَلُوْهُ فِي الزُّبُرِ ۝٥٢

۵۲و هر عملی را که انجام دادند در نامه های اعمالشان ثبت است.

وَكُلُّ صَغِيْرٍ وَّكَبِيْرٍ مُّسْتَطَرٌ ۝٥٣

۵۳و هر کوچک و بزرگی [از اعمالشان در آن] نوشته شده است.

اِنَّ الْمُتَّقِيْنَ فِيْ جَنّٰتٍ وَّنَهَرٍ ۝٥٤ۙ

۵۴یقیناً پرهیزکاران در بهشت ها و [کنار] نهرها هستند؛

فِيْ مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيْكٍ مُّقْتَدِرٍ ۝٥٥ࣖ

۵۵در جایگاهی حق و پسندیده نزد پادشاهی توانا.