سُورَةُ نُوحٍ
سوره Nooh
Noah · مکی · ۲۸ آیه
اِنَّا͏ٓ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰي قَوْمِهٖٓ اَنْ اَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ يَّاْتِيَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ ١
۱ما نوح را به سوی قومش فرستادیم که قوم خود را پیش از آنکه عذابی دردناکبه آنان رسد، بیم ده.
قَالَ يٰقَوْمِ اِنِّيْ لَكُمْ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ ٢ۙ
۲گفت: ای قوم من! همانا من شما را بیم دهنده ایآشکارم،
اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ وَاتَّقُوْهُ وَاَطِيْعُوْنِ ٣ۙ
۳که خدا را بپرستید و از او پروا کنید و از من اطاعت نمایید،
يَغْفِرْ لَكُمْ مِّنْ ذُنُوْبِكُمْ وَيُو͏ٔ͏َخِّرْكُمْ اِلٰٓي اَجَلٍ مُّسَمًّيؕ اِنَّ اَجَلَ اللّٰهِ اِذَا جَا࢜ءَ لَا يُو͏ٔ͏َخَّرُۘ لَوْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ ٤
۴تا خدا گناهانتان را بیامرزد و شما را تا زمانی معین مهلت دهد. اگر آگاهی داشته باشید [توجه خواهید کرد که] بی تردید هنگامی که اجل خدایی فرا رسد، تأخیر نخواهد داشت.
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ دَعَوْتُ قَوْمِيْ لَيْلًا وَّنَهَارًا ٥ۙ
۵گفت: پروردگارا! همانا قوم خود را شب و روز [به آیین توحید] دعوت کردم،
فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعَا࢜ءِيْٓ اِلَّا فِرَارًا ٦
۶ولی دعوت من جز بر فرارشان نیفزود،
وَاِنِّيْ كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوْٓا اَصَابِعَهُمْ فِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِيَابَهُمْ وَاَصَرُّوْا وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْبَارًا ٧ۚ
۷و من هرگاه آنان را دعوت کردم تا آنان را بیامرزی، انگشتان خود را در گوش هایشان کردند و جامه هایشان را به سر کشیدند و بر انکار خود پافشاری ورزیدند و به شدت تکبّر کردند،
ثُمَّ اِنِّيْ دَعَوْتُهُمْ جِهَارًا ٨ۙ
۸آن گاه آنان را آشکارا دعوت کردم،
ثُمَّ اِنِّيْٓ اَعْلَنْتُ لَهُمْ وَاَسْرَرْتُ لَهُمْ اِسْرَارًا ٩ۙ
۹سپس آشکار و پنهان آنان را خواندم.
فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْؕ اِنَّهٗ كَانَ غَفَّارًا ١٠ۙ
۱۰پس [به آنان] گفتم: از پروردگارتان آمرزش بخواهید که او همواره بسیار آمرزنده است.
يُّرْسِلِ السَّمَا࢜ءَ عَلَيْكُمْ مِّدْرَارًا ١١ۙ
۱۱تا بر شما از آسمان باران پی در پی و با برکت فرستد،
وَّيُمْدِدْكُمْ بِاَمْوَالٍ وَّبَنِيْنَ وَيَجْعَلْ لَّكُمْ جَنّٰتٍ وَّيَجْعَلْ لَّكُمْ اَنْهٰرًا ١٢ؕ
۱۲و شما را با اموال و فرزندان یاری کند، و برایتان باغ ها و نهرها قرار دهد،
مَا لَكُمْ لَا تَرْجُوْنَ لِلّٰهِ وَقَارًا ١٣ۚ
۱۳شما را چه شده که [ربوبیت خدا را نفی کرده و در نتیجه از بندگی اش دست برداشته و] به عظمت و بزرگی خدا امید ندارید؟
وَقَدْ خَلَقَكُمْ اَطْوَارًا ١٤
۱۴در حالی که شما را مرحله به مرحله [خاک، نطفه، علقه، مضغه، گوشت، استخوان و...] آفریده است
اَلَمْ تَرَوْا كَيْفَ خَلَقَ اللّٰهُ سَبْعَ سَمٰوٰتٍ طِبَاقًا ١٥ۙ
۱۵آیا ندانسته اید که خدا هفت آسمان را چگونه بر فراز یکدیگر آفرید؟
وَّجَعَلَ الْقَمَرَ فِيْهِنَّ نُوْرًا وَّجَعَلَ الشَّمْسَ سِرَاجًا ١٦
۱۶و ماه را در میان آنها روشنی بخش، و خورشید را چراغ فروزان قرار داد،
وَاللّٰهُ اَنۢ͏ْبَتَكُمْ مِّنَ الْاَرْضِ نَبَاتًا ١٧ۙ
۱۷و خدا شما را از زمین [مانند] گیاهی رویانید،
ثُمَّ يُعِيْدُكُمْ فِيْهَا وَيُخْرِجُكُمْ اِخْرَاجًا ١٨
۱۸سپس شما را در آن باز می گرداند و باز به صورتی ویژه بیرون می آورد،
وَاللّٰهُ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ بِسَاطًا ١٩ۙ
۱۹و خدا زمین را برای شما فرشی گسترده قرار داد،
لِّتَسْلُكُوْا مِنْهَا سُبُلًا فِجَاجًا ٢٠ࣖ
۲۰تا از راه ها و جاده های وسیع آن [هر جا که خواستید] بروید؟
قَالَ نُوْحٌ رَّبِّ اِنَّهُمْ عَصَوْنِيْ وَاتَّبَعُوْا مَنْ لَّمْ يَزِدْهُ مَالُهٗ وَوَلَدُهٗٓ اِلَّا خَسَارًا ٢١ۚ
۲۱نوح گفت: پروردگارا! آنان از من نافرمانی کردند و از کسانی [چون سردمداران کفر و متولیان بتخانه] پیروی نمودند که اموال و فرزندانشان جز خسارت و زیانی بر آنان نیفزود!
وَمَكَرُوْا مَكْرًا كُبَّارًا ٢٢ۚ
۲۲و [این پیشوایان گمراهی، برای گمراه نگاه داشتن این مردم] نیرنگی بزرگ به کار گرفتند،
وَقَالُوْا لَا تَذَرُنَّ اٰلِهَتَكُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَّلَا سُوَاعًاۙ وَّلَا يَغُوْثَ وَيَعُوْقَ وَنَسْرًا ٢٣ۚ
۲۳و گفتند: دست از معبودانتان بر ندارید، و هرگز [بت های] وَدّ و سواع و یغوث و یعوق و نسر را رها نکنید؛
وَقَدْ اَضَلُّوْا كَثِيْرًاۚ وَلَا تَزِدِ الظّٰلِمِيْنَ اِلَّا ضَلٰلًا ٢٤
۲۴همانا بسیاری را گمراه کردند. و [پروردگارا!] ستمکاران را جز گمراهی میفزا.
مِمَّا خَطِيْ࢜ـٰٔتِهِمْ اُغْرِقُوْا فَاُدْخِلُوْا نَارًاۙ فَلَمْ يَجِدُوْا لَهُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَنْصَارًا ٢٥
۲۵[همه آنان] به سبب گناهانشان غرق شدند و بی درنگ در آتشی درآورده شدند که [از آن] در برابر خدا برای خود یاورانی نیافتند،
وَقَالَ نُوْحٌ رَّبِّ لَا تَذَرْ عَلَي الْاَرْضِ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ دَيَّارًا ٢٦
۲۶و نوح گفت: پروردگارا! هیچ یک از کافران را بر روی زمین باقی مگذار
اِنَّكَ اِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلُّوْا عِبَادَكَ وَلَا يَلِدُوْٓا اِلَّا فَاجِرًا كَفَّارًا ٢٧
۲۷که اگر آنان را باقی گذاری، بندگانت را گمراه می کنند و جز نسلی بدکار و ناسپاس زاد و ولد نمی کنند.
رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَلِوَالِدَيَّ وَلِمَنْ دَخَلَ بَيْتِيَ مُو͏ٔ͏ْمِنًا وَّلِلْمُو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ وَالْمُو͏ٔ͏ْمِنٰتِؕ وَلَا تَزِدِ الظّٰلِمِيْنَ اِلَّا تَبَارًا ٢٨ࣖ
۲۸پروردگارا! مرا و پدر و مادرم را و هر کس که با ایمان به خانه ام درآید و همه مردان و زنان با ایمان را بیامرز، و ستمکاران را جز هلاکت میفزای.