سوره An-Naazi'aat

وَالنّٰزِعٰتِ غَرْقًا ۝١ۙ

۱سوگند به فرشتگانی که [روح بدکاران را به شدت از بدن هایشان] بر می کنند،

وَّالنّٰشِطٰتِ نَشْطًا ۝٢ۙ

۲و سوگند به فرشتگانی که [روح نیکوکاران را به نرمی و ملایمت از بدن هایشان] بیرون می آورند؛

وَّالسّٰبِحٰتِ سَبْحًا ۝٣ۙ

۳و سوگند به فرشتگانی که [برای اجرای فرمان های حق] به سرعت نازل می شوند،

فَالسّٰبِقٰتِ سَبْقًا ۝٤ۙ

۴و سوگند به فرشتگانی که [در ایمان، عبادت، پرستش و اطاعت] بر یکدیگر [به صورتی ویژه] سبقت می گیرند،

فَالْمُدَبِّرٰتِ اَمْرًا ۝٥ۘ

۵و سوگند به فرشتگانی که [به اذن خدا امور آفرینش را] تدبیر می کنند؛

يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُ ۝٦ۙ

۶[که همه برای رسیدن به پاداش و کیفر برانگیخته می شوند در] روزی که لرزاننده همه چیز را به شدت بلرزاند؛

تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ ۝٧ؕ

۷در حالی که لرزاننده دیگری از پی آن در آید.

قُلُوْبٌ يَّوْمَىِٕذٍ وَّاجِفَةٌ ۝٨ۙ

۸دل هایی در آن روز مضطرب و هراسان اند

اَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ ۝٩ۘ

۹دیدگانشان [از ترس و هول قیامت] فرو افتاده است.

يَقُوْلُوْنَ ءَاِنَّا لَمَرْدُوْدُوْنَ فِي الْحَافِرَةِ ۝١٠ؕ

۱۰می گویند: آیا ما [پس از مرگ] به همان حالت اول [که در دنیا بودیم] باز گردانده می شویم؟

ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا نَّخِرَةً ۝١١ؕ

۱۱[شگفتا!] آیا زمانی که ما استخوان های پوسیده و ریز ریز شدیم [بازمی گردیم؟!]

قَالُوْا تِلْكَ اِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ ۝١٢ۘ

۱۲[و] گویند: [اگر قیامتی در کار باشد] بازگشت به حیات دوباره در آن زمان بازگشتی زیانبار است.

فَاِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَّاحِدَةٌ ۝١٣ۙ

۱۳جز این نیست آن بازگشت فقط با یک بانگ عظیم است [و بس]

فَاِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ ۝١٤ؕ

۱۴که ناگاه همه بر یک زمین صاف و هموار حاضر شوند.

هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰي ۝١٥ۘ

۱۵آیا سرگذشت موسی به تو رسیده است؟

اِذْ نَادٰىهُ رَبُّهٗ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًي ۝١٦ۚ

۱۶هنگامی که پروردگارش او را در وادی مقدس طوی ندا داد

اِذْهَبْ اِلٰي فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰي ۝١٧ؗۖ

۱۷که به سوی فرعون برو؛ زیرا که طغیان کرده است.

فَقُلْ هَلْ لَّكَ اِلٰٓي اَنْ تَزَكّٰي ۝١٨ۙ

۱۸پس به او بگو: می خواهی [از آلودگی شرک و طغیان] پاک و پاکیزه شوی؟

وَاَهْدِيَكَ اِلٰي رَبِّكَ فَتَخْشٰي ۝١٩ۚ

۱۹من تو را به سوی پروردگارت راهنمایی می کنم تا از او بترسی [و از طغیان دست برداری.]

فَاَرٰىهُ الْاٰيَةَ الْكُبْرٰي ۝٢٠ؗۖ

۲۰پس آن معجزه بزرگ تر را به او نشان داد.

فَكَذَّبَ وَعَصٰي ۝٢١ؗۖ

۲۱ولی [او آن را] تکذیب کرد و سرپیچی نمود.

ثُمَّ اَدْبَرَ يَسْعٰي ۝٢٢ؗۖ

۲۲سپس [به حق] پشت کرد [و برای نابودی موسی] به تلاش برخاست!

فَحَشَرَ فَنَادٰي ۝٢٣ؗۖ

۲۳پس [قومش را] گرد آورد، و ندا داد

فَقَالَ اَنَا رَبُّكُمُ الْاَعْلٰي ۝٢٤ؗۖ

۲۴و گفت: من پروردگار بزرگ تر شما هستم.

فَاَخَذَهُ اللّٰهُ نَكَالَ الْاٰخِرَةِ وَالْاُوْلٰي ۝٢٥ؕ

۲۵پس خدا هم [به کیفر این ادعای نابجا] او را به عذاب آخرت و دنیا دچار ساخت.

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰي ۝٢٦ؕࣖ

۲۶بی تردید در این سرگذشت برای کسی که [از عذاب خدا] بترسد عبرتی است.

ءَاَنْتُمْ اَشَدُّ خَلْقًا اَمِ السَّمَا࢜ءُؕ بَنٰىهَا ۝٢٧ۙ

۲۷آیا آفریدن شما [پس از مرگ] دشوارتر است یا آسمان که او آن را بنا کرد؟

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوّٰىهَا ۝٢٨ۙ

۲۸سقفش را برافراشت، پس آن را درست و نیکو قرار داد،

وَاَغْطَشَ لَيْلَهَا وَاَخْرَجَ ضُحٰىهَا ۝٢٩ࣕ

۲۹و شبش را تاریکو روزش را روشن ساخت،

وَالْاَرْضَ بَعْدَ ذٰلِكَ دَحٰىهَا ۝٣٠ؕ

۳۰و زمین را پس از آن گسترانید،

اَخْرَجَ مِنْهَا مَا࢜ءَهَا وَمَرْعٰىهَا ۝٣١ࣕ

۳۱و از آن آبو چراگاهش را بیرون آورد،

وَالْجِبَالَ اَرْسٰىهَا ۝٣٢ۙ

۳۲و کوه ها را محکم و استوار نمود

مَتَاعًا لَّكُمْ وَلِاَنْعَامِكُمْ ۝٣٣ؕ

۳۳تا مایه بهرهوری شما و دام هایتان باشد.

فَاِذَا جَا࢜ءَتِ الطَّا࢜مَّةُ الْكُبْرٰي ۝٣٤ؗۖ

۳۴پس زمانی که آن حادثه بزرگ تر [و غیر قابل دفع] در رسد،

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْاِنْسَانُ مَا سَعٰي ۝٣٥ۙ

۳۵در آن روز انسان آنچه تلاش و کوشش کرده به یاد آورد

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيْمُ لِمَنْ يَّرٰي ۝٣٦

۳۶و دوزخ رابرای هر بیننده ای آشکار سازند،

فَاَمَّا مَنْ طَغٰي ۝٣٧ۙ

۳۷و اما کسی که طغیان و سرکشی کرده

وَاٰثَرَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا ۝٣٨ۙ

۳۸و زندگی دنیا را [بر زندگی ابد و جاوید آخرت] ترجیح داده،

فَاِنَّ الْجَحِيْمَ هِيَ الْمَاْوٰي ۝٣٩ؕ

۳۹پس بی تردید جایگاهش دوزخ است؛

وَاَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهٖ وَنَهَي النَّفْسَ عَنِ الْهَوٰي ۝٤٠ۙ

۴۰و اما کسی که از مقام و منزلت پروردگارش ترسیده و نفس را از هوا و هوس بازداشته است؛

فَاِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَاْوٰي ۝٤١ؕ

۴۱پس بی تردید جایگاهش بهشت است.

يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ السَّاعَةِ اَيَّانَ مُرْسٰىهَا ۝٤٢ؕ

۴۲همواره ازتو درباره قیامت می پرسند که در چه زمانی واقع می شود؟

فِيْمَ اَنْتَ مِنْ ذِكْرٰىهَا ۝٤٣ؕ

۴۳تو از بسیار یاد کردنش [و سخن گفتن درباره آن] چه به دست می آوری؟

اِلٰي رَبِّكَ مُنْتَهٰىهَا ۝٤٤ؕ

۴۴نهایتش به سوی پروردگار توست [کیفیت برپا شدن و زمان وقوع و اوصافش را کسی جز خدا نمی داند.]

اِنَّمَا͏ٓ اَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَّخْشٰىهَا ۝٤٥ؕ

۴۵وظیفه تو فقط بیم دادن کسانی است که همواره از آن می ترسند.

كَاَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوْٓا اِلَّا عَشِيَّةً اَوْ ضُحٰىهَا ۝٤٦ࣖ

۴۶گویی آنان روزی که قیامت را می بینند چنین می پندارند که در برزخ جز شامگاهی یا صبح گاه آن درنگ نکرده اند!