سوره Ash-Shams

وَالشَّمْسِ وَضُحٰىهَا ۝١ࣕۙ

۱سوگند به خورشید و گسترش روشنی اش

وَالْقَمَرِ اِذَا تَلٰىهَا ۝٢ࣕۙ

۲و به ماه هنگامی که از پی آن برآید

وَالنَّهَارِ اِذَا جَلّٰىهَا ۝٣ࣕۙ

۳و به روزچون خورشید را به خوبی آشکار کند

وَالَّيْلِ اِذَا يَغْشٰىهَا ۝٤ࣕۙ

۴و به شب هنگامی که خورشید را فرو پوشد

وَالسَّمَا࢜ءِ وَمَا بَنٰىهَا ۝٥ࣕۙ

۵و به آسمان و آنکه آن را بنا کرد

وَالْاَرْضِ وَمَا طَحٰىهَا ۝٦ࣕۙ

۶و به زمین و آنکه آن را گستراند

وَنَفْسٍ وَّمَا سَوّٰىهَا ۝٧ࣕۙ

۷و به نفس و آنکه آن را درست و نیکو نمود،

فَاَلْهَمَهَا فُجُوْرَهَا وَتَقْوٰىهَا ۝٨ࣕۙ

۸پس بزه کاری و پرهیزکاری اش را به او الهام کرد.

قَدْ اَفْلَحَ مَنْ زَكّٰىهَا ۝٩ࣕۙ

۹بی تردید کسی که نفس را [از آلودگی پاک کرد و] رشد داد، رستگار شد.

وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسّٰىهَا ۝١٠ؕ

۱۰و کسی که آن را [به آلودگی ها و امور بازدارنده از رشد] بیالود [از رحمت حق] نومید شد.

كَذَّبَتْ ثَمُوْدُ بِطَغْوٰىهَا͏ٓ ۝١١ࣕۙ

۱۱قوم ثمود به سبب سرکشی و طغیانش [پیامبرشان را] تکذیب کرد،

اِذِ انۢ͏ْبَعَثَ اَشْقٰىهَا ۝١٢ࣕۙ

۱۲زمانی که بدبخت ترینشان به پا خاست.

فَقَالَ لَهُمْ رَسُوْلُ اللّٰهِ نَاقَةَ اللّٰهِ وَسُقْيٰهَا ۝١٣ؕ

۱۳پس فرستاده خدا به آنان گفت: ناقه خدا و آبشخورش را [واگذارید]

فَكَذَّبُوْهُ فَعَقَرُوْهَا࣢ࣕۙ فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنۢ͏ْبِهِمْ فَسَوّٰىهَا ۝١٤ࣕۙ

۱۴ولی به تکذیب او برخاستند و ناقه را پی کردند، و در نتیجه پروردگارشان به خاطر گناهشان عذاب سختی بر آنان فرو ریخت و همه قوم را با خاک یکسان و برابر ساخت؛

وَلَا يَخَافُ عُقْبٰهَا ۝١٥ࣖ

۱۵و خدا از سرانجام آن کار [که نابودی ستمکاران است] پروایی ندارد.