سُورَةُ الفَجۡرِ
سوره Al-Fajr
The Dawn · مکی · ۳۰ آیه
وَالْفَجْرِ ١ۙ
۱سوگند به سپیده دم
وَلَيَالٍ عَشْرٍ ٢ۙ
۲و به شب های ده گانه
وَّالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ ٣ۙ
۳و به زوج و فرد
وَالَّيْلِ اِذَا يَسْرِ ٤ۚ
۴و به شب هنگامی که می گذرد.
هَلْ فِيْ ذٰلِكَ قَسَمٌ لِّذِيْ حِجْرٍ ٥ؕ
۵آیا در آنچه گفته شد، سوگندی برای خردمند هست؟
اَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ٦ࣕۙ
۶آیا ندانسته ای که پروردگارت با قوم عاد چه کرد؟
اِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ ٧ࣕۙ
۷و [با آن شهر] اِرم که دارای کاخ های باعظمت و ساختمان های بلند بود؟
الَّتِيْ لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلَادِ ٨ࣕۙ
۸همان که مانندش در شهرها ساخته نشده بود؟
وَثَمُوْدَ الَّذِيْنَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ ٩ࣕۙ
۹و با قوم ثمود آنان که در آن وادی [برای ساختن بناهای استوار و محکم] تخته سنگ ها را می بریدند؟
وَفِرْعَوْنَ ذِي الْاَوْتَادِ ١٠ࣕۙ
۱۰و با فرعون نیرومند که دارای میخ های شکنجه بود؟
الَّذِيْنَ طَغَوْا فِي الْبِلَادِ ١١ࣕۙ
۱۱همانان که در شهرها، طغیان وسرکشی کردند؟
فَاَكْثَرُوْا فِيْهَا الْفَسَادَ ١٢ࣕۙ
۱۲و در آنها فساد وتباه کاری فراوانی به بار آوردند؟
فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ١٣ۚۙ
۱۳پس پروردگارت تازیانه عذاب های گوناگون را بر آنان فرو ریخت.
اِنَّ رَبَّكَ لَبِالْمِرْصَادِ ١٤ؕ
۱۴بی تردید پروردگارت در کمین گاه است؛
فَاَمَّا الْاِنْسَانُ اِذَا مَا ابْتَلٰىهُ رَبُّهٗ فَاَكْرَمَهٗ وَنَعَّمَهٗۙ فَيَقُوْلُ رَبِّيْٓ اَكْرَمَنِ ١٥ؕ
۱۵اما انسان، هنگامی که پروردگارش او را بیازماید و گرامی داردش و نعمتش بخشد، می گوید: پروردگارم [چون شایسته و سزاوار بودم] مرا گرامی داشت،
وَاَمَّا͏ٓ اِذَا مَا ابْتَلٰىهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهٗۙ فَيَقُوْلُ رَبِّيْٓ اَهَانَنِ ١٦ۚ
۱۶و اما چون او را بیازماید، پس روزی اش را بر او تنگ گیرد، گوید: پروردگارم مرا خوار و زبون کرد.
كَلَّا بَلْ لَّا تُكْرِمُوْنَ الْيَتِيْمَ ١٧ۙ
۱۷این چنین نیست که می پندارید، بلکه [زبونی، خواری و دور شدن شما از رحمت خدا برای این است که] یتیم را گرامی نمی دارید
وَلَا تَحٰ࢜ضُّوْنَ عَلٰي طَعَامِ الْمِسْكِيْنِ ١٨ۙ
۱۸و یکدیگر را بر طعام دادن به مستمند تشویق نمی کنید
وَتَاْكُلُوْنَ التُّرَاثَ اَكْلًا لَّمًّا ١٩ۙ
۱۹و میراث خود را [با میراث دیگران بی توجه به حلال وحرام بودنش] یک جا و کامل می خورید
وَّتُحِبُّوْنَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا ٢٠ؕ
۲۰وثروت را بسیار دوست دارید.
كَلَّا͏ٓ اِذَا دُكَّتِ الْاَرْضُ دَكًّا دَكًّا ٢١ۙ
۲۱این چنین نیست که می پندارید، هنگامی که زمین را به شدت درهم کوبند
وَّجَا࢜ءَ رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا ٢٢ۚ
۲۲و [فرمان] پروردگارت برسد، وفرشتگان صف اندر صف حاضر شوند،
وَجِايْ࢜ءَ يَوْمَىِٕذٍۭ بِجَهَنَّمَۙ يَوْمَىِٕذٍ يَّتَذَكَّرُ الْاِنْسَانُ وَاَنّٰي لَهُ الذِّكْرٰي ٢٣ؕ
۲۳در آن روز دوزخ را بیاورند، در آن روز انسان متذکّر شود و کجا این تذکر برای او سودمند افتد؟!
يَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ قَدَّمْتُ لِحَيَاتِيْ ٢٤ۚ
۲۴می گوید: ای کاش برای این زندگی ام [عبادت خالصانه و کار نیک] پیش فرستاده بودم.
فَيَوْمَىِٕذٍ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهٗٓ اَحَدٌ ٢٥ۙ
۲۵پس در آن روز هیچ کس چون عذاب کردن او عذاب نکند،
وَّلَا يُوْثِقُ وَثَاقَهٗٓ اَحَدٌ ٢٦ؕ
۲۶و هیچ کس چون به بند کشیدن او به بند نکشد.
يٰٓاَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَىِٕنَّةُ ٢٧ࣗۖ
۲۷ای جان آرام گرفته و اطمینان یافته!
ارْجِعِيْٓ اِلٰي رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً ٢٨ۚ
۲۸به سوی پروردگارت در حالی که از او خشنودی و او هم از تو خشنود است، باز گرد.
فَادْخُلِيْ فِيْ عِبٰدِيْ ٢٩ۙ
۲۹پس در میان بندگانم درآی
وَادْخُلِيْ جَنَّتِيْ ٣٠ࣖ
۳۰و در بهشتم وارد شو.