سوره Al-Ma'aarij

سَاَلَ سَا࢜ىِٕلٌۢ بِعَذَابٍ وَّاقِعٍ ۝١ۙ

۱درخواست کننده ای عذابی را که واقع شدنی است درخواست کرد،

لِّلْكٰفِرِيْنَ لَيْسَ لَهٗ دَافِعٌ ۝٢ۙ

۲[عذابی که] ویژه کافران است، [و] آن را بازدارنده ای نیست.

مِّنَ اللّٰهِ ذِي الْمَعَارِجِ ۝٣ؕ

۳[این عذاب] از سوی خدای صاحب درجات است.

تَعْرُجُ الْمَلٰ࢜ىِٕكَةُ وَالرُّوْحُ اِلَيْهِ فِيْ يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهٗ خَمْسِيْنَ اَلْفَ سَنَةٍ ۝٤ۚ

۴فرشتگان و روح در روزی که مقدارش پنجاه هزار سال است به سوی او بالا می روند.

فَاصْبِرْ صَبْرًا جَمِيْلًا ۝٥

۵پس صبر کن صبری نیکو [صبری که در کنارش جزع و ناخشنودی نباشد.]

اِنَّهُمْ يَرَوْنَهٗ بَعِيْدًا ۝٦ۙ

۶دشمنان و مخالفان، آن [عذاب] را دور می بینند

وَّنَرٰىهُ قَرِيْبًا ۝٧ؕ

۷و ما آن را نزدیک می بینیم.

يَوْمَ تَكُوْنُ السَّمَا࢜ءُ كَالْمُهْلِ ۝٨ۙ

۸روزی که آسمان چون فلز گداخته گردد

وَتَكُوْنُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ ۝٩ۙ

۹و کوه ها مانند پشم رنگینِ حلاجی شده شود

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيْمٌ حَمِيْمًا ۝١٠ۚۖ

۱۰و هیچ خویشاوند و دوست صمیمی از [اوضاع و احوال] خویشاوند و دوست صمیمی اش نپرسد!

يُّبَصَّرُوْنَهُمْؕ يَوَدُّ الْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِيْ مِنْ عَذَابِ يَوْمِىِٕذٍۢ بِبَنِيْهِ ۝١١ۙ

۱۱آنان را نشانشان می دهند [ولی به خاطر دل مشغولی خود هرگز به آنان توجه نکنند!] گنهکار آرزو می کند که ای کاش می توانست فرزندانش را در برابر عذاب آن روز فدیه و عوض دهد!

وَصَاحِبَتِهٖ وَاَخِيْهِ ۝١٢ۙ

۱۲و نیز همسر و برادرش را

وَفَصِيْلَتِهِ الَّتِيْ تُـْٔوِيْهِ ۝١٣ۙ

۱۳و قبیله و قومش را که [در دنیا] به او پناه می دادند،

وَمَنْ فِي الْاَرْضِ جَمِيْعًاۙ ثُمَّ يُنْجِيْهِ ۝١٤ۙ

۱۴و نیز همه کسانی را که در روی زمین اند تا [این فدیه و عوض] او را [از عذاب آن روز] نجات دهد!

كَلَّاؕ اِنَّهَا لَظٰي ۝١٥ۙ

۱۵این چنین نیست [که برایش راه نجاتی باشد] همانا آتش زبانه می کشد،

نَزَّاعَةً لِّلشَّوٰي ۝١٦ۚۖ

۱۶در حالی که دست و پا و پوست سر را بر می کند!!

تَدْعُوْا مَنْ اَدْبَرَ وَتَوَلّٰي ۝١٧ۙ

۱۷هر که را به حق پشت کرده واز دعوت حق روی گردانده، می طلبد،

وَجَمَعَ فَاَوْعٰي ۝١٨

۱۸و آن را که ثروت جمع کرده و به ذخیره سازی و انباشتن پرداخته، می خواند؛

اِنَّ الْاِنْسَانَ خُلِقَ هَلُوْعًا ۝١٩ۙ

۱۹همانا انسان حریص و بی تاب آفریده شده است؛

اِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوْعًا ۝٢٠ۙ

۲۰چون آسیبی به او رسد، بی تاب است،

وَّاِذَا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوْعًا ۝٢١ۙ

۲۱و هنگامی که خیر و خوشی [و مال و رفاهی] به او رسد، بسیار بخیل و بازدارنده است،

اِلَّا الْمُصَلِّيْنَ ۝٢٢ۙ

۲۲مگر نماز گزاران،

الَّذِيْنَ هُمْ عَلٰي صَلَاتِهِمْ دَا࢜ىِٕمُوْنَ ۝٢٣ࣕۙ

۲۳آنان که همواره بر نمازشان مداوم و پایدارند،

وَالَّذِيْنَ فِيْٓ اَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَّعْلُوْمٌ ۝٢٤ࣕۙ

۲۴و آنان که در اموالشان حقّی معلوم است

لِّلسَّا࢜ىِٕلِ وَالْمَحْرُوْمِ ۝٢٥ࣕۙ

۲۵برای درخواست کننده [تهیدست] و محروم [از معیشت و ثروت،]

وَالَّذِيْنَ يُصَدِّقُوْنَ بِيَوْمِ الدِّيْنِ ۝٢٦ࣕۙ

۲۶و آنان که همواره روز پاداش را باور دارند،

وَالَّذِيْنَ هُمْ مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِمْ مُّشْفِقُوْنَ ۝٢٧ۚ

۲۷و آنان که از عذاب پروردگارشان بیمناکند،

اِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَاْمُوْنٍ ۝٢٨

۲۸زیرا که از عذاب پروردگارشان ایمنی نیست،

وَالَّذِيْنَ هُمْ لِفُرُوْجِهِمْ حٰفِظُوْنَ ۝٢٩ۙ

۲۹و آنان که دامنشان را [از آلوده شدن به شهوات حرام] حفظ می کنند،

اِلَّا عَلٰٓي اَزْوَاجِهِمْ اَوْ مَا مَلَكَتْ اَيْمَانُهُمْ فَاِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُوْمِيْنَ ۝٣٠ۚ

۳۰مگر در کام جویی از همسران و کنیزانشان که آنان در این زمینه مورد سرزنش نیستند.

فَمَنِ ابْتَغٰي وَرَا࢜ءَ ذٰلِكَ فَاُولٰ࢜ىِٕكَ هُمُ الْعٰدُوْنَ ۝٣١ۚ

۳۱پس کسانی که در بهره گیری جنسی راهی غیر از این جویند، تجاوزکار از حدود حق اند،

وَالَّذِيْنَ هُمْ لِاَمٰنٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رٰعُوْنَ ۝٣٢ࣕۙ

۳۲و آنان که امانت ها و پیمان های خود را رعایت می کنند،

وَالَّذِيْنَ هُمْ بِشَهٰدٰتِهِمْ قَا࢜ىِٕمُوْنَ ۝٣٣ࣕۙ

۳۳و آنان که بر ادای گواهی های خود پای بند و متعهدند،

وَالَّذِيْنَ هُمْ عَلٰي صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُوْنَ ۝٣٤ؕ

۳۴و آنان که همواره بر [اوقات و شرایط ظاهری و معنوی] نمازهایشان محافظت دارند.

اُولٰ࢜ىِٕكَ فِيْ جَنّٰتٍ مُّكْرَمُوْنَ ۝٣٥ؕࣖ

۳۵اینان در بهشت ها، مکرّم و محترم اند

فَمَالِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا قِبَلَكَ مُهْطِعِيْنَ ۝٣٦ۙ

۳۶کافران را چه شده که به تو چشم دوخته به سویت شتابانند؟

عَنِ الْيَمِيْنِ وَعَنِ الشِّمَالِ عِزِيْنَ ۝٣٧

۳۷از راست و چپ، گروه گروه،

اَيَطْمَعُ كُلُّ امْرِي͏ٔ͏ٍ مِّنْهُمْ اَنْ يُّدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيْمٍ ۝٣٨ۙ

۳۸آیا هر یک از آنان طمع دارد که او را در بهشت پرنعمت درآورند؟!

كَلَّاؕ اِنَّا خَلَقْنٰهُمْ مِّمَّا يَعْلَمُوْنَ ۝٣٩

۳۹این چنین نیست، ما آنان را از آنچه خود می دانند [آبی گندیده و بی مقدار] آفریدیم.

فَلَا͏ٓ اُقْسِمُ بِرَبِّ الْمَشٰرِقِ وَالْمَغٰرِبِ اِنَّا لَقٰدِرُوْنَ ۝٤٠ۙ

۴۰به پروردگار مشرق ها و مغرب ها سوگند که ما تواناییم،

عَلٰٓي اَنْ نُّبَدِّلَ خَيْرًا مِّنْهُمْۙ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوْقِيْنَ ۝٤١

۴۱بر اینکه به جای آنان بهتر از آنان را بیاوریم؛ و هیچ چیز ما را مغلوب نمی کند.

فَذَرْهُمْ يَخُوْضُوْا وَيَلْعَبُوْا حَتّٰي يُلٰقُوْا يَوْمَهُمُ الَّذِيْ يُوْعَدُوْنَ ۝٤٢ۙ

۴۲پس آنان را واگذار تا [در گفتار باطل] فرو روند و مشغول بازی باشند، تا روزشان را که به آنان وعده داده اند دیدار کنند،

يَوْمَ يَخْرُجُوْنَ مِنَ الْاَجْدَاثِ سِرَاعًا كَاَنَّهُمْ اِلٰي نُصُبٍ يُّوْفِضُوْنَ ۝٤٣ۙ

۴۳روزی که شتابان از خاک بیرون آیند، گویی به سوی نشانه های نصب شده می دوند،

خَاشِعَةً اَبْصَارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌؕ ذٰلِكَ الْيَوْمُ الَّذِيْ كَانُوْا يُوْعَدُوْنَ ۝٤٤ࣖ

۴۴درحالی که دیدگانشان [از شدت ترس] فرو افتاده، خواری و ذلت آنان را می پوشاند. این همان روزی است که همواره وعده داده می شدند.