سوره Abasa

عَبَسَ وَتَوَلّٰٓي ۝١ۙ

۱چهره در هم کشید و روی گردانید،

اَنْ جَا࢜ءَهُ الْاَعْمٰى ۝٢ؕ

۲از اینکه آن مرد نابینا نزد او آمد!

وَمَا يُدْرِيْكَ لَعَلَّهٗ يَزَّكّٰٓي ۝٣ۙ

۳تو چه می دانی شاید او [در پرتو تعالیم اسلام از آلودگی] پاک و پاکیزه شود

اَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرٰى ۝٤ؕ

۴یا متذکّر [حقایق] گردد و آن تذکر او را سود دهد؛

اَمَّا مَنِ اسْتَغْنٰى ۝٥ۙ

۵اما کسی که خود را ثروتمند نشان می دهد

فَاَنْتَ لَهٗ تَصَدّٰى ۝٦ؕ

۶تو به او روی می آوری [و نسبت به وی اهتمام می ورزی]

وَمَا عَلَيْكَ اَلَّا يَزَّكّٰى ۝٧ؕ

۷در حالی که اگر او نخواهد خود را [از آلودگی های باطنی و عملی] پاک کند تکلیفی بر عهده تو [نسبت به او] نیست؛

وَاَمَّا مَنْ جَا࢜ءَكَ يَسْعٰى ۝٨ۙ

۸و اما آنکه شتابان نزد تو آمد

وَهُوَ يَخْشٰى ۝٩ۙ

۹در حالی که [از پروردگارش] می ترسد،

فَاَنْتَ عَنْهُ تَلَهّٰى ۝١٠ۚ

۱۰تو [با روی گردانی] از او به دیگران می پردازی.

كَلَّا͏ٓ اِنَّهَا تَذْكِرَةٌ ۝١١ۚ

۱۱این چنین [برخوردی شایسته] نیست، بی تردید این آیات قرآن مایه پند است.

فَمَنْ شَا࢜ءَ ذَكَرَهٗ ۝١٢ۘ

۱۲پس هرکه خواست از آن پند گیرد،

فِيْ صُحُفٍ مُّكَرَّمَةٍ ۝١٣ۙ

۱۳در صحیفه هایی است ارزشمند

مَّرْفُوْعَةٍ مُّطَهَّرَةٍۭ ۝١٤ۙ

۱۴بلند مرتبه و پاکیزه

بِاَيْدِيْ سَفَرَةٍ ۝١٥ۙ

۱۵در دست سفیرانی

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍ ۝١٦ؕ

۱۶بزرگوار و نیکوکار.

قُتِلَ الْاِنْسَانُ مَا͏ٓ اَكْفَرَهٗ ۝١٧ؕ

۱۷مرگ بر انسان، چه کافر و ناسپاس است!

مِنْ اَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهٗ ۝١٨ؕ

۱۸[خدا] او را از چه چیز آفریده؟

مِنْ نُّطْفَةٍؕ خَلَقَهٗ فَقَدَّرَهٗ ۝١٩ۙ

۱۹از نطفه ای [ناچیز و بی مقدار] آفریده است، پس او را [در ذات، صفات و اندام] اندازه لازم عطا کرد.

ثُمَّ السَّبِيْلَ يَسَّرَهٗ ۝٢٠ۙ

۲۰آن گاه راه [هدایت، سعادت، خیر و طاعت] را برایش آسان ساخت.

ثُمَّ اَمَاتَهٗ فَاَقْبَرَهٗ ۝٢١ۙ

۲۱سپس او را میراند و در گور نهاد،

ثُمَّ اِذَا شَا࢜ءَ اَنْشَرَهٗ ۝٢٢ؕ

۲۲و سپس چون بخواهد او را زنده می کند.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَا͏ٓ اَمَرَهٗ ۝٢٣ؕ

۲۳این چنین نیست [که وظیفه اش را انجام داده باشد] هنوز آنچه را به او دستور داده به جا نیاورده است.

فَلْيَنْظُرِ الْاِنْسَانُ اِلٰى طَعَامِهٖٓ ۝٢٤ۙ

۲۴پس انسان باید به خوراکش با تأمل بنگرد

اَنَّا صَبَبْنَا الْمَا࢜ءَ صَبًّا ۝٢٥ۙ

۲۵که ما [از آسمان] آب فراوانی فرو ریختیم.

ثُمَّ شَقَقْنَا الْاَرْضَ شَقًّا ۝٢٦ۙ

۲۶سپس زمین را [به صورتی سودمند] از هم شکافتیم.

فَاَنۢ͏ْبَتْنَا فِيْهَا حَبًّا ۝٢٧ۙ

۲۷پس در آن دانه های فراوانی رویاندیم،

وَّعِنَبًا وَّقَضْبًا ۝٢٨ۙ

۲۸و انگور و سبزیجات

وَّزَيْتُوْنًا وَّنَخْلًا ۝٢٩ۙ

۲۹و زیتون و درخت خرما….

وَّحَدَا࢜ىِٕقَ غُلْبًا ۝٣٠ۙ

۳۰و بوستان های پر از درخت تناور و بزرگ

وَّفَاكِهَةً وَّاَبًّا ۝٣١ۙ

۳۱و میوه و چراگاه

مَّتَاعًا لَّكُمْ وَلِاَنْعَامِكُمْ ۝٣٢ؕ

۳۲تا مایه برخورداری شما و دام هایتان باشد. ….

فَاِذَا جَا࢜ءَتِ الصَّا࢜خَّةُ ۝٣٣ؗ

۳۳پس زمانی که آن بانگ هولناک و مهیب در رسد،

يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ اَخِيْهِ ۝٣٤ۙ

۳۴روزی که آدمی فرار می کند، از برادرش….

وَاُمِّهٖ وَاَبِيْهِ ۝٣٥ۙ

۳۵و از مادر و پدرش….

وَصَاحِبَتِهٖ وَبَنِيْهِ ۝٣٦ؕ

۳۶و از همسر و فرزندانش

لِكُلِّ امْرِي͏ٔ͏ٍ مِّنْهُمْ يَوْمَىِٕذٍ شَاْنٌ يُّغْنِيْهِ ۝٣٧ؕ

۳۷در آن روز هرکسی از آنان را کاری است که او را به خود مشغول می کند [تا جایی که نمی گذارد به چیز دیگری بپردازد.]

وُجُوْهٌ يَّوْمَىِٕذٍ مُّسْفِرَةٌ ۝٣٨ۙ

۳۸در آن روز چهره هایی درخشان و نورانی است

ضَاحِكَةٌ مُّسْتَبْشِرَةٌ ۝٣٩ۚ

۳۹خندان و خوشحال….

وَوُجُوْهٌ يَّوْمَىِٕذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ ۝٤٠ۙ

۴۰و در آن روز چهره هایی است که بر آنان غبار نشسته

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ۝٤١ؕ

۴۱[و] سیاهی و تاریکی آنان را فرا گرفته است؛ ….

اُولٰ࢜ىِٕكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ ۝٤٢ࣖ

۴۲آنان همان کافران بد کارند.