حرز امام موسی کاظم (ع)
از علی بن یقطین بن موسی بغدادی روایت است که چند تن از خویشان امام موسی کاظم (ع) نزد ایشان نشسته بودند که کسی این خبر را آورد که خلیفه موسی الهادی، چهارمین فرمانروای خلافت عباسی، تصمیم گرفته است بزرگان خاندان عصمت و طهارت، بهویژه امام موسی کاظم (ع)، را به قتل برساند یا میخواهد امام (ع) را دستگیر کند. امام (ع) از خویشان و وابستگان و پیروان خود پرسید: رأی شما در این باره چیست؟
گفتند: رأی ما این است که شما از دسترس او دور شوید و در جایی پنهان گردید تا از شرّ او در امان بمانید. آنگاه امام (ع) لبخندزنان، پس از تمثّل به شعری از کعب بن مالک، فرمود: نترسید، زیرا در نخستین نامهای که از عراق میرسد، خبر مرگ موسی بن مهدی خواهد آمد؛ و سپس در توضیح فرمود:
زَعَمَتْ سَخِینَةَ أَنْ سَتَغْلِبُ رَبَّهٰا ! فَلَیَغْلِبَنَّ مَغالِبَ الْغُلاَّبِ إلهِی کَمْ مِن عَدُوٍّ شَحَذَ لِی ظُبَةَ مُدْیَتِهِ وَأَرْهَفَ لِی شَبا حَدِّهِ وَدافَ لِی قَواتِلَ سُمُومِه وَلَمْ تَنَمْ عَنِّی عَیْنُ حِراسَتِهِ فَلَمَّا رَأَیْتَ ضَعْفِی عَنِ احْتِمالِ الْفَوادِحِ وَعَجْزِی عَنْ مُلِمَّاتِ الْجَوائِحِ صَرَفْتَ ذلِکَ عَنِّی بِحَوْلِکَ وَقُوَّتِکَ لاَ بِحَوْلٍ مِنِّی وَلاَ قُوَّةٍ فَأَلْقَیْتَهُ فِی الْحَفِیرِ الَّذِی احْتَفَرَهُ لِی خائِباً مِمَّا أَمَّلَهُ فِی الدُّنْیا مُتَباعِداً مِمَّا رَجاهُ فِی الْاَخِرَةِ، فَلَکَ الْحَمْدُ عَلَی ذلِکَ قَدْرَ اسْتِحْقاقِکَ سَیِّدِی اَللّٰهُمَّ فَخُذْهُ بِعِزَّتِکَ وَافْلُلْ حَدَّهُ عَنِّی بِقُدْرَتِکَ وَاجْعَلْ لَهُ شُغْلاً فِیما یَلِیهِ وَعَجْزاً عَمَّا یُناوِیهِ اَللّٰهُمَّ وَأَعْدِنِی عَلَیْهِ عَدْوَیً حاضِرَةً، تَکُونُ مِنْ غَیْظِی شِفائً وَمِنْ حَنَقِی عَلَیْهِ وقائً وَصِلِ اَللّٰهُمَّ دُعائِی بِالْاِجابَةِ، وَانْظِمْ شِکایَتِی بِالتَّغْیِیرِ وَعَرِّفْهُ عَمَّا قَلِیلٍ مَا أَوْعَدْتَ الظَّالِمِینَ وَعَرِّفْنِی وَعَدْتَ فِی إجابَةِ الْمُضْطَرِّینَ إنَّکَ ذُوالْفَضْلِ الْعَظِیم وَالْمَنِّ الْکَرِیمِ
ترجمه: سخینه گمان کرد که بر پروردگارش چیره خواهد ماند! اما خدا همواره بر هر چیرهای چیره است.
سپس ایشان (ع) دستان خود را به سوی آسمان بلند کرد و گفت:
خدای من، چه بسیار دشمنانی که تیغ کارد خود را برای من تیز کردند و هر شمشیری را بر من کشیدند و زهر کشنده برایم آمیختند و آماده کردند، اما چشم نگهبان من نخفت؛ پس چون ناتوانیام را دیدی که تاب تحمّل این ناگواریها را ندارم و در برابر این سختیهای ویرانگر درماندهام، همهٔ آنها را با نیروی خود دفع کردی، در حالی که مرا چنین نیرو و توانی نبود؛ سپس او را در همان گودالی افکندی که برای من کنده بود؛ در گفتار خود ناکام ماند، در این دنیا و در آخرت نیز نامراد ماند؛ پس تو را سپاس بر این مهربانی، ای مولای من، چندان سپاس که سزاوار شأن توست. ای معبود، او را با چیرگی خود بگیر و با قدرت خود شمشیرش را از من بگردان؛ او را به کاری مشغول کن که در همان سرگرم بماند و در آنچه میخواهد درماندهاش ساز. ای معبود، از سوی من آشوبی فوری بر او مسلّط کن که خشم مرا فرو نشاند و او از چنگ انداختن بر من بازایستد. ای معبود، دعایم را به اجابت برسان و برطرف شدن شکایتم را فراهم ساز؛ او را زود با آنچه ستمگران را به آن تهدید کردهای آشنا کن و مرا از آنچه با آن وعدهٔ اجابت دعای درماندگان را دادهای آگاه ساز؛ بیگمان تو صاحب فضل بزرگ و بهترین احسانکنندهای.
پس آن جمع برخاستند و رفتند و دیگر گرد هم نیامدند مگر برای آنکه نامهٔ خبر مرگ خلیفهٔ عباسی، موسی بن مهدی، را بخوانند.
(مجلسی، بحارالانوار، جلد 91، صفحهٔ 319؛ قمی، مفاتیح الجنان، صفحهٔ 184)