دعای روز یکشنبه (امام علی علیه‌السلام)

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیْمِ

Bismi-llāhi r-raḥmāni r-raḥīm

به نام خداوند بخشندهٔ مهربان.

اَلْحَمْدُ لِلہِ عَلٰی حِلْمِہٖ وَ اَنَاتِہٖ

Al-ḥamdu li-llāhi ʿalā ḥilmihi wa anātih

سپاس خدای را بر بردباری و مهلت دادنش،

وَ الْحَمْدُ لِلہِ عَلٰی عِلْمِیْ بِاَنَّ ذَنْبِیْ

Wa-l-ḥamdu li-llāhi ʿalā ʿilmī bi-anna dhanbī

و سپاس خدای را که می‌دانم گناهم—

وَ اِنْ کَبُرَ - صَغِیْرٌ فِیْ جَنْبِ عَفْوِہٖ

Wa in kabura — ṣaghīrun fī janbi ʿafwih

هرچند بزرگ باشد—در برابر بخشش او کوچک است،

وَ جُرْمِیْ - وَ اِنْ عَظُمَ - حَقِیْرٌ عِنْدَ رَحْمَتِہٖ

Wa jurmī — wa in ʿaẓuma — ḥaqīrun ʿinda raḥmatih

و جرم من—هرچند بزرگ باشد—در نزد رحمت او ناچیز است.

وَ سُبْحَانَ اللهِ الَّذِیْ رَفَعَ السَّمٰوٰتِ بِغَیْرِ عَمَدٍ

Wa subḥāna-llāhi lladhī rafaʿa s-samāwāti bi-ghayri ʿamad

و منزّه است خدایی که آسمان‌ها را بی هیچ ستونی برافراشت،

وَ اَنْشَاَ جَنَّاتِ الْمَاْوٰی بِلَا اَمَدٍ

Wa anshaʾa jannāti l-maʾwā bilā amad

و بهشت‌های جاودان را بی هیچ زمانی پدید آورد،

وَ خَلَقَ الْخَلَائِقِ بِلَا ظَہْرٍ وَ سَنَدٍ

Wa khalaqa l-khalāʾiqa bilā ẓahrin wa sanad

و آفریدگان را بی هیچ پشتوانه و تکیه‌گاهی آفرید.

وَ لَا اِلٰہَ اِلَّا اللهُ الْمُنْذِرُ مَنْ عَنَدَ عَنْ طَاعَتِہٖ

Wa lā ilāha illa-llāhu l-mundhiru man ʿanada ʿan ṭāʿatih

و معبودی جز الله نیست، آن که هشدار می‌دهد هر که را از فرمانبری او سرپیچی کند،

وَ عَتٰی عَنْ اَمْرِہٖ، وَ الْمُحَذِّرُ مَنْ لَجَّ فِیْ مَعْصِیَتِہٖ

Wa ʿatā ʿan amrih, wa-l-muḥadhdhiru man lajja fī maʿṣiyatih

و از فرمان او تجاوز کند؛ و آن که بیم می‌دهد هر که را در نافرمانی‌اش پافشاری کند،

وَ اسْتَکْبَرَ عَنْ عِبَادَتِہِ، الْمُعْذِرُ اِلٰی مَنْ تَمَادٰی فِیْ غَیِّہٖ

Wa-stakbara ʿan ʿibādatih, al-muʿdhiru ilā man tamādā fī ghayyih

و از پرستش او تکبر ورزد؛ آن که بر کسی که در گمراهی خود پیش رود اتمام حجت می‌کند

وَ ضَلَالَتِہٖ لِتَثْبِیْتِ حُجَّتِہٖ عَلَیْہِ

Wa ḍalālatih li-tathbīti ḥujjatihi ʿalayh

و در گمراهی‌اش، تا حجت خود را بر او ثابت کند،

وَ عِلْمِہٖ بِسُوْءِ عَاقِبَتِہٖ، وَ اللهُ اَکْبَرُ

Wa ʿilmihi bi-sūʾi ʿāqibatih, wa-llāhu akbar

و به سبب علم او به سرانجام بد وی. و خدا بزرگ‌تر است،

الْجَوَادُ الْکَرِیْمُ الَّذِیْ لَیْسَ لِقَدِیْمِ اِحْسَانِہٖ اِمْتِنَانِہٖ

Al-jawādu l-karīmu lladhī laysa li-qadīmi iḥsānihi wa mtinānih

آن بخشندهٔ کریم که احسان دیرین و عطای او را

عَلٰی جَمِیْعِ خَلْقِہٖ نِہَایَۃٌ، وَ لَا لِقُدْرَتِہٖ وَ سُلْطَانِهٖ

ʿAlā jamīʿi khalqihi nihāyah, wa lā li-qudratihi wa sulṭānih

بر همهٔ آفریدگانش پایانی نیست، و نه قدرت و سلطنت او را

عَلٰی بَرِیَّتِہٖ غَایَۃٌ، اَللّٰہُمَّ صَلِّ عَلٰی مُحَمَّدٍ وَ عَلٰی اَہْلِ بَیْتِہٖ

ʿAlā bariyyatihi ghāyah. Allāhumma ṣalli ʿalā Muḥammadin wa ʿalā ahli baytih

بر آفریدگانش حدی نیست. خدایا، بر محمد و اهل بیت او درود فرست،

وَ بَارِکْ عَلٰی مُحَمَّدٍ وَ عَلٰی اَہْلِ بَیْتِہٖ، کَاَفْضَلِ مَا صَلَّیْتَ

Wa bārik ʿalā Muḥammadin wa ʿalā ahli baytih, ka-afḍali mā ṣallayt

و بر محمد و اهل بیت او برکت فرست، همچون بهترین درودی که فرستادی

وَ بَارَكْتَ عَلٰی اِبْرَاہِیْمَ وَ اٰلِ اِبْرَاہِیْمَ اِنَّکَ حَمِیْدٌ مَجِیْدٌ

Wa bārakta ʿalā Ibrāhīma wa āli Ibrāhīm, innaka ḥamīdun majīd

و بر ابراهیم و آل ابراهیم برکت فرستادی؛ همانا تو ستوده و بزرگواری.

اَللّٰہُمَّ اِنِّیْ اَسْئَلُکَ سُؤَالَ مُذْنِبٍ اَوْ بَقَتْہُ مَعَاصِیْہِ فِیْ ضِیْقِ الْمَسَالِکِ

Allāhumma innī asʾaluka suʾāla mudhnibin abqat-hu maʿāṣīhi fī ḍīqi l-masālik

خدایا، من از تو می‌خواهم چون خواستنِ گناهکاری که گناهانش او را در تنگنای راه‌ها افکنده،

وَ لَیْسَ لَہٗ مُجِیْرٌ سِوَاکَ، وَ لَا اَمَلٌ غَیْرُکَ

Wa laysa lahu mujīrun siwāk, wa lā amalun ghayruk

و او را جز تو پناه‌دهنده‌ای نیست، و جز تو امیدی نیست،

وَ لَا مُغِیْثٌ اَرْاَفُ بِہٖ مِنْکَ، وَ لَا مُعْتَمِدٌ یَعْتَمِدُ عَلَیْہِ غَیْرُکَ

Wa lā mughīthun arʾafu bihi mink, wa lā muʿtamadun yaʿtamidu ʿalayhi ghayruk

و نه فریادرسی که از تو بر او مهربان‌تر باشد، و نه تکیه‌گاهی جز تو که بر آن تکیه شود.

اَنْتَ مَوْلَایَ الَّذِیْ جُدْتَ بِالنِّعَمِ قَبْلَ اسْتِحْقَاقِہَا

Anta mawlāya lladhī judta bi-n-niʿami qabla stiḥqāqihā

تویی مولای من که نعمت‌ها را پیش از استحقاق آن‌ها بخشیدی،

وَ اَہَّلْتَہَا بِتَطَوُّلِکَ غَیْرَ مُؤَہِّلِیْہَا

Wa ahhaltahā bi-taṭawwulika ghayra muʾahhilīhā

و به بخشندگی خود آن‌ها را شایستهٔ کسانی کردی که سزاوارشان نبودند.

وَ لَمْ یَعُزُّکَ مَنْعٌ، وَ لَا اَکْدَاکَ اِعْطَاءٌ

Wa lam yaʿuzzuka manʿ, wa lā akdāka iʿṭāʾ

نه بازداشتن تو را نیرومند می‌کند، و نه بخشیدن تو را تهی‌دست می‌سازد،

وَ لَا اَنْفَدَ سَعَتَکَ سُؤَالُ مُلِحٍّ

Wa lā anfada saʿataka suʾālu muliḥḥ

و نه خواستنِ هیچ اصرارکننده‌ای فراخی تو را پایان می‌بخشد.

بَلْ اَرَدْتَ اَرْزَاقَ عِبَادِکَ تَطَوُّلًا مِنْکَ عَلَیْہِمْ

Bal aradta arzāqa ʿibādika taṭawwulan minka ʿalayhim

بلکه روزی بندگانت را از سرِ بخشش خود بر آنان خواستی،

وَ تَفَضُّلًا مِنْکَ لَدَیْہِمْ

Wa tafaḍḍulan minka ladayhim

و از سرِ عنایت خود نزد آنان.

اَللّٰہُمَّ کَلَّتِ الْعِبَارَۃُ عَنْ بُلُوْغِ مِدْحَتِکَ

Allāhumma kallati l-ʿibāratu ʿan bulūghi midḥatik

خدایا، بیان از رسیدن به ستایش تو ناتوان است،

وَ ہَفَتِ الْاَلْسُنُ عَنْ نَشْرِ مَحَامِدِکَ وَ تَفَضُّلِکَ

Wa hafati l-alsunu ʿan nashri maḥāmidika wa tafaḍḍulik

و زبان‌ها از گستردنِ ستایش‌ها و بخشش تو ناتوان‌اند.

وَ قَدْ تَعَمَّدْتُکَ بِقَصْدِیْ اِلَیْکَ وَ اِنْ اَحَاطَتْ بِیَ الذُّنُوْبُ

Wa qad taʿammadtuka bi-qaṣdī ilayk, wa in aḥāṭat biya dh-dhunūb

و من به قصد خود آهنگ تو کرده‌ام، هرچند گناهان مرا فراگرفته‌اند،

وَ اَنْتَ اَرْحَمُ الرَّاحِمِیْنَ، وَ اَکْرَمُ الْاَکْرَمِیْنَ

Wa anta arḥamu r-rāḥimīn, wa akramu l-akramīn

زیرا تو مهربان‌ترین مهربانان و کریم‌ترین کریمانی،

وَ اَجْوَدُ الْاَجْوَدِیْنَ، وَ اَنْعَمُ الرَّازِقِیْنَ

Wa ajwadu l-ajwadīn, wa anʿamu r-rāziqīn

و بخشنده‌ترین بخشندگان و پرنعمت‌ترین روزی‌دهندگان،

وَ اَحْسَنُ الْخَالِقِیْنَ، الْاَوَّلُ، الْاٰخِرُ

Wa aḥsanu l-khāliqīn, al-awwalu, al-ākhir

و بهترین آفرینندگان. اول، آخر،

الظَّاہِرُ، الْبَاطِنُ، اَجَلُّ، وَ اَعَزُّ

Aẓ-ẓāhiru, al-bāṭinu, ajallu, wa aʿazz

پیدا، پنهان، برتر و عزیزتر،

وَ اَرْاَفُ وَ اَکْرَمُ مِنْ اَنْ تَرُدَّ مَنْ اَمَّلَکَ وَ رَجَاکَ

Wa arʾafu wa akramu min an tarudda man ammalaka wa rajāk

و مهربان‌تر و کریم‌تر از آنی که کسی را که به تو امید بست و آرزویت کرد بازگردانی،

وَ طَمِعَ فِیْمَا عِنْدَکَ

Wa ṭamiʿa fīmā ʿindak

و در آنچه نزد توست طمع ورزید.

فَلَکَ الْحَمْدُ یَا اَہْلَ الْحَمْدِ

Fa-laka l-ḥamdu yā ahla l-ḥamd

پس ستایش تنها از آن توست، ای سزاوار ستایش!

اِلٰہِیْ اِنِّیْ جُرْتُ عَلٰی نَفْسِیْ فِی النَّظَرِ لَہَا

Ilāhī innī jurtu ʿalā nafsī fi n-naẓari lahā

خدای من، من در توجه به نفس خویش بر آن ستم کردم،

وَ سَالَمْتُ الْاَیَّامَ بِاقْتِرَافِ الْاٰثَامِ

Wa sālamtu l-ayyāma bi-qtirāfi l-āthām

و با ارتکاب گناهان با روزها سازش کردم.

وَ اَنْتَ وَلِیُّ الْاَنْعَامِ ذُو الْجَلَالِ وَ الْاِکْرَامِ

Wa anta waliyyu l-anʿāmi dhu l-jalāli wa-l-ikrām

و تویی صاحب نعمت‌ها، دارای شکوه و بزرگواری.

فَمَا بَقِیَ اِلَّا نَظَرُکَ لَہَا فَاجْعَلْ مَرَدَّہَا مِنْکَ بِالنَّجَاحِ

Fa-mā baqiya illā naẓaruka lahā, fa-jʿal maraddahā minka bi-n-najāḥ

پس جز نظر تو بر آن چیزی نمانده، پس بازگشت آن را از جانب خود با کامیابی قرار ده،

وَ اَجْمِلِ النَّظَرَ مِنْکَ لَہَا بِالْفَلَاحِ

Wa ajmili n-naẓara minka lahā bi-l-falāḥ

و نظر خود را بر آن با رستگاری نیکو گردان.

فَاَنْتَ الْمُعْطِیْ النَّفَّاحُ ذُو الْاٰلَاءِ وَ النِّعَمِ وَ السَّمَاحِ

Fa-anta l-muʿṭi n-naffāḥu dhu l-ālāʾi wa-n-niʿami wa-s-samāḥ

زیرا تویی بخشندهٔ پرعطا، دارای بخشش‌ها و نعمت‌ها و گشاده‌دستی،

یَا فَالِقَ الْاِصْبَاحِ، امْنَحْہَا سُؤْلَہَا وَ اِنْ لَمْ تَسْتَحِقَّ یَا غَفَّارُ

Yā fāliqa l-iṣbāḥ, imnaḥhā suʾlahā wa in lam tastaḥiqq, yā ghaffār

ای شکافندهٔ صبح، خواستهٔ آن را عطا کن هرچند سزاوار نباشد، ای بسیار آمرزنده!

اَللّٰہُمَّ اِنِّیْ اَسْئَلُکَ بِاسْمِکَ الَّذِیْ تُمْضِیْ بِہِ الْمَقَادِیْرَ

Allāhumma innī asʾaluka bi-smika lladhī tumḍī bihi l-maqādīr

خدایا، من از تو به نامت می‌خواهم که با آن تقدیرها را روان می‌سازی،

وَ بِعِزَّتِکَ الَّتِیْ تَتِمُّ بِہِ التَّدَابِیْرَ

Wa bi-ʿizzatika llatī tatimmu bihi t-tadābīr

و به عزت تو که با آن تدبیرها کامل می‌شود،

اَنْ تُصَلِّیَ عَلٰی مُحَمَّدٍ وَ اٰلِ مُحَمَّدٍ

An tuṣalliya ʿalā Muḥammadin wa āli Muḥammad

که بر محمد و آل محمد درود فرستی،

وَ تَرْزُقَنِیْ رِزْقًا وَاسِعًا حَلَالًا طَیِّبًا مِنْ فَضْلِکَ

Wa tarzuqanī rizqan wāsiʿan ḥalālan ṭayyiban min faḍlik

و از فضل خود روزیِ فراخ، حلال و پاکیزه به من عطا کنی،

وَ اَنْ لَا تَحُوْلَ بَیْنِیْ وَ بَیْنَ مَا یُقَرِّبُنِیْ مِنْکَ

Wa an lā taḥūla baynī wa bayna mā yuqarribunī mink

و میان من و آنچه مرا به تو نزدیک می‌کند، مانعی قرار ندهی،

یَا حَنَّانُ یَا مَنَّانُ

Yā ḥannānu yā mannān

ای بسیار مهربان، ای بسیار بخشنده!

اَللّٰہُمَّ وَ اَدْرِجْنِیْ فِیْمَنْ اَبَحْتَ لَہُمْ مِنْ غُفْرَانِکَ

Allāhumma wa adrijnī fī-man abaḥta lahum min ghufrānik

خدایا، مرا در شمار کسانی درآور که آمرزش خود را بر آنان روا داشتی،

وَ عَفْوَکَ وَ رِضَاکَ وَ اَسْکَنْتَہٗ جِنَانَکَ

Wa ʿafwaka wa riḍāka wa askantahu jinānak

و عفو و خشنودی خود را، و او را در باغ‌های خود جای دادی.

بِرَأْفَتِکَ وَ طَوْلِکَ وَ اِمْتِنَانِكَ

Bi-raʾfatika wa ṭawlika wa imtinānik

به مهربانی و بخشش و عطای خود.

يَا اِلٰہِیْ اَنْتَ اَکْرَمْتَ اَوْلِیَائَکَ بِکَرَامَاتِکَ

Yā ilāhī, anta akramta awliyāʾaka bi-karāmātik

ای خدای من، تو دوستانت را با کرامت‌های خود گرامی داشتی،

فَاَوْجَبْتَ لَہُمْ حِیَاطَتَکَ

Fa-awjabta lahum ḥiyāṭatak

پس نگهبانی خود را بر آنان واجب گرداندی،

وَ اَظْلَلْتَہُمْ بِرِعَایَتِکَ مِنَ التَّتَابُعِ فِیْ الْمَہَالِکِ

Wa aẓlaltahum bi-riʿāyatika mina t-tatābuʿi fi l-mahālik

و آنان را با مراقبت خود از افتادنِ پیاپی در مهلکه‌ها در پناه گرفتی.

وَ اَنَا عَبْدُکَ، فَانْقِذْنِیْ وَ الْبِسْنِیْ الْعَافِیَۃَ

Wa anā ʿabduk, fa-anqidhnī wa albisni l-ʿāfiyah

و من بندهٔ توام، پس مرا نجات ده و جامهٔ عافیت بر من بپوشان،

وَ اِلٰی طَاعَتِکَ فَمِلْ بِيْ، وَ عَنْ طُغْیَانِکَ وَ مَعْصِیَتِکَ فَرُدَّنِیْ

Wa ilā ṭāʿatika fa-mil bī, wa ʿan ṭughyānika wa maʿṣiyatika fa-ruddanī

و مرا به سوی طاعت خود متمایل کن، و از سرکشی و نافرمانی خود بازگردان.

فَقَدْ عَجَّتْ اِلَیْکَ الْاَصْوَاتُ بِضُرُوْبِ اللُّغَاتِ

Fa-qad ʿajjat ilayka l-aṣwātu bi-ḍurūbi l-lughāt

زیرا صداها با گونه‌های زبان‌ها به سوی تو بلند شده‌اند،

یَسْئَلُوْنَکَ الْحَاجَاتِ تُرْتَجٰی لِمَحْقِ الْعُیُوْبِ

Yasʾalūnaka l-ḥājāti turtajā li-maḥqi l-ʿuyūb

از تو حاجت‌ها می‌طلبند، به امید محو شدن عیب‌ها،

وَ غُفْرَانِ الذُّنُوْبِ يَا عَلَّامَ الْغُيُوْبِ

Wa ghufrāni dh-dhunūb, yā ʿallāma l-ghuyūb

و آمرزش گناهان، ای دانای نهان‌ها!

اَللّٰہُمَّ اِنِّیْ اَسْتَہْدِیْکَ فَاہْدِنِیْ

Allāhumma innī astahdīka fa-hdinī

خدایا، من از تو هدایت می‌جویم، پس مرا هدایت کن؛

وَ اَعْتَصِمُ بِکَ فَاعْصِمْنِیْ

Wa aʿtaṣimu bika fa-ʿṣimnī

و به تو چنگ می‌زنم، پس مرا نگاه دار؛

وَ اَدِّ عَنِّیْ حُقُوْقَکَ عَلَیَّ

Wa addi ʿannī ḥuqūqaka ʿalayy

و حقوق خود را که بر عهدهٔ من است از جانب من ادا کن.

اِنَّکَ اَہْلُ التَّقْوٰی وَ اَہْلُ الْمَغْفِرَۃِ

Innaka ahlu t-taqwā wa ahlu l-maghfirah

همانا تو سزاوار پروا و سزاوار آمرزشی.

وَ اصْرِفْ عَنِّیْ شَرَّ کُلِّ ذِیْ شَرٍّ اِلٰی خَیْرٍ مَا لَا یَمْلِکُہٗ اَحَدٌ سِوَاکَ

Wa-ṣrif ʿannī sharra kulli dhī sharrin ilā khayrin mā lā yamlikuhu aḥadun siwāk

و شرِّ هر بدکاری را از من بگردان، به سوی خیری که جز تو کسی مالک آن نیست.

وَ احْتَمِلْ عَنِّیْ مُفْتَرَضَاتِ حُقُوْقِ الْاٰبَاءِ وَ الْاُمَّہَاتِ

Wa-ḥtamil ʿannī muftaraḍāti ḥuqūqi l-ābāʾi wa-l-ummahāt

و حقوق واجبِ پدران و مادران را از جانب من بر عهده گیر.

وَ اغْفِرْ لِیْ وَ لَہُمَا وَ لِلْمُؤْمِنِیْنَ وَ الْمُؤْمِنَاتِ

Wa-ghfir lī wa lahumā wa li-l-muʾminīna wa-l-muʾmināt

و مرا و آن دو را و مردان و زنان مؤمن را بیامرز،

وَ الْاِخْوَۃِ وَ الْاَخَوَاتِ وَ الْقَرَابَاتِ

Wa-l-ikhwati wa-l-akhawāti wa-l-qarābāt

و برادران و خواهران و خویشاوندان را.

یَا وَلِیَّ الْبَرَکَاتِ وَ عَالِمُ الْخَفِیَّاتِ

Yā waliyya l-barakāti wa ʿālima l-khafiyyāt

ای صاحب برکت‌ها و دانای پنهان‌ها!