حرز امام علی رضا (ع)
این حرز امام علی رضا (ع) است. از یاسر، خدمتکار مأمون الرشید ملعون، هفتمین خلیفهٔ عباسی، روایت است: هنگامی که امام (ع) به قصر حمید بن قحطبه (او از سرداران نظامی دوران عباسی بود و به فرمانداری منطقهٔ جزیره میان عراق و شام گماشته شده بود) تشریف بردند، در آنجا لباس خود را درآوردند و به حمید سپردند. حمید آن لباس را به کنیز خود داد تا آن را بشوید. اندکی بعد کنیز بازگشت، در حالی که در دستش رقعهای بود؛ آن را به حمید داد و گفت: این رقعه را از جیب ابوالحسن (ع) بیرون آوردم. حمید به امام (ع) عرض کرد:
فدایتان شوم، این کنیز در لباس شما رقعهای یافته است. ایشان (ع) فرمودند:
این همان تعویذی است که همیشه آن را همراه خود دارم.
حمید عرض کرد: آیا ممکن است ما را نیز از آن بهرهمند فرمایید؟
امام (ع) فرمودند: این تعویذی است که هر کس آن را بر گردن خود داشته باشد، بلاها و مصیبتها از او دور میشود. این تعویذ نگاهدارنده از شیطان راندهشده است. سپس ایشان (ع) آن تعویذ را در برابر حمید خواندند و آن تعویذ این است:
بِسْمِ اللہ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ بِسْمِ اللہ إنِّی أَعُوذُ بِالرَّحْمٰن مِنْکَ إنْ کُنْتَ تَقِیّاً أَوْ غَیْرَ تَقِیٍّ أَخَذْتُ بِالله السَّمِیعِ الْبَصِیرِ عَلَی سَمْعِکَ وَبَصَرِکَ لاَ سُلْطانَ لَکَ عَلَیَّ وَلاَ عَلَی سَمْعِی وَلاَ عَلَی بَصَرِی وَلاَ عَلَی شَعْرِی وَلاَ عَلَی بَشَرِی وَلاَ عَلَی لَحْمِی وَلاَ عَلَی دَمِی، وَلاَ عَلَی مُخِّی وَلاَ عَلَی عَصَبِی وَلاَ عَلَی عِظامِی وَلاَ عَلَی مَالِی، وَلاَ عَلَی مَا رَزَقَنِی رَبِّی سَتَرْتُ بَیْنِی وَبَیْنَکَ بِسِتْرِ النُّبُوَّةِ الَّذِی اسْتَتَرَ أَنْبِیاءُ اللّٰهِ بِهِ مِنْ سَطَوَاتِ الْجَبَابِرَةِ وَالْفَرَاعِنَةِ جِبْرَآئِیْلُ عَنْ یَمِینِی وَمِیکائِیلُ عَنْ یَسارِی وَ إسْرافِیلُ عَنْ وَرائِی، وَ مُحَمَّدٌ صَلَّی اللّٰهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ أَمَامِی، وَاللہ مُطَّلِعٌ عَلَیَّ یَمْنَعُکَ مِنِّی وَیَمْنَعُ الشَّیْطانَ مِنِّی اَللّٰهُمَّ لاَ یَغْلِبُ جَهْلُهُ أَنَاتَکَ أَنْی وَیَسْتَخِفَّنِی اَللّٰهُمَّ إلَیْکَ الْتَجَأْتُ اَللّٰهُمَّ إلَیْکَ الْتَجَأْتُ اَللّٰهُمَّ إلَیْکَ الْتَجَأْتُ
ترجمه: به نام خداوند بخشندهٔ مهربان؛ به نام خدا، همانا من از تو به خدا پناه میبرم، چه پرهیزگار باشی و چه پرهیزگار نباشی؛ به وسیلهٔ خدای شنوای بینا گوشها و چشمهای تو را بستم؛ اکنون تو را بر من هیچ تسلّطی نیست، نه بر گوشهایم، نه بر چشمهایم، نه بر مویم، نه بر پوستم، نه بر گوشتم، نه بر خونم، نه بر مغزم، نه بر پیهایم، نه بر استخوانهایم تو را تسلّطی هست، نه بر مالم و نه بر آنچه پروردگارم به من بخشیده است تو را هیچ تسلّطی هست. میان خود و تو پرده افکندم، پردهٔ نبوّت که پیامبران خدا با آن خود را از هجوم سختگیران و فرعونیان پوشاندند؛ پس جبرئیل (ع) در سمت راست من و میکائیل (ع) در سمت چپ من و اسرافیل (ع) پشت سر من و محمد رسولالله (ص) پیش روی مناند؛ خدا نگهدار من است، او مرا از تو دور میکند و شیطان را از من بازمیدارد. ای معبود، نادانی او بر بردباری تو چیره نشود که بر من هجوم آورد و مرا خوار سازد. ای معبود، من در پناه توام؛ ای معبود، من در پناه توام؛ ای معبود، من در پناه توام.
برای این حرز حکایتی شگفت نقل شده است که عبدالسلام بن صالح (که به خواجه اباصلت هروی معروف است و از اصحاب خاص امام علی رضا (ع) بود) آن را نقل کرده است. اباصلت میگوید:
روزی مولای من امام علی رضا (ع) در خانهٔ خود تشریف داشتند که در این هنگام فرستادهٔ مأمون الرشید ملعون، هفتمین خلیفهٔ عباسی، به خدمت ایشان (ع) رسید و گفت: خلیفه شما را فرامیخواند. امام (ع) برخاستند و به من فرمودند: او اکنون مرا برای امری سخت فرامیخواند، اما به خدا سوگند که به سبب کلماتی که از جدّ بزرگوارم (ص)، حضرت رسول خدا (ص)، به من رسیده است، نمیتواند هیچ زیانی به من برساند.
اباصلت میگوید: من نیز همراه امام (ع) نزد خلیفه مأمون رفتم. چون نگاه امام (ع) به مأمون افتاد، ایشان (ع) این حرز را تا آخر خواندند. پس چون در برابر او ایستادند، مأمون به ایشان (ع) نگریست و گفت: ای ابوالحسن (ع)، به کسانم دستور دادهام که صد هزار درهم به شما بدهند و نیازهای دیگرتان را نیز بنویسید. سپس هنگامی که امام (ع) بازمیگشتند، مأمون از پشت سر به ایشان (ع) نگریست و گفت: من ارادهای کردم و خدا نیز ارادهای کرد، و ارادهٔ خدا بسیار بهتر بود.