سوره An-Naba

عَمَّ يَتَسَا࢜ءَلُوْنَ ۝١ۚ

۱درباره چه چیز از یکدیگر می پرسند؟

عَنِ النَّبَاِ الْعَظِيْمِ ۝٢ۙ

۲از آن خبر بزرگ [قیامت کبری]

الَّذِيْ هُمْ فِيْهِ مُخْتَلِفُوْنَ ۝٣ؕ

۳که همواره درباره آن با یکدیگر اختلاف دارند [که واقع می شود یا نه؟]

كَلَّا سَيَعْلَمُوْنَ ۝٤ۙ

۴نه چنین است [که می پندارند] به زودی [به حتمی بودن وقوع آن] آگاه خواهند شد.

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُوْنَ ۝٥

۵باز هم نه چنین است [که می پندارند] به زودی [به حتمی بودن وقوع آن] آگاه خواهند شد.

اَلَمْ نَجْعَلِ الْاَرْضَ مِهٰدًا ۝٦ۙ

۶آیا زمین را بستر آرامش قرار ندادیم؟

وَّالْجِبَالَ اَوْتَادًا ۝٧ࣕۙ

۷و کوه ها را میخ هایی [برای استواری آن؟]

وَّخَلَقْنٰكُمْ اَزْوَاجًا ۝٨ۙ

۸و شما را جفت هایی [به صورت نر و ماده] آفریدیم،

وَّجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًا ۝٩ۙ

۹و خوابتان را مایه استراحت و آرامش [و تمدّد اعصاب] قرار دادیم،

وَّجَعَلْنَا الَّيْلَ لِبَاسًا ۝١٠ۙ

۱۰و شب راپوششی

وَّجَعَلْنَا النَّهَارَ مَعَاشًا ۝١١ࣕ

۱۱و روز را وسیله معاش مقرّر کردیم؛

وَّبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًا شِدَادًا ۝١٢ۙ

۱۲و بر فرازتان هفت آسماناستوار بنا نهادیم،

وَّجَعَلْنَا سِرَاجًا وَّهَّاجًا ۝١٣ࣕۙ

۱۳و چراغی روشن و حرارت زا پدید آوردیم،

وَّاَنْزَلْنَا مِنَ الْمُعْصِرٰتِ مَا࢜ءً ثَجَّاجًا ۝١٤ۙ

۱۴و از ابرهای متراکم و باران زا آبی ریزان نازل کردیم

لِّنُخْرِجَ بِهٖ حَبًّا وَّنَبَاتًا ۝١٥ۙ

۱۵تا به وسیله آن دانه و گیاه برویانیم،

وَّجَنّٰتٍ اَلْفَافًا ۝١٦ؕ

۱۶و باغ هایی از درختان به هم پیچیده و انبوه بیرون آوریم.

اِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كَانَ مِيْقَاتًا ۝١٧ۙ

۱۷بی تردید روز داوری وعده گاه است.

يَّوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّوْرِ فَتَاْتُوْنَ اَفْوَاجًا ۝١٨ۙ

۱۸روزی که در صور می دمند و شما گروه گروه به عرصه محشر می آیید،

وَّفُتِحَتِ السَّمَا࢜ءُ فَكَانَتْ اَبْوَابًا ۝١٩ۙ

۱۹و آسمان گشوده می شود، پس به صورت درهایی درمی آید.

وَّسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ۝٢٠ؕ

۲۰و کوه ها را [از جای خود] روان کنند و سرابی شوند!

اِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًا ۝٢١ࣕۙ

۲۱بی تردید دوزخ کمین گاه است.

لِّلطَّاغِيْنَ مَاٰبًا ۝٢٢ۙ

۲۲جایگاه بازگشت برای سرکشان و طاغیان است.

لّٰبِثِيْنَ فِيْهَا͏ٓ اَحْقَابًا ۝٢٣ۚ

۲۳روزگاری دراز در آن بمانند.

لَا يَذُوْقُوْنَ فِيْهَا بَرْدًا وَّلَا شَرَابًا ۝٢٤ۙ

۲۴در آنجا نه [آب] خنکی می چشند و نه آشامیدنی [باب طبع]

اِلَّا حَمِيْمًا وَّغَسَّاقًا ۝٢٥ۙ

۲۵مگر آب جوشان و چرکاب و خونابه ای [از بدن دوزخیان]

جَزَا࢜ءً وِّفَاقًا ۝٢٦ؕ

۲۶پاداشی است مناسب [اعمالشان.]

اِنَّهُمْ كَانُوْا لَا يَرْجُوْنَ حِسَابًا ۝٢٧ۙ

۲۷اینان بودند که به [روز] حساب امیدی نداشتند،

وَّكَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا كِذَّابًا ۝٢٨ؕ

۲۸و آیات ما را به شدت و با همه وجود انکار می کردند

وَكُلَّ شَيْءٍ اَحْصَيْنٰهُ كِتٰبًا ۝٢٩ۙ

۲۹و [ما] همه چیز را [از خوبی و بدی آنان] برشمرده و در نامه اعمالشان ثبت کرده ایم.

فَذُوْقُوْا فَلَنْ نَّزِيْدَكُمْ اِلَّا عَذَابًا ۝٣٠ࣖ

۳۰[در قیامت به آنان می گوییم:] پس بچشید که هرگز جز عذاب بر شما نیفزاییم.

اِنَّ لِلْمُتَّقِيْنَ مَفَازًا ۝٣١ۙ

۳۱بی تردید برای پرهیزکاران پیروزی و کامیابی است.

حَدَا࢜ىِٕقَ وَاَعْنَابًا ۝٣٢ۙ

۳۲باغ هایی [سرسبز و خرم] و انواع انگورها

وَّكَوَاعِبَ اَتْرَابًا ۝٣٣ۙ

۳۳و دخترانی نو رسیده و هم سن

وَّكَاْسًا دِهَاقًا ۝٣٤ؕ

۳۴و جام هایی لبریز [از باده طهور]

لَا يَسْمَعُوْنَ فِيْهَا لَغْوًا وَّلَا كِذّٰبًا ۝٣٥ۚ

۳۵در آنجا نه سخن بیهوده ای می شنوند و نه دروغ و تکذیبی.

جَزَا࢜ءً مِّنْ رَّبِّكَ عَطَا࢜ءً حِسَابًا ۝٣٦ۙ

۳۶[این] پاداشی کافی و به اندازه از سوی پروردگار توست.

رَّبِّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الرَّحْمٰنِ لَا يَمْلِكُوْنَ مِنْهُ خِطَابًا ۝٣٧ۚ

۳۷همان پروردگار آسمان ها و زمین و آنچه میان آنهاست، آن مهربانی که هیچ کس را اختیار چون و چرای با او نیست.

يَوْمَ يَقُوْمُ الرُّوْحُ وَالْمَلٰ࢜ىِٕكَةُ صَفًّاؕࣗۙ لَّا يَتَكَلَّمُوْنَ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَقَالَ صَوَابًا ۝٣٨

۳۸روزی که روح و فرشتگان در یک صف می ایستند و سخن نمی گویند مگر کسی که [خدای] رحمان به او اجازه دهد و سخن حق و درست گوید.

ذٰلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّۚ فَمَنْ شَا࢜ءَ اتَّخَذَ اِلٰي رَبِّهٖ مَاٰبًا ۝٣٩

۳۹آن [روز] روز حق است، پس هرکه بخواهد راه بازگشتی به سوی پروردگارش برگزیند؛

اِنَّا͏ٓ اَنْذَرْنٰكُمْ عَذَابًا قَرِيْبًا࣢ۚۖ يَّوْمَ يَنْظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدٰهُ وَيَقُوْلُ الْكٰفِرُ يٰلَيْتَنِيْ كُنْتُ تُرٰبًا ۝٤٠ࣖ

۴۰ما شما را از عذابی نزدیک هشدار دادیم، روزی که آدم آنچه را [از خیر و شر] پیش فرستاده است بنگرد و کافر گوید: ای کاش من خاک بودم [و موجودی مکلّف آفریده نمی شدم تا چنین روز سختی را ببینم!]