دعای روز چهارشنبه (امام علی علیه‌السلام)

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

Bismillāhi r-raḥmāni r-raḥīm

به نام خداوند بخشنده مهربان

اَلْحَمْدُ لِلّٰہِ الَّذِیْ مَرَضَاتُہٗ فِی الطَّلَبِ اِلَیْہِ

Al-ḥamdu lillāhi alladhī marḍātuhu fī ṭ-ṭalabi ilayh

ستایش مخصوص خداوندی است که خشنودی‌اش در طلب اوست،

وَ اِلْتِمَاسِ مَا لَدَیہِ وَسَخْطُہٗ فِیْ تَرْکِ الْاِلْحَاحِ

wa iltimāsi mā ladayhi wa sakhaṭuhu fī tarki l-ilḥāḥ

و طلب آنچه نزد اوست، و خشم او در ترک اصرار [در دعا] است،

فِیْ الْمَسْئَلَۃِ عَلَیْہِ وَ سُبْحَانَ اللَّہِ شَاہِدُ کُلِّ نَجْوٰی

fī l-mas'alati ʿalayh, wa subḥāna llāhi shāhidu kulli najwā

در درخواست از او. منزه است خداوند، شاهد هر رازی،

بِعِلْمِہٖ وَ مُبَآئِنِ کُلِّ ذِیْ جِسْمٍ بِنَفْسِہٖ

biʿilmihī, wa mubā'ini kulli dhī jismin binafsih

به علم خود، و او در ذات خویش از هر صاحب جسمی جداست،

وَلَآ اِلٰہَ اِلاَّ اللَّہُ الَّذِیْ لاَ یُدْرَکُ بِالْعُیُوْنِ

wa lā ilāha illā llāhu alladhī lā yudraku bil-ʿuyūni

و معبودی جز خداوند نیست، که با چشم‌ها درک نمی‌شود

وَالْاَبْصَارِ وَ لاَ یُجْہَلُ بِالْعُقُوْلِ وَالْاَلْبَابِ

wal-abṣāri, wa lā yujhalu bil-ʿuqūli wal-albābi

و دیدگان، و برای خردها و عقل‌های صاحب فهم، ناشناخته نیست.

وَ یُخْلَقُ مِنَ الضَّمِیْرِ

wa yukhlaqu mina ḍ-ḍamīr

و او از طریق ضمیر درونی شناخته می‌شود،

وَ یَعْلَمُ خَآئِنَۃَ الْاَعْیَنِ وَمَا تَخْفِی الصُّدُوْرِ

wa yaʿlamu khā'inata l-aʿyuni wa mā tukhfī ṣ-ṣudūr

و او خیانت چشم‌ها و آنچه را سینه‌ها پنهان می‌کنند، می‌داند.

وَاللَّہُ اَکْبَرُ الْمُتَجَلِّلُ عَنْ صِفَاتِ الْمَخْلُوْقِیْنَ

wa llāhu akbaru l-mutajallilu ʿan ṣifāti l-makhlūqīn

و خداوند بزرگ‌تر است، برتر از صفات آفریدگان،

الْمُطَّلِعُ عَلٰی مَافِیْ قُلُوْبِ الْخَلَآئِقِ اَجْمَعِیْنَ

al-muṭṭaliʿu ʿalā mā fī qulūbi l-khalā'iqi ajmaʿīn

و بر آنچه در دل‌های همه آفریدگان است، آگاه است.

اَللّٰہُمَّ اِنِّیْ اَسْئَلُکَ سُؤَالَ مَنْ لاَ یَمِلُّ دُعَآءَ رَبِّہٖ

Allāhumma innī as'aluka su'āla man lā yamillu duʿā'a rabbih

خداوندا، من از تو می‌خواهم، خواستنِ کسی که از دعا به درگاه پروردگارش هرگز خسته نمی‌شود،

وَ اَتَضَرَّعُ اِلَیْکَ تَضَرَّعُ غَرِیْقٍ یَرْجُوْا کَشْفَ کُرْبِہٖ

wa ataḍarraʿu ilayka taḍarruʿa gharīqin yarjū kashfa kurbih

و به درگاه تو زاری می‌کنم، زاری کسی که در حال غرق شدن، امید برطرف شدن گرفتاری‌اش را دارد،

وَ اَبْتَہِلُ اِلَیْکَ اِبْتِہَالِ تَآئِبٍ مِنْ ذُنُوْبِہٖ

wa abtahilu ilayka ibtihāla tā'ibin min dhunūbih

و به درگاه تو تضرع می‌کنم، تضرع توبه‌کننده‌ای از گناهانش

وَ خَطَایَاہُ وَ اَنْتَ الرَّئُوْفُ الَّذِیْ مَلَکْتَ الْخَلَآئِقَ

wa khaṭāyāhu, wa anta r-ra'ūfu alladhī malakta l-khalā'iqa

و خطاهایش. و تویی مهربان که همه آفریدگان را مالکی،

كَلُّہُمْ وَفَطَرْتَہُمْ أَجْنَاسًا مُخْتَلِفَاتِ الْأَلْوَانِ

kulluhum, wa faṭartahum ajnāsan mukhtalifāti l-alwāni

همه آنها را، و ایشان را به گونه‌های مختلف و رنگ‌های متفاوت آفریدی،

وَالْأَقْدَارِ عَلَى مَشِيَّتِكَ وَقَدَّرْتَ آجَالَہُمْ

wal-aqdāri ʿalā mashī'atika, wa qaddarta ājālahum

و اندازه‌های مختلف، بر پایه مشیت خود، و اجل‌های آنان را مقدر فرمودی

وَأَرْزَاقَہُمْ فَلَمْ يَتَعَاظَمْكَ خَلْقُ خَلْقٍ

wa arzāqahum, fa lam yataʿāẓamka khalqu khalqin

و روزی‌هایشان را، و آفرینش هیچ آفریده‌ای بر تو دشوار و بزرگ نبود،

حَتَّى كَوَّنْتَہُ كَمَا شِئْتَ مُخْتَلِفًا مِمَّا شِئْتَ

ḥattā kawwantahu kamā shi'ta mukhtalifan mimmā shi'ta

تا آن را چنانکه خواستی، متفاوت از آنچه خواستی، شکل دادی،

فَتَعَالَيْتَ وَتَجَبَّرْتَ عَنِ اتِّخَاذِ وَزِيرٍ

fa-taʿālayta wa tajabbarta ʿani ttikhādhi wazīrin

پس تو برتر و مقتدر هستی، از گرفتن وزیر منزهی،

وَتَعَزَّزْتَ عَنْ مُوَازَرَةِ شَرِيكٍ

wa taʿazzazta ʿan muwāzarati sharīkin

و عزیز و مقتدری، از یاری‌رساندن شریک بی‌نیازی،

وَتَنَزَّہْتَ عَنِ اتِّخَاذِ الْأَبْنَاءِ

wa tanazzahta ʿani ttikhādhi l-abnā'i

و از داشتن فرزندان منزهی،

وَتَقَدَّسْتَ عَنْ مَلَامَسَةِ النِّسَاءِ

wa taqaddasta ʿan mulāmasati n-nisā'i

و از تماس با زنان مقدسی.

فَلَيْسَتِ الْأَبْصَارُ بِمُدْرِكَةٍ لَكَ

falaysati l-abṣāru bimudrikatin lak

پس دیدگان تو را درک نمی‌کنند،

وَلَيْسَتِ الْأَوْہَامُ بِوَاقِعَةٍ عَلَيْكَ

wa laysati l-awhāmu biwāqiʿatin ʿalayk

و اوهام بر تو احاطه نمی‌یابند؛

وَلَيْسَ لَكَ شَرِيكٌ وَلَا نِدٌّ وَلَا عَدِيلٌ

wa laysa laka sharīkun wa lā niddun wa lā ʿadīlun

تو را شریک، نه همتا و نه مانندی نیست،

وَلَا نَظِيرٌ وَأَنْتَ الْفَرْدُ الْوَاحِدُ الدَّائِمُ

wa lā naẓīrun, wa anta l-fardu l-wāḥidu d-dā'imu

و نه هیچ نظیری. و تویی یکتا، یگانه، جاودان،

الْأَوَّلُ الْآخِرُ وَالْعَالِمُ الْأَحَدُ الصَّمَدُ

al-awwalu l-ākhiru wal-ʿālimu l-aḥadu ṣ-ṣamadu

اول، آخر، دانا، یکتا، بی‌نیاز،

الْقَائِمُ الَّذِي لَمْ تَلِدْ وَلَمْ تُولَدْ

al-qā'imu alladhī lam talid wa lam tūlad

قائم به ذات خویش، که نه زاد و نه زاده شد،

وَلَمْ يَكُنْ لَكَ كُفُوًا أَحَدٌ

wa lam yakun laka kufuwan aḥadun

و هیچ‌کس همتای تو نیست.

لاَ تَنَالُ بِوَصْفٍ وَلاَ تُدْرَكُ بِوَہْمٍ

lā tanālu biwaṣfin wa lā tudraku biwahmin

تو با وصف به دست نمی‌آیی و با وهم درک نمی‌شوی؛

وَلاَ تُغَيِّرُكَ فِي مَرِّ الدُّہُورِ صَرْفٌ

wa lā tughayyiruka fī marri d-duhūri ṣarfun

و گذشت روزگاران تو را دگرگون نمی‌سازد.

كُنْتَ أَزَلِيًّا لَمْ تَزَلْ وَلَا تَزَالُ

kunta azaliyyan lam tazal wa lā tazālu

تو ازلی بوده‌ای، همواره بوده و همواره خواهی بود،

وَعِلْمُكَ بِالْأَشْيَاءِ فِي الْخِفَاءِ

wa ʿilmuka bil-ashyā'i fī l-khafā'i

و دانش تو نسبت به چیزها در پنهانی

كَعِلْمِكَ بِہَا فِي الْإِجْہَارِ وَالْإِعْلَانِ

kaʿilmika bihā fī l-ijhāri wal-iʿlāni

همچون دانش تو نسبت به آنها در آشکاری و اعلان است.

فَيَا مَنْ ذَلَّتْ لِعَظَمَتِہِ الْعُظَمَاءُ

fayā man dhallat liʿaẓamatihi l-ʿuẓamā'u

پس ای کسی که بزرگان در برابر عظمتش خوار شدند،

وَخَضَعَتْ لِعِزَّتِہِ الرُّؤَسَاءُ

wa khaḍaʿat liʿizzatihi r-ru'asā'u

و بزرگان در برابر عزتش سر تسلیم فرود آوردند،

وَمَنْ كَلَّتْ عَنْ بُلُوغِ ذَاتِہِ أَلْسُنُ الْبُلَغَاءِ

wa man kallat ʿan bulūghi dhātihi alsunu l-bulaghā'i

و زبان‌های فصیحان از رسیدن به کنه ذاتش درماندند،

وَمَنْ أَحْكَمَ تَدْبِيرَ الْأَشْيَاءِ

wa man aḥkama tadbīra l-ashyā'i

و کسی که تدبیر همه چیزها را استوار ساخت،

وَاسْتَعْجَمَتْ عَنْ إِدْرَاكِہِ عِبَارَةُ عُلُومِ الْعُلَمَاءِ

wastaʿjamat ʿan idrākihi ʿibāratu ʿulūmi l-ʿulamā'i

و بیانِ دانش دانشمندان از درک او درمانده شد:

يَا سَيِّدِي أَتُعَذِّبُنِي بِالنَّارِ وَأَنْتَ أَمَلِي

yā sayyidī, a-tuʿadhdhibunī bin-nāri wa anta amalī

ای آقای من، آیا مرا با آتش عذاب می‌کنی در حالی که تو امید منی،

أَوْ تُسَلِّطُہَا عَلَيَّ بَعْدَ إِقْرَارِي بِالتَّوْحِيدِ

aw tusalliṭuhā ʿalayya baʿda iqrārī bit-tawḥīdi

یا آن را پس از اقرارم به توحید بر من مسلط می‌گردانی،

وَخُضُوعِي وَخُشُوعِي لَكَ بِالسُّجُودِ

wa khuḍūʿī wa khushūʿī laka bis-sujūdi

و پس از فروتنی و خشوعم به تو با سجده،

اَوْ تُلَجْلِجُ لِسَانِي فِي الْمَوْقِفِ

aw tulajliju lisānī fī l-mawqifi

یا زبانم را در آن موقف قیامت به لکنت می‌اندازی،

وَقَدْ مَہَّدْتَ لِي بِمَنِّكَ سُبُلَ الْوُصُولِ

wa qad mahhadta lī bimannika subula l-wuṣūli

در حالی که تو با منت خود، راه‌های وصول را برایم هموار کرده‌ای،

إِلَى التَّسْبِيحِ وَالتَّحْمِيدِ وَالتَّمْجِيدِ

ilā t-tasbīḥi wat-taḥmīdi wat-tamjīdi

به سوی تسبیح و ستایش و تمجید تو؟

فَيَا غَايَةَ الطَّالِبِينَ وَأَمَانَ الْخَائِفِينَ

fayā ghāyata ṭ-ṭālibīna wa amāna l-khā'ifīna

پس ای نهایتِ خواستارانی و امانِ ترسندگانی،

وَعِمَادَ الْمَلْہُوفِينَ وَغِيَاثَ الْمُسْتَغِيثِينَ

wa ʿimāda l-malhūfīna wa ghiyātha l-mustaghīthīna

و پشتیبانِ ماتم‌زدگان و یاورِ فریادرسان،

وَجَارَ الْمُسْتَجِيرِينَ وَكَاشِفَ ضُرِّ الْمَكْرُوبِينَ

wa jāra l-mustajīrīna wa kāshifa ḍurri l-makrūbīna

و پناه‌دهنده پناه‌جویان و برطرف‌کننده رنجِ اندوهگینان،

وَرَبَّ الْعَالَمِينَ وَأَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ

wa rabba l-ʿālamīna wa arḥama r-rāḥimīna

پروردگار جهانیان و مهربان‌ترین مهربانان!

صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ

ṣalli ʿalā muḥammadin wa āli muḥammadin

بر محمد و آل محمد درود فرست،

وَتُبْ عَلَيَّ وَأَلْبِسْنِي الْعَافِيَةَ

wa tub ʿalayya wa albisnī l-ʿāfiyata

و توبه‌ام را بپذیر و مرا لباس عافیت بپوشان،

وَارْزُقْنِي مِنْ فَضْلِكَ رِزْقًا وَاسِعًا

warzuqnī min faḍlika rizqan wāsiʿan

و از فضل خود روزی‌ای فراخ به من عطا کن،

وَاجْعَلْنِي مِنَ التَّوَّابِينَ

waj'alnī mina t-tawwābīna

و مرا از توبه‌کنندگان قرار ده.

اَللَّہُمَّ إِنْ كُنْتَ كَتَبْتَنِي شَقِيًّا عِنْدَكَ

allāhumma in kunta katabtanī shaqiyyan ʿindaka

خداوندا، اگر مرا نزد خود از بدبختان نوشته‌ای،

فَإِنِّي أَسْأَلُكَ بِمَعَاقِدِ الْعِزِّ مِنْ رَحْمَتِكَ

fa-innī as'aluka bimaʿāqidi l-ʿizzi min raḥmatika

از تو به‌واسطه گره‌های عزت رحمتت درخواست می‌کنم،

بِالْكِبْرِيَاءِ وَالْعَظَمَةِ الَّتِي لَا يُقَاوِمُہَا أَحَدٌ

bil-kibriyā'i wal-ʿaẓamati l-latī lā yuqāwimuhā aḥadun

و به کبریایی و عظمتی که هیچ‌کس یارای مقاومت با آن را ندارد،

أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ

an tuṣalliya ʿalā muḥammadin wa āli muḥammadin

که بر محمد و آل محمد درود فرستی،

وَأَنْ تُحَوِّلَنِي سَعِيدًا

wa an tuḥawwilanī saʿīdan

و مرا به سعادتمندان تبدیل کنی،

فَإِنَّكَ تُجْرِي الْأُمُورَ عَلَى إِرَادَتِكَ

fa-innaka tujri l-umūra ʿalā irādatika

زیرا تو امور را بر طبق اراده خود جاری می‌سازی؛

وَتُجِيرُ وَلَا يُجَارُ عَلَيْكَ

wa tujīru wa lā yujāru ʿalayk

و تو پناه می‌دهی، در حالی که کسی نمی‌تواند در برابر تو پناه دهد؛

وَأَنْتَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

wa anta ʿalā kulli shay'in qadīrun

و تو بر همه چیز توانایی.

وَأَنْتَ الرَّءُوفُ الرَّحِيمُ الْخَبِيرُ

wa anta r-ra'ūfu r-raḥīmu l-khabīru

و تویی مهربان، بخشاینده، آگاه،

تَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِي وَلَا أَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِكَ

taʿlamu mā fī nafsī wa lā aʿlamu mā fī nafsika

تو آنچه در نفس من است می‌دانی و من آنچه در ذات تو است نمی‌دانم؛

إِنَّكَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ

innaka anta ʿallāmu l-ghuyūbi

به‌راستی که تویی دانای غیب‌ها.

فَالْطُفْ بِي فَقَدِيمًا لَطُفْتَ بِمُسْرِفٍ عَلَى نَفْسِہِ

falṭuf bī, faqadīman laṭufta bimusrifin ʿalā nafsihi

پس با من لطف کن، چرا که تو پیش از این با اسرافکاری بر خویشتن، لطف کرده‌ای،

فَامْنُنْ عَلَيَّ فَقَدْ مَنَنْتَ عَلَى غَرِيقٍ

famnun ʿalayya, faqad mananta ʿalā gharīqin

پس بر من منت گذار، همان‌گونه که بر غرق‌شده‌ای منت نهادی،

فِي بُحُورِ خَطِيئَةٍ ہَائِمًا

fī buḥūri khaṭī'atin hā'iman

که در دریاهای گناه سرگردان بود،

أَسْلَمْتَہُ لِلْحُتُوفِ كَثْرَةُ زَلَلِہِ

aslamathu lil-ḥutūfi kathratu zalalihi

که فراوانی لغزش‌هایش او را به هلاکت‌ها سپرده بود.

وَتَطَوَّلْ عَلَيَّ يَا مُتَطَوِّلًا عَلَى الْمُذْنِبِينَ

wa taṭawwal ʿalayya, yā mutaṭawwilan ʿalā l-mudhnibīna

و بر من تفضل کن، ای بخشنده بر گناهکاران،

بِالصَّفْحِ وَالْعَفْوِ

biṣ-ṣafḥi wal-ʿafwi

با گذشت و عفو،

فَإِنَّكَ لَمْ تَزَلْ آخِذًا بِالْفَضْلِ عَلَى الْخَاطِئِينَ

fa-innaka lam tazal ākhidhan bil-faḍli ʿalā l-khāṭi'īna

زیرا تو همواره با فضل خود با خطاکاران رفتار کرده‌ای،

وَالصَّفْحِ عَلَى الْعَاثِرِينَ

waṣ-ṣafḥi ʿalā l-ʿāthirīna

و با گذشت با لغزش‌کنندگان.

وَمَنْ وَجَبَ لَہُ بِاجْتِرَائِہِ عَلَى الْآثَامِ

wa man wajaba lahu bijtirā'ihi ʿalā l-āthāmi

و کسی که به سبب گستاخی‌اش در ارتکاب گناهان، مستوجب شد

حُلُولَ دَارِ الْبَوَارِ

ḥulūla dāri l-bawāri

سکونت در خانه هلاکت را —

يَا عَالِمَ الْخَفِيَّاتِ وَالْأَسْرَارِ

yā ʿālima l-khafiyyāti wal-asrāri

ای دانای پنهانی‌ها و اسرار،

يَا جَبَّارُ يَا قَہَّارُ

yā jabbāru yā qahhāru

ای جبار، ای قهار،

وَمَا أَلْزَمْتَنِي مِنْ فَرْضِ الْآبَاءِ وَالْأُمَّہَاتِ

wa mā alzamtanī min farḍi l-ābā'i wal-ummahāti

و آنچه از فرض حقوق پدران و مادران بر من واجب کرده‌ای،

وَوَاجِبِ حُقُوقِہِمْ مَعَ الْإِخْوَانِ وَالْأَخَوَاتِ

wa wājibi ḥuqūqihim maʿa l-ikhwāni wal-akhawāti

و حقوق واجب آنان، همراه با برادران و خواهران،

فَاحْتَمِلْ ذَلِكَ عَنِّي إِلَيْہِمْ وَأَدِّہِ

faḥtamil dhālika ʿannī ilayhim wa addihi

آن را از جانب من به آنان بپرداز و ادا کن،

يَا ذَا الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ

yā dhā l-jalāli wal-ikrāmi

ای صاحب جلال و بزرگواری،

وَاغْفِرْ لِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ

waghfir lil-mu'minīna wal-mu'mināti

و مؤمنان و مؤمنات را بیامرز،

إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

innaka ʿalā kulli shay'in qadīrun

به‌راستی که تو بر همه چیز توانایی.