حرز امام سجاد (ع)
بِسْمِ اللہ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیم بِسْمِ اللہ وَبِالله سَدَدْتُ أَفْواهَ الْجِنِّ الْاِنْسِ وَالشَّیاطِینِ وَالسَّحَرَةِ وَالْاَبالِسَةِ مِنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ وَالسَّلاَطِینِ وَمَنْ یَلُوذُ بِهِمْ، بِالله الْعَزِیزِ الْاَعَزِّ وَبِالله الْکَبِیرِ الْاَکْبَرِ بِسْمِ اللہ الظَّاهِرِ الْباطِنِ الْمَکْنُونِ الْمَخْزُونِ الَّذِی أَقامَ بِهِ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضَثُمَّ اسْتَوَی عَلَی الْعَرْشِ بِسْمِ اللہ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ وَوَقَعَ الْقَوْلُ عَلَیْهِمْ بِما ظَلَمُوا فَهُمْ لاَ یَنْطِقُونَ قالَ اخْسَیُوا فِیها وَلاَ تُکَلِّمُونِ وَعَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَیِّ الْقَیُّوْمِ، وَقَدْ خابَ مَنْ حمل ظُلْماً وَخَشَعَتِ الْأَصواتُ لِلرَّحْمنِ فَلا تَسْمَعُ إلاَّ هَمْساً وَجَعَلْنا عَلَی قُلُوبِهِمْ أَکِنَّةً أَنْ یَفْقَهُوهُ وَفِی آذانِهِمْ وَقْراً، وَ إذا ذَکَرْتَ رَبَّکَ فِی الْقُرْآنِ وَحْدَهُ وَلَّوْا عَلَی أَدْبارِهِمْ نُفُوراً وَ إذا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ جَعَلْنا بَیْنَکَ وَبَیْنَ الَّذِینَ لاَ یُؤْمِنُونَ بِالْاَخِرَةِ حِجاباً مَسْتُوراً وَجَعَلْنا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدّاً وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدّاً فَأَغْشَیْناهُم فَهُمْ لاَ یُبْصِرُونَ الْیَوْمَ نَخْتِمُ عَلَی أَفْواهِهِمْ وَتُکَلِّمُنا أَیْدِیهِمْ فَهُمْ لاَ یَنْطِقُونَ لَوْ أَنْفَقْتَ مَا فِی الْاَرْضِ جَمِیعاً مَا أَلَّفْتَ بَیْنَ قُلُوبِهِمْ، وَلَکِنَّ اللّٰهَ أَلَّفَ بَیْنَهُمْ إنَّهُ عَزِیزٌ حَکِیمٌ وَصَلَّی اللّٰهُ عَلَی مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطَّاهِرِین
ترجمه: به نام خداوند بخشندهٔ مهربان؛ به نام خدا، به ذات خدا، دهان جنّیان و انسانها و شیاطین و جادوگران را بستم، و دهان ابلیسانی را که از جنّیان و انسانها و حاکماناند و آنان که در پناه ایشاناند؛ به خدایی که چیره و چیرهتر است، و به خدایی که بزرگ و بزرگتر است؛ به آن نام خدا (یعنی نام علی (ع)) که ظاهر و باطن و گنج پنهان است، که آسمانها و زمین را به آن برپا داشت، سپس بر عرش استیلا یافت؛ به نام خداوند بخشندهٔ مهربان؛ و فرمان عذاب بر آنان محقق شد به سبب آنکه ستم کردند، پس سخنی نتوانند گفت؛ خدا خواهد فرمود: در آن گم شوید و با من سخن مگویید؛ و همهٔ چهرهها در برابر آن زندهٔ پاینده فروتن شد، و هر که بار ستم برداشت نومید گشت؛ صداها در برابر خدای رحمان لرزان است، پس جز زمزمهای آهسته نخواهی شنید؛ و بر دلهایشان پوششها نهادیم تا آن را نفهمند و در گوشهایشان سنگینی قرار دادیم، و چون در قرآن پروردگار یکتای خود را یاد کنی، کافران با نفرت پشت کرده میگریزند؛ و چون قرآن بخوانی، میان تو و کسانی که به آخرت ایمان ندارند پردهای سنگین میافکنیم؛ دیواری پیش رویشان و دیواری پشت سرشان برپا کردیم، سپس آنان را از بالا پوشاندیم، پس نمیبینند؛ امروز بر لبهایشان مهر مینهیم و دستهایشان همه چیز را به ما بازمیگویند، چنانکه خود سخن نتوانند گفت؛ اگر هر آنچه در زمین است خرج کنی، نمیتوانی میان دلهایشان الفت افکنی، ولی خدا میانشان الفت افکند؛ بیگمان او توانای حکیم است؛ و خدایا بر محمد (ص) و فرزندان پاکش (ع) رحمت فرست.