سوره Ash-Shu'araa

طٰس࢜مّ࢜ ۝١

۱طسم

تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْمُبِيْنِ ۝٢

۲این است آیات [با عظمت این] کتاب روشنگر.

لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ اَلَّا يَكُوْنُوْا مُو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ ۝٣

۳شاید تو می خواهی برای اینکه آنان ایمان نمی آورند، خود را از شدت اندوه هلاک کنی!

اِنْ نَّشَاْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِّنَ السَّمَا࢜ءِ اٰيَةً فَظَلَّتْ اَعْنَاقُهُمْ لَهَا خٰضِعِيْنَ ۝٤

۴اگر بخواهیم، معجزه ای بزرگ از آسمان بر آنان نازل می کنیم که فروتنانه و بی اختیار در برابرش گردن نهند،

وَمَا يَاْتِيْهِمْ مِّنْ ذِكْرٍ مِّنَ الرَّحْمٰنِ مُحْدَثٍ اِلَّا كَانُوْا عَنْهُ مُعْرِضِيْنَ ۝٥

۵هیچ [مایه] تذکر جدیدی از سوی [خدای] رحمان برای آنان نمی آید، مگر آنکه از آن روی گردان می شوند.

فَقَدْ كَذَّبُوْا فَسَيَاْتِيْهِمْ اَنۢ͏ْبٰ࢜و͏ٔ͏ُا مَا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ۝٦

۶همانا [آیات و وعده های ما را] تکذیب کردند [تا جایی که آنها را به مسخره گرفتند] پس به زودی خبرهای [مهم] آنچه که آن را مسخره می کردند [از حقّانیّت آیات، وعده های ما و تحقّق عذاب های دنیایی و آخرتی] به آنان می رسد.

اَوَلَمْ يَرَوْا اِلَي الْاَرْضِ كَمْ اَنۢ͏ْبَتْنَا فِيْهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيْمٍ ۝٧

۷آیا [با تأمل] به این زمین ننگریستند که در آن چه بسیار از هر نوع [گیاهان و درختان] نیکو رویاندیم؟

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةًؕ وَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُّو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ ۝٨

۸یقیناً در این [رویاندن انواع نباتات] نشانه ای است [بر قدرت، ربوبیّت خدا و اینکه مردگان را زنده می کند] ولی بیشترشان [به خاطر رسوخ کبر و لجاجت در باطنشان] ایمان آور نبوده و نیستند.

وَاِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُ ۝٩ࣖ

۹و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر مهربان است.

وَاِذْ نَادٰي رَبُّكَ مُوْسٰٓي اَنِ اي͏ٔ͏ْتِ الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ۝١٠ۙ

۱۰[یاد کن] هنگامی را که پروردگارت موسی را ندا داد که خود را به قوم ستمکار برسان.

قَوْمَ فِرْعَوْنَؕ اَلَا يَتَّقُوْنَ ۝١١

۱۱[به سوی] قوم فرعون [که به آنان بگویی:] آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟!

قَالَ رَبِّ اِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يُّكَذِّبُوْنِ ۝١٢ؕ

۱۲گفت: پروردگارا! به راستی می ترسم مرا تکذیب کنند،

وَيَضِيْقُ صَدْرِيْ وَلَا يَنْطَلِقُ لِسَانِيْ فَاَرْسِلْ اِلٰي هٰرُوْنَ ۝١٣

۱۳و سینه ام [از این وظیفه سنگین] تنگی می کند، و زبانم روان و گویا نمی شود، پس به سوی هارون هم [پیام نبوّت] بفرست [تا مرا در این وظیفه سنگین یاری دهد.]

وَلَهُمْ عَلَيَّ ذَنۢ͏ْبٌ فَاَخَافُ اَنْ يَّقْتُلُوْنِ ۝١٤ۚۖ

۱۴و آنان را بر من ادعای جرمی است که می ترسم [به سبب آن] مرا بکشند.

قَالَ كَلَّاۚ فَاذْهَبَا بِاٰيٰتِنَا͏ٓ اِنَّا مَعَكُمْ مُّسْتَمِعُوْنَ ۝١٥

۱۵[خدا] گفت: این چنین نیست [که فرعون بر تو پیروز شود] پس شما دو نفر معجزات ما را ببرید که یقیناً ما همراه شما شنونده [گفتار هر دو طرف] هستیم [پس شما دو نفر را بر پایه دلیل و برهان و معجزه بر آنان پیروز می کنیم.]

فَاْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُوْلَا͏ٓ اِنَّا رَسُوْلُ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ۝١٦ۙ

۱۶بنابراین خود را به فرعون برسانید و بگویید: یقیناً ما فرستاده پروردگار جهانیانیم.

اَنْ اَرْسِلْ مَعَنَا بَنِيْٓ اِسْرَا࢜ءِيْلَ ۝١٧ؕ

۱۷با این وصف، بنی اسرائیل را [آزاد کن و] با ما بفرست.

قَالَ اَلَمْ نُرَبِّكَ فِيْنَا وَلِيْدًا وَّلَبِثْتَ فِيْنَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِيْنَ ۝١٨ۙ

۱۸[فرعون] گفت: آیا ما تو را در کودکی در میان خود نپروراندیم، و سالیانی چند از عمر خود در میان ما درنگ نکردی؟

وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ الَّتِيْ فَعَلْتَ وَاَنْتَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ ۝١٩

۱۹و آن کارت را که کردی، کردی در حالی که از ناسپاسان [زحمات و نعمت های ما] بودی.

قَالَ فَعَلْتُهَا͏ٓ اِذًا وَّاَنَا مِنَ الضَّا࢜لِّيْنَ ۝٢٠ؕ

۲۰گفت: آن را در آن زمان در حالی انجام دادم که بی خبر از این واقعه بودم [که با مشت من در دفاع از مظلوم، آن مرد قبطی کشته می شود.]

فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِيْ رَبِّيْ حُكْمًا وَّجَعَلَنِيْ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ ۝٢١

۲۱چون از شما ترسیدم از دستتان گریختم، پس [با این گریز از عرصه زندگی ظالمانه شما این شایستگی را یافتم که] پروردگارم به من حکمت بخشید، و مرا از پیامبران قرار داد.

وَتِلْكَ نِعْمَةٌ تَمُنُّهَا عَلَيَّ اَنْ عَبَّدْتَّ بَنِيْٓ اِسْرَا࢜ءِيْلَ ۝٢٢ؕ

۲۲آیا اینکه بنی اسرائیل را به بردگی گرفته ای نعمتی است که منتش را بر من می نهی؟!

قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ ۝٢٣ؕ

۲۳فرعون گفت: پروردگار جهانیان چیست؟

قَالَ رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَاؕ اِنْ كُنْتُمْ مُّوْقِنِيْنَ ۝٢٤

۲۴گفت: اگر باور می کنید همان پروردگار آسمان ها و زمین و آنچه میان آنهاست.

قَالَ لِمَنْ حَوْلَهٗٓ اَلَا تَسْتَمِعُوْنَ ۝٢٥

۲۵[فرعون از روی مسخره] به افراد پیرامونش گفت: آیا نمی شنوید [که چه می گوید؟!]

قَالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ اٰبَا࢜ىِٕكُمُ الْاَوَّلِيْنَ ۝٢٦

۲۶[موسی] گفت: [او] پروردگار شما وپروردگار پدران پیشین شماست.

قَالَ اِنَّ رَسُوْلَكُمُ الَّذِيْٓ اُرْسِلَ اِلَيْكُمْ لَمَجْنُوْنٌ ۝٢٧

۲۷[فرعون] گفت: این پیامبرتان که به سوی شما فرستاده اند، حتماً مجنون است!

قَالَ رَبُّ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَمَا بَيْنَهُمَاؕ اِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُوْنَ ۝٢٨

۲۸[موسی] گفت: پروردگار مشرق و مغرب و آنچه میان آنهاست، اگر می اندیشید.

قَالَ لَىِٕنِ اتَّخَذْتَ اِلٰهًا غَيْرِيْ لَاَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُوْنِيْنَ ۝٢٩

۲۹[فرعون] گفت: اگر معبودی جز من بگیری، قطعاً تو را از زندانیان [که زیر سخت ترین شکنجه اند] قرار خواهم داد.

قَالَ اَوَلَوْ جِي͏ٔ͏ْتُكَ بِشَيْءٍ مُّبِيْنٍ ۝٣٠ۚ

۳۰[موسی] گفت: آیا اگر [بر صدق نبوتم] معجزه آشکاری برایت آورده باشم [باز هم مرا به زندان می افکنی؟]

قَالَ فَاْتِ بِهٖٓ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ ۝٣١

۳۱گفت: اگر راستگویی آن را بیاور.

فَاَلْقٰي عَصَاهُ فَاِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُّبِيْنٌ ۝٣٢ۚۖ

۳۲پس عصایش را انداخت و ناگهان اژدهایی حقیقی نمایان شد،

وَّنَزَعَ يَدَهٗ فَاِذَا هِيَ بَيْضَا࢜ءُ لِلنّٰظِرِيْنَ ۝٣٣ࣖ

۳۳و دستش را [ازگریبانش] بیرون آورد و ناگهان برای بینندگان سپید و روشن بود.

قَالَ لِلْمَلَاِ حَوْلَهٗٓ اِنَّ هٰذَا لَسٰحِرٌ عَلِيْمٌ ۝٣٤ۙ

۳۴[فرعون] به سران و اشراف پیرامونش گفت: یقیناً این جادوگری بسیار ماهر و داناست!

يُّرِيْدُ اَنْ يُّخْرِجَكُمْ مِّنْ اَرْضِكُمْ بِسِحْرِهٖࣗۖ فَمَاذَا تَاْمُرُوْنَ ۝٣٥

۳۵می خواهد با جادویش شما را از سرزمینتان بیرون کند، پس شما چه نظر می دهید؟

قَالُوْٓا اَرْجِهْ وَاَخَاهُ وَابْعَثْ فِي الْمَدَا࢜ىِٕنِ حٰشِرِيْنَ ۝٣٦ۙ

۳۶گفتند: کار او و برادرش را به تأخیر انداز و گروهی گردآورنده را به شهرها روانه کن،

يَاْتُوْكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِيْمٍ ۝٣٧

۳۷تا هر جادوگر کاردان بسیار دانایی را نزد تو آورند.

فَجُمِعَ السَّحَرَةُ لِمِيْقَاتِ يَوْمٍ مَّعْلُوْمٍ ۝٣٨ۙ

۳۸پس همه جادوگران را در وعده گاه روزی معین گرد آوردند،

وَّقِيْلَ لِلنَّاسِ هَلْ اَنْتُمْ مُّجْتَمِعُوْنَ ۝٣٩ۙ

۳۹و به همه مردم گفتند: آیا شما هم اجتماع خواهید کرد؟

لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ السَّحَرَةَ اِنْ كَانُوْا هُمُ الْغٰلِبِيْنَ ۝٤٠

۴۰به امید آنکه اگر جادوگران پیروز شدند، از آنان پیروی کنیم.

فَلَمَّا جَا࢜ءَ السَّحَرَةُ قَالُوْا لِفِرْعَوْنَ اَىِٕنَّ لَنَا لَاَجْرًا اِنْ كُنَّا نَحْنُ الْغٰلِبِيْنَ ۝٤١

۴۱پس هنگامی که جادوگران آمدند، به فرعون گفتند: آیا اگر ما پیروز شویم، حتماً برای ما پاداشی شایسته خواهد بود؟

قَالَ نَعَمْ وَاِنَّكُمْ اِذًا لَّمِنَ الْمُقَرَّبِيْنَ ۝٤٢

۴۲گفت: آری، و در آن صورت مسلماً از مقربان [درگاه] خواهید شد.

قَالَ لَهُمْ مُّوْسٰٓي اَلْقُوْا مَا͏ٓ اَنْتُمْ مُّلْقُوْنَ ۝٤٣

۴۳موسی به جادوگران گفت: بیفکنید آنچه را قصد دارید، بیفکنید.

فَاَلْقَوْا حِبَالَهُمْ وَعِصِيَّهُمْ وَقَالُوْا بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ اِنَّا لَنَحْنُ الْغٰلِبُوْنَ ۝٤٤

۴۴پس ریسمان ها و عصاهایشان را افکندند، و گفتند: به عزت فرعون سوگند که به راستی ما به طور مسلّم پیروزیم.

فَاَلْقٰي مُوْسٰي عَصَاهُ فَاِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَاْفِكُوْنَ ۝٤٥ۚۖ

۴۵پس موسی عصایش را افکند، ناگاه آنچه را جادوگران با نیرنگ [و به صورت غیر واقعی] ساخته بودند، بلعید.

فَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سٰجِدِيْنَ ۝٤٦ۙ

۴۶پس جادوگران [از هیبت و عظمت این معجزه که یافتند کاری خدایی است نه جادویی] به سجده افتادند.

قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ۝٤٧ۙ

۴۷گفتند: ما به پروردگار جهانیان ایمان آوردیم،

رَبِّ مُوْسٰي وَهٰرُوْنَ ۝٤٨

۴۸پروردگار موسی و هارون.

قَالَ اٰمَنْتُمْ لَهٗ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۚ اِنَّهٗ لَكَبِيْرُكُمُ الَّذِيْ عَلَّمَكُمُ السِّحْرَۚ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَ࣢ؕ لَاُقَطِّعَنَّ اَيْدِيَكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ مِّنْ خِلَافٍ وَّلَاُوصَلِّبَنَّكُمْ اَجْمَعِيْنَ ۝٤٩ۚ

۴۹فرعون گفت: پیش از آنکه به شما اجازه دهم به او ایمان آوردید، حتماً او بزرگ شماست که جادوگری را به شما آموخته است، پس به زودی خواهید دانست که مسلماً دست ها و پاهای شما را یکی از راست و یکی از چپ قطع خواهم کرد، و یقیناً همه شما را به دار خواهم آویخت.

قَالُوْا لَا ضَيْرَؗ اِنَّا͏ٓ اِلٰي رَبِّنَا مُنْقَلِبُوْنَ ۝٥٠ۚ

۵۰گفتند: [در این شکنجه و عذاب] هیچ زیان و باکی [بر ما] نیست، یقیناً ما به سوی پروردگارمان باز می گردیم،

اِنَّا نَطْمَعُ اَنْ يَّغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطٰيٰنَا͏ٓ اَنْ كُنَّا͏ٓ اَوَّلَ الْمُو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ ۝٥١ؕࣖ

۵۱قطعاً ما امیدواریم که چون نخستین ایمان آورندگان [از این قوم] بودیم، پروردگارمان خطاهای ما را بیامرزد.

وَاَوْحَيْنَا͏ٓ اِلٰي مُوْسٰٓي اَنْ اَسْرِ بِعِبَادِيْٓ اِنَّكُمْ مُّتَّبَعُوْنَ ۝٥٢

۵۲و به موسی وحی کردیم که بندگان مرا شبانه کوچ بده که حتماً دشمنان از پی شما خواهند آمد.

فَاَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِي الْمَدَا࢜ىِٕنِ حٰشِرِيْنَ ۝٥٣ۚ

۵۳پس فرعون گروهی گردآورنده را [برای جمع کردن نیرو] به شهرها فرستاد

اِنَّ هٰٓو͏ٔ͏ُلَا࢜ءِ لَشِرْذِمَةٌ قَلِيْلُوْنَ ۝٥٤ۙ

۵۴[و گفت:] مسلماً اینان [که بر ضد من برخاسته اند] گروهی اندکند،

وَاِنَّهُمْ لَنَا لَغَا࢜ىِٕظُوْنَ ۝٥٥ۙ

۵۵و همانا ما را همواره [با اعمالشان] به خشم می آورند،

وَاِنَّا لَجَمِيْعٌ حٰذِرُوْنَ ۝٥٦ؕ

۵۶و ما گروهی هوشیار و آماده باش و مهیای دفاعیم.

فَاَخْرَجْنٰهُمْ مِّنْ جَنّٰتٍ وَّعُيُوْنٍ ۝٥٧ۙ

۵۷پس ما آنان را [به دنبال بنی اسرائیل] از باغ ها و چشمه سارها [که نعمت های ما در سرزمین مصر بود] بیرون کردیم.

وَّكُنُوْزٍ وَّمَقَامٍ كَرِيْمٍ ۝٥٨ۙ

۵۸واز گنج ها ومکان های نیکو [وقصرهای باشکوه بیرون کردیم].

كَذٰلِكَؕ وَاَوْرَثْنٰهَا بَنِيْٓ اِسْرَا࢜ءِيْلَ ۝٥٩ؕ

۵۹این گونه [نعمت های خود را از چنگ آنان بیرون آوردیم] و آنها را به بنی اسرائیل به میراث دادیم.

فَاَتْبَعُوْهُمْ مُّشْرِقِيْنَ ۝٦٠

۶۰فرعونیان هنگام طلوع آفتاب آنان را دنبال کردند.

فَلَمَّا تَرَا࢜ءَ الْجَمْعٰنِ قَالَ اَصْحٰبُ مُوْسٰٓي اِنَّا لَمُدْرَكُوْنَ ۝٦١ۚ

۶۱چون آن دو گروه یکدیگر را دیدند، اصحاب موسی گفتند: حتماً ما به چنگ آنان خواهیم افتاد.

قَالَ كَلَّاۚ اِنَّ مَعِيَ رَبِّيْ سَيَهْدِيْنِ ۝٦٢

۶۲موسی گفت: این چنین نیست، بی تردید پروردگارم با من است، و به زودی مرا هدایت خواهد کرد.

فَاَوْحَيْنَا͏ٓ اِلٰي مُوْسٰٓي اَنِ اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْبَحْرَؕ فَانْفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظِيْمِ ۝٦٣ۚ

۶۳پس به موسی وحی کردیم که عصایت را به این دریا بزن. [موسی عصایش را به دریا زد] پس [دریا] از هم شکافت و هر پاره اش چون کوهی بزرگ بود.

وَاَزْلَفْنَا ثَمَّ الْاٰخَرِيْنَ ۝٦٤ۚ

۶۴و آن گروه دیگر را [هم در آنجا] به دریا نزدیک کردیم،

وَاَنْجَيْنَا مُوْسٰي وَمَنْ مَّعَهٗٓ اَجْمَعِيْنَ ۝٦٥ۚ

۶۵و موسی و هر که با او بود، همه را نجات دادیم.

ثُمَّ اَغْرَقْنَا الْاٰخَرِيْنَ ۝٦٦ؕ

۶۶آن گاه آن گروه دیگر را غرق کردیم.

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةًؕ وَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُّو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ ۝٦٧

۶۷بی تردید در این سرگذشت عبرتی بزرگ وجود دارد، و [قوم قبطی] بیشترشان مؤمن نبودند.

وَاِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُ ۝٦٨ࣖ

۶۸و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهربان است.

وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ اِبْرٰهِيْمَ ۝٦٩ۘ

۶۹و سرگذشت مهم ابراهیم را بر آنان بخوان،

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَا تَعْبُدُوْنَ ۝٧٠

۷۰هنگامی که به پدرش وقومش گفت: چه چیز را می پرستید؟

قَالُوْا نَعْبُدُ اَصْنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عٰكِفِيْنَ ۝٧١

۷۱گفتند: بت هایی را می پرستیم و همواره ملازم پرستش آنها هستیم.

قَالَ هَلْ يَسْمَعُوْنَكُمْ اِذْ تَدْعُوْنَ ۝٧٢ۙ

۷۲گفت: آیا هنگامی که آنها را می خوانید، سخن شما را می شنوند؟

اَوْ يَنْفَعُوْنَكُمْ اَوْ يَضُرُّوْنَ ۝٧٣

۷۳یا به شما سود و زیانی می رسانند؟

قَالُوْا بَلْ وَجَدْنَا͏ٓ اٰبَا࢜ءَنَا كَذٰلِكَ يَفْعَلُوْنَ ۝٧٤

۷۴گفتند: نه، بلکه پدرانمان را یافتیم که به این صورت عبادت می کردند!

قَالَ اَفَرَءَيْتُمْ مَّا كُنْتُمْ تَعْبُدُوْنَ ۝٧٥ۙ

۷۵گفت: پس آیا می دانید که آنچه می پرستید،

اَنْتُمْ وَاٰبَا࢜و͏ٔ͏ُكُمُ الْاَقْدَمُوْنَ ۝٧٦ؗۖ

۷۶هم شما و هم پدران پیشین شما

فَاِنَّهُمْ عَدُوٌّ لِّيْٓ اِلَّا رَبَّ الْعٰلَمِيْنَ ۝٧٧ۙ

۷۷هم آنان قطعاً دشمن منند [چون اگر آنها را بپرستم، مرا دچار عذاب جاودانه خواهند کرد]، جز پروردگار جهانیان [که پرستیدنش مایه سعادت همیشگی و جاودانی است.]

الَّذِيْ خَلَقَنِيْ فَهُوَ يَهْدِيْنِ ۝٧٨ۙ

۷۸همان کسی که مرا آفرید و هم او مرا هدایت می کند،

وَالَّذِيْ هُوَ يُطْعِمُنِيْ وَيَسْقِيْنِ ۝٧٩ۙ

۷۹و آنکه او طعامم می دهد و سیرابم می کند

وَاِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِيْنِ ۝٨٠ࣕۙ

۸۰و هنگامی که بیمار می شوم، او شفایم می دهد

وَالَّذِيْ يُمِيْتُنِيْ ثُمَّ يُحْيِيْنِ ۝٨١ۙ

۸۱و آنکه مرا می میراند سپس زنده ام می کند

وَالَّذِيْٓ اَطْمَعُ اَنْ يَّغْفِرَ لِيْ خَطِيْ࢜ـَٔتِيْ يَوْمَ الدِّيْنِ ۝٨٢ؕ

۸۲و آنکه امید دارم روز جزا خطایم را بر من بیامرزد.

رَبِّ هَبْ لِيْ حُكْمًا وَّاَلْحِقْنِيْ بِالصّٰلِحِيْنَ ۝٨٣ۙ

۸۳پروردگارا! به من حکمت بخش، و مرا به شایستگان ملحق کن.

وَاجْعَلْ لِّيْ لِسَانَ صِدْقٍ فِي الْاٰخِرِيْنَ ۝٨٤ۙ

۸۴و برای من در آیندگان نامی نیک و ستایشی والا مرتبه قرار ده،

وَاجْعَلْنِيْ مِنْ وَّرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيْمِ ۝٨٥ۙ

۸۵و مرا از وارثان بهشت پرنعمت گردان،

وَاغْفِرْ لِاَبِيْٓ اِنَّهٗ كَانَ مِنَ الضَّا࢜لِّيْنَ ۝٨٦ۙ

۸۶و پدرم را بیامرز که او از گمراهان است،

وَلَا تُخْزِنِيْ يَوْمَ يُبْعَثُوْنَ ۝٨٧ۙ

۸۷و روزی که [مردگان] برانگیخته می شوند، رسوایم مکن؛

يَوْمَ لَا يَنْفَعُ مَالٌ وَّلَا بَنُوْنَ ۝٨٨ۙ

۸۸روزی که هیچ مال و اولادی سود نمی دهد،

اِلَّا مَنْ اَتَي اللّٰهَ بِقَلْبٍ سَلِيْمٍ ۝٨٩ؕ

۸۹مگر کسی که دلی سالم [از رذایل وخبایث] به پیشگاه خدا بیاورد،

وَاُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِيْنَ ۝٩٠ۙ

۹۰و آن روز بهشت را برای پرهیزکاران نزدیک آورند،

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيْمُ لِلْغٰوِيْنَ ۝٩١ۙ

۹۱و آتش برافروخته را برای گمراهان آشکار کنند،

وَقِيْلَ لَهُمْ اَيْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْبُدُوْنَ ۝٩٢ۙ

۹۲و به آنان گویند: آنچه را می پرستیدید، کجایند؟

مِنْ دُوْنِ اللّٰهِؕ هَلْ يَنْصُرُوْنَكُمْ اَوْ يَنْتَصِرُوْنَ ۝٩٣ؕ

۹۳[معبودانی را] به جای خدا؟! آیا شما را [برای رهایی از آتش] یاری می دهند؟ یا از خود می توانند دفع عذاب کنند؟

فَكُبْكِبُوْا فِيْهَا هُمْ وَالْغَاوٗنَ ۝٩٤ۙ

۹۴پس آن بت ها و گمراهان [که آنها را می پرستیدند] به رو در آتش افروخته افکنده می شوند،

وَجُنُوْدُ اِبْلِيْسَ اَجْمَعُوْنَ ۝٩٥ؕ

۹۵با همه سپاهیان ابلیس،

قَالُوْا وَهُمْ فِيْهَا يَخْتَصِمُوْنَ ۝٩٦ۙ

۹۶در حالی که در آن [آتش افروخته] با هم ستیز و نزاع می کنند [و به بتان] می گویند:

تَاللّٰهِ اِنْ كُنَّا لَفِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ ۝٩٧ۙ

۹۷به خدا سوگند که ما در گمراهی آشکاری بودیم،

اِذْ نُسَوِّيْكُمْ بِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ۝٩٨

۹۸که شما را با پروردگار جهانیان برابر و مساوی قرار می دادیم،

وَمَا͏ٓ اَضَلَّنَا͏ٓ اِلَّا الْمُجْرِمُوْنَ ۝٩٩

۹۹و ما را جز مجرمان [خائن] گمراه نکردند،

فَمَا لَنَا مِنْ شَافِعِيْنَ ۝١٠٠ۙ

۱۰۰در نتیجه برای ما نه شفیعانی است،

وَلَا صَدِيْقٍ حَمِيْمٍ ۝١٠١

۱۰۱و نه یک دوست نزدیک و صمیمی،

فَلَوْ اَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَكُوْنَ مِنَ الْمُو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ ۝١٠٢

۱۰۲پس ای کاش برای ما بازگشتی [به دنیا] بود تا از مؤمنان می شدیم.

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةًؕ وَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُّو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ ۝١٠٣

۱۰۳بی تردید در این سرگذشت، عبرتی بزرگ وجود دارد، و [قوم ابراهیم] بیشترشان مؤمن نبودند،

وَاِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُ ۝١٠٤ࣖ

۱۰۴و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهربان است.

كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوْحِ اࣙلْمُرْسَلِيْنَ ۝١٠٥ۚۖ

۱۰۵قوم نوح پیامبران را تکذیب کردند،

اِذْ قَالَ لَهُمْ اَخُوْهُمْ نُوْحٌ اَلَا تَتَّقُوْنَ ۝١٠٦ۚ

۱۰۶هنگامی که برادرشان نوح به آنان گفت: آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟

اِنِّيْ لَكُمْ رَسُوْلٌ اَمِيْنٌ ۝١٠٧ۙ

۱۰۷بی تردید من برای شما فرستاده ای امینم،

فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ ۝١٠٨ۚ

۱۰۸بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید،

وَمَا͏ٓ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍۚ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلٰي رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ۝١٠٩ۚ

۱۰۹و من از شما بر ابلاغ رسالتم هیچ پاداشی نمی خواهم، پاداش من فقط بر عهده پروردگار جهانیان است،

فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ ۝١١٠ؕ

۱۱۰بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید.

قَالُوْٓا اَنُو͏ٔ͏ْمِنُ لَكَ وَاتَّبَعَكَ الْاَرْذَلُوْنَ ۝١١١ؕ

۱۱۱گفتند: آیا ما به تو ایمان بیاوریم در حالی که فرومایگان از تو پیروی کرده اند؟!

قَالَ وَمَا عِلْمِيْ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ ۝١١٢ۚ

۱۱۲[نوح] گفت: مرا از آنچه آنان انجام می داده اند، چه اطلاعی است؟

اِنْ حِسَابُهُمْ اِلَّا عَلٰي رَبِّيْ لَوْ تَشْعُرُوْنَ ۝١١٣ۚ

۱۱۳حسابشان اگر واقعاً درک می کنید، جز بر عهده پروردگارم نیست،

وَمَا͏ٓ اَنَا بِطَارِدِ الْمُو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ ۝١١٤ۚ

۱۱۴و من طرد کننده مؤمنان نخواهم بود،

اِنْ اَنَا اِلَّا نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ ۝١١٥ؕ

۱۱۵من جز بیم دهنده ای آشکار نیستم.

قَالُوْا لَىِٕنْ لَّمْ تَنْتَهِ يٰنُوْحُ لَتَكُوْنَنَّ مِنَ الْمَرْجُوْمِيْنَ ۝١١٦ؕ

۱۱۶گفتند: ای نوح! اگر [از ابلاغ دین] باز نایستی، یقیناً از سنگسار شدگان خواهی بود!

قَالَ رَبِّ اِنَّ قَوْمِيْ كَذَّبُوْنِ ۝١١٧ۚۖ

۱۱۷گفت: پروردگارا! همانا قوم من مرا تکذیب کردند،

فَافْتَحْ بَيْنِيْ وَبَيْنَهُمْ فَتْحًا وَّنَجِّنِيْ وَمَنْ مَّعِيَ مِنَ الْمُو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ ۝١١٨

۱۱۸پس میان من و آنان چنانکه سزاوار است داوری کن و من و کسانی که از مؤمنان با من هستند از چنگ آنان نجات ده.

فَاَنْجَيْنٰهُ وَمَنْ مَّعَهٗ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُوْنِ ۝١١٩ۚ

۱۱۹پس او و کسانی را که با او در آن کشتی مملو [از سرنشینان، جنبندگان، متاع و ابزار] بود نجات دادیم،

ثُمَّ اَغْرَقْنَا بَعْدُ الْبٰقِيْنَ ۝١٢٠ؕ

۱۲۰آن گاه بعد از آن، همه باقی ماندگان را غرق کردیم.

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةًؕ وَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُّو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ ۝١٢١

۱۲۱بی تردید در این سرگذشت، عبرتی بزرگ وجود دارد، و [قوم نوح] بیشترشان مؤمن نبودند،

وَاِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُ ۝١٢٢ࣖ

۱۲۲و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهربان است.

كَذَّبَتْ عَادُ اࣙلْمُرْسَلِيْنَ ۝١٢٣ۚۖ

۱۲۳قوم عاد پیامبران را تکذیب کردند،

اِذْ قَالَ لَهُمْ اَخُوْهُمْ هُوْدٌ اَلَا تَتَّقُوْنَ ۝١٢٤ۚ

۱۲۴هنگامی که برادرشان هود به آنان گفت: آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟

اِنِّيْ لَكُمْ رَسُوْلٌ اَمِيْنٌ ۝١٢٥ۙ

۱۲۵بی تردید من برای شما فرستاده ای امینم،

فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ ۝١٢٦ۚ

۱۲۶بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید،

وَمَا͏ٓ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍۚ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلٰي رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ۝١٢٧ؕ

۱۲۷و من از شما بر ابلاغ رسالتم هیچ پاداشی نمی خواهم، پاداش من فقط بر عهده پروردگار جهانیان است،

اَتَبْنُوْنَ بِكُلِّ رِيْعٍ اٰيَةً تَعْبَثُوْنَ ۝١٢٨ۙ

۱۲۸آیا شما بر روی هر مکان بلندی به بیهوده کاری و بدون نیاز، برجی عظیم و برافراشته بنا می کنید؟

وَتَتَّخِذُوْنَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُوْنَ ۝١٢٩ۚ

۱۲۹و قلعه ها و کاخ های استوار و مجلل برمی گیرید، که شاید جاودانه بمانید؟

وَاِذَا بَطَشْتُمْ بَطَشْتُمْ جَبَّارِيْنَ ۝١٣٠ۚ

۱۳۰و چون کسی را با شدت و قهر می گیرید ظالمانه و زورمدارانه می گیرید [بدون اینکه در عاقبت کار بیندیشید.]

فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ ۝١٣١ۚ

۱۳۱بنابراین از خدا پروا کنید واز من فرمان ببرید،

وَاتَّقُوا الَّذِيْٓ اَمَدَّكُمْ بِمَا تَعْلَمُوْنَ ۝١٣٢ۚ

۱۳۲واز کسی که شما را به وسیله آنچه خود می دانید یاری داده، پروا کنید،

اَمَدَّكُمْ بِاَنْعَامٍ وَّبَنِيْنَ ۝١٣٣ۚۙ

۱۳۳به وسیله چهارپایان و فرزندانی، به شما یاری داده است.

وَجَنّٰتٍ وَّعُيُوْنٍ ۝١٣٤ۚ

۱۳۴و [به وسیله] بوستان ها و چشمه سارها،

اِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ ۝١٣٥ؕ

۱۳۵بی تردید من بر شما از عذاب روزی بزرگ می ترسم.

قَالُوْا سَوَا࢜ءٌ عَلَيْنَا͏ٓ اَوَعَظْتَ اَمْ لَمْ تَكُنْ مِّنَ الْوٰعِظِيْنَ ۝١٣٦ۙ

۱۳۶گفتند: تو پند و اندرز دهی یا ندهی برای ما یکسان است!!

اِنْ هٰذَا͏ٓ اِلَّا خُلُقُ الْاَوَّلِيْنَ ۝١٣٧ۙ

۱۳۷این [پند و اندرزها و تقسیم امور به حلال و حرام] جز شیوه پیشینیان [که اهل واپس گرایی و خرافات بودند] نیست،

وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِيْنَ ۝١٣٨ۚ

۱۳۸و ما گرفتار عذابی [که تو ما را از آن بیم می دهی] نخواهیم شد.

فَكَذَّبُوْهُ فَاَهْلَكْنٰهُمْؕ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةًؕ وَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُّو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ ۝١٣٩

۱۳۹پس او را تکذیب کردند، و در نتیجه هلاکشان کردیم. بی تردید در این سرگذشت عبرتی بزرگ وجود دارد و [قوم هود] بیشترشان مؤمن نبودند،

وَاِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُ ۝١٤٠ࣖ

۱۴۰و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهربان است.

كَذَّبَتْ ثَمُوْدُ الْمُرْسَلِيْنَ ۝١٤١ۚۖ

۱۴۱قوم ثمود پیامبران را تکذیب کردند،

اِذْ قَالَ لَهُمْ اَخُوْهُمْ صٰلِحٌ اَلَا تَتَّقُوْنَ ۝١٤٢ۚ

۱۴۲هنگامی که برادرشان صالح به آنان گفت: آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟

اِنِّيْ لَكُمْ رَسُوْلٌ اَمِيْنٌ ۝١٤٣ۙ

۱۴۳بی تردید من برای شما فرستاده ای امینم،

فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ ۝١٤٤ۚ

۱۴۴بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید،

وَمَا͏ٓ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍۚ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلٰي رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ۝١٤٥ؕ

۱۴۵و من از شما بر ابلاغ رسالتم هیچ پاداشی نمی خواهم، پاداش من فقط بر عهده پروردگار جهانیان است،

اَتُتْرَكُوْنَ فِيْ مَا هٰهُنَا͏ٓ اٰمِنِيْنَ ۝١٤٦ۙ

۱۴۶آیا شما را در آنچه در این دنیا [از نعمت و رفاه هست] ایمن و آسوده [از تغییر و زوال] رهایتان خواهند کرد؟!

فِيْ جَنّٰتٍ وَّعُيُوْنٍ ۝١٤٧ۙ

۱۴۷در بوستان ها و چشمه سارها،

وَّزُرُوْعٍ وَّنَخْلٍ طَلْعُهَا هَضِيْمٌ ۝١٤٨ۚ

۱۴۸و کشتزارها و درختان خرمایی که شکوفه هایشان انبوه و باطراوت و لطیف است؟

وَتَنْحِتُوْنَ مِنَ الْجِبَالِ بُيُوْتًا فٰرِهِيْنَ ۝١٤٩ۚ

۱۴۹و ماهرانه و هنرمندانه از کوه ها خانه هایی می تراشید؟ [به امید آنکه از هر آسیبی حتی مرگ در امان بمانید!!]

فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ ۝١٥٠ۚ

۱۵۰بنابراین از خدا پروا کنید و مرا فرمان ببرید،

وَلَا تُطِيْعُوْٓا اَمْرَ الْمُسْرِفِيْنَ ۝١٥١ۙ

۱۵۱و از فرمان اسراف گران اطاعت نکنید،

الَّذِيْنَ يُفْسِدُوْنَ فِي الْاَرْضِ وَلَا يُصْلِحُوْنَ ۝١٥٢

۱۵۲همانان که در زمین فساد می کنند و به اصلاح گری نمی پردازند.

قَالُوْٓا اِنَّمَا͏ٓ اَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِيْنَ ۝١٥٣ۚ

۱۵۳گفتند: جز این نیست که تو از جادوشدگانی،

مَا͏ٓ اَنْتَ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَاۚۖ فَاْتِ بِاٰيَةٍ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ ۝١٥٤

۱۵۴تو جز بشری مانند ما نیستی، اگر راست می گویی معجزه ای بیاور.

قَالَ هٰذِهٖ نَاقَةٌ لَّهَا شِرْبٌ وَّلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَّعْلُوْمٍ ۝١٥٥ۚ

۱۵۵گفت: این ماده شتری است [که به اذن خدا به عنوان معجزه من از دل کوه بیرون آمد] سهمی از آب [این چشمه] برای او، و سهم روز معینی برای شماست،

وَلَا تَمَسُّوْهَا بِسُوْ࢜ءٍ فَيَاْخُذَكُمْ عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيْمٍ ۝١٥٦

۱۵۶آسیبی به او نرسانید که عذاب روزی بزرگ شما را فرا می گیرد.

فَعَقَرُوْهَا فَاَصْبَحُوْا نٰدِمِيْنَ ۝١٥٧ۙ

۱۵۷پس ناقه را پی کردند و [از کار خود] پشیمان شدند،

فَاَخَذَهُمُ الْعَذَابُؕ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةًؕ وَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُّو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ ۝١٥٨

۱۵۸در نتیجه عذاب آنان را فرا گرفت. بی تردید در این سرگذشت، عبرتی بزرگ وجود دارد و [قوم صالح] بیشترشان مؤمن نبودند،

وَاِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُ ۝١٥٩ࣖ

۱۵۹و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهرباناست.

كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوْطِ اࣙلْمُرْسَلِيْنَ ۝١٦٠ۚۖ

۱۶۰قوم لوط پیامبران را تکذیب کردند،

اِذْ قَالَ لَهُمْ اَخُوْهُمْ لُوْطٌ اَلَا تَتَّقُوْنَ ۝١٦١ۚ

۱۶۱هنگامی که که برادرشان لوط به آنان گفت: آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟

اِنِّيْ لَكُمْ رَسُوْلٌ اَمِيْنٌ ۝١٦٢ۙ

۱۶۲بی تردید من برای شما فرستاده ای امینم،

فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ ۝١٦٣ۚ

۱۶۳بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید،

وَمَا͏ٓ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍۚ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلٰي رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ۝١٦٤ؕ

۱۶۴و من از شما بر ابلاغ رسالتم هیچ پاداشی نمی خواهم، پاداش من فقط بر عهده پروردگار جهانیان است،

اَتَاْتُوْنَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعٰلَمِيْنَ ۝١٦٥ۙ

۱۶۵آیا شما از میان جهانیان با مردان آمیزش می کنید؟!!

وَتَذَرُوْنَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِّنْ اَزْوَاجِكُمْؕ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ عٰدُوْنَ ۝١٦٦

۱۶۶و آنچه را پروردگارتان برای شما از همسرانتان آفریده رها می کنید؟ [برای این کار زشت بی سابقه، دلیل و برهان استواری ندارید] بلکه شما گروهی تجاوزکار [از حدود خدا و مرزهای انسانیّت] هستید.

قَالُوْا لَىِٕنْ لَّمْ تَنْتَهِ يٰلُوْطُ لَتَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِيْنَ ۝١٦٧

۱۶۷گفتند: ای لوط! اگر [از تبلیغ دین] باز نایستی، حتماً تبعید خواهی شد.

قَالَ اِنِّيْ لِعَمَلِكُمْ مِّنَ الْقَالِيْنَ ۝١٦٨ؕ

۱۶۸[لوط] گفت: بی تردید من از کار زشت شما به شدت متنفرم.

رَبِّ نَجِّنِيْ وَاَهْلِيْ مِمَّا يَعْمَلُوْنَ ۝١٦٩

۱۶۹پروردگارا! مرا و خانواده ام را [از آثار، وزر و وبال] آنچه انجام می دهند، نجات بده؛

فَنَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗٓ اَجْمَعِيْنَ ۝١٧٠ۙ

۱۷۰پس ما او و خانواده اش همگی را نجات دادیم،

اِلَّا عَجُوْزًا فِي الْغٰبِرِيْنَ ۝١٧١ۚ

۱۷۱مگر پیرزنی در [میان] باقی ماندگان،

ثُمَّ دَمَّرْنَا الْاٰخَرِيْنَ ۝١٧٢ۚ

۱۷۲سپس دیگران را نابود کردیم،

وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَّطَرًاۚ فَسَا࢜ءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِيْنَ ۝١٧٣

۱۷۳و بارانی از سنگ گِل بر سر آنان باراندیم؛ پس بد بود باران بیم داده شدگان.

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةًؕ وَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُّو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ ۝١٧٤

۱۷۴بی تردید در این سرگذشت عبرتی بزرگ وجود دارد و قوم لوط بیشترشان مؤمن نبودند،

وَاِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُ ۝١٧٥ࣖ

۱۷۵و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهربان است.

كَذَّبَ اَصْحٰبُ لْـَٔيْكَةِ الْمُرْسَلِيْنَ ۝١٧٦ۚۖ

۱۷۶مردم اَیکه پیامبران را تکذیب کردند،

اِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ اَلَا تَتَّقُوْنَ ۝١٧٧ۚ

۱۷۷هنگامی که شعیب به آنان گفت: آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟

اِنِّيْ لَكُمْ رَسُوْلٌ اَمِيْنٌ ۝١٧٨ۙ

۱۷۸بی تردید من برای شما فرستاده ای امینم،

فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ ۝١٧٩ۚ

۱۷۹بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید،

وَمَا͏ٓ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍۚ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلٰي رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ۝١٨٠ؕ

۱۸۰من از شما بر ابلاغ رسالتم هیچ پاداشی نمی خواهم، پاداش من فقط بر عهده پروردگار جهانیان است،

اَوْفُوا الْكَيْلَ وَلَا تَكُوْنُوْا مِنَ الْمُخْسِرِيْنَ ۝١٨١ۚ

۱۸۱پیمانه را کامل بدهید و از کم فروشان نباشید،

وَزِنُوْا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيْمِ ۝١٨٢ۚ

۱۸۲و [متاع و کالا را] با ترازوی درست وزن کنید،

وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ اَشْيَا࢜ءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ ۝١٨٣ۚ

۱۸۳و از قیمت اشیا و اجناس مردم به هنگام خرید نکاهید، و در زمین تباهکارانه فتنه و آشوب برپا نکنید،

وَاتَّقُوا الَّذِيْ خَلَقَكُمْ وَالْجِبِلَّةَ الْاَوَّلِيْنَ ۝١٨٤ؕ

۱۸۴و از آنکه شما و امت های پیشین را آفرید پروا کنید.

قَالُوْٓا اِنَّمَا͏ٓ اَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِيْنَ ۝١٨٥ۙ

۱۸۵گفتند: جز این نیست که تو از جادوشدگانی،

وَمَا͏ٓ اَنْتَ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا وَاِنْ نَّظُنُّكَ لَمِنَ الْكٰذِبِيْنَ ۝١٨٦ۚ

۱۸۶و تو جز بشری مانند ما نیستی، و بی تردید ما تو را از دروغگویان می پنداریم،

فَاَسْقِطْ عَلَيْنَا كِسَفًا مِّنَ السَّمَا࢜ءِ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ ۝١٨٧ؕ

۱۸۷پس اگر راست می گویی پاره هایی از آسمان را بر ما فرو ریز.

قَالَ رَبِّيْٓ اَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ ۝١٨٨

۱۸۸[شعیب] گفت: پروردگارم به آنچه انجام می دهید، داناتر است.

فَكَذَّبُوْهُ فَاَخَذَهُمْ عَذَابُ يَوْمِ الظُّلَّةِؕ اِنَّهٗ كَانَ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيْمٍ ۝١٨٩

۱۸۹پس او را تکذیب کردند؛ در نتیجه عذاب روز سایبان [یعنی روزی که ابری تیره و صاعقه زا سایه می اندازد] آنان را فرا گرفت، همانا آن عذاب روزی بزرگ بود،

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةًؕ وَمَا كَانَ اَكْثَرُهُمْ مُّو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ ۝١٩٠

۱۹۰بی تردید در این سرگذشت، عبرتی بزرگ وجود دارد؛ و قوم شعیب بیشترشان مؤمن نبودند،

وَاِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُ ۝١٩١ࣖ

۱۹۱و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهربان است.

وَاِنَّهٗ لَتَنْزِيْلُ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ۝١٩٢ؕ

۱۹۲و بی تردید این قرآن، نازل شده پروردگار جهانیان است،

نَزَلَ بِهِ الرُّوْحُ الْاَمِيْنُ ۝١٩٣ۙ

۱۹۳که روح الامین آن را نازل کرده است،

عَلٰي قَلْبِكَ لِتَكُوْنَ مِنَ الْمُنْذِرِيْنَ ۝١٩٤ۙ

۱۹۴بر قلب تو، تا از بیم دهندگان باشی،

بِلِسَانٍ عَرَبِيٍّ مُّبِيْنٍ ۝١٩٥ؕ

۱۹۵به زبان عربی روشن و گویا

وَاِنَّهٗ لَفِيْ زُبُرِ الْاَوَّلِيْنَ ۝١٩٦

۱۹۶و بی تردید [خبر] این [قرآن] در کتاب های پیشینیان است.

اَوَلَمْ يَكُنْ لَّهُمْ اٰيَةً اَنْ يَّعْلَمَهٗ عُلَمٰ࢜و͏ٔ͏ُا بَنِيْٓ اِسْرَا࢜ءِيْلَ ۝١٩٧ؕ

۱۹۷آیا آگاهی دانشمندان بنی اسرائیل به خبر قرآن [در کتاب های پیشینیان] برای مشرکان نشانه ای [بر حقّانیّت قرآن و صدق نبوّت تو] نیست؟!

وَلَوْ نَزَّلْنٰهُ عَلٰي بَعْضِ الْاَعْجَمِيْنَ ۝١٩٨ۙ

۱۹۸و اگر آن را بر برخی از غیر عرب ها نازل کرده بودیم،

فَقَرَاَهٗ عَلَيْهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ مُو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ ۝١٩٩ؕ

۱۹۹و او آن را بر عرب ها می خواند، باز هم به آن ایمان نمی آوردند!!

كَذٰلِكَ سَلَكْنٰهُ فِيْ قُلُوْبِ الْمُجْرِمِيْنَ ۝٢٠٠ؕ

۲۰۰این گونه [که آن را به زبان عربی روشن و گویا نازل کردیم] در دل های مجرمان درآوردیم [که آن را بفهمند و به آن ایمان آورند،]

لَا يُو͏ٔ͏ْمِنُوْنَ بِهٖ حَتّٰي يَرَوُا الْعَذَابَ الْاَلِيْمَ ۝٢٠١ۙ

۲۰۱[ولی این بیمار دلان لجوج] به آن ایمان نمی آورند تا آن عذاب دردناک را ببینند،

فَيَاْتِيَهُمْ بَغْتَةً وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ ۝٢٠٢ۙ

۲۰۲که ناگهان در حالی که بی خبرند به سراغشان آید،

فَيَقُوْلُوْا هَلْ نَحْنُ مُنْظَرُوْنَ ۝٢٠٣ؕ

۲۰۳پس [در آن موقعیت بسیار سخت] گویند: آیا ما مهلت می یابیم؟

اَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُوْنَ ۝٢٠٤

۲۰۴آیا به آمدن عذاب ما شتاب می کنند؟

اَفَرَءَيْتَ اِنْ مَّتَّعْنٰهُمْ سِنِيْنَ ۝٢٠٥ۙ

۲۰۵پس خبر ده اگر ما آنان را سالیانی بهره مندی و برخورداری دهیم،

ثُمَّ جَا࢜ءَهُمْ مَّا كَانُوْا يُوْعَدُوْنَ ۝٢٠٦ۙ

۲۰۶سپس آن عذابی که به آن تهدید می شدند، به سراغشان آید.

مَا͏ٓ اَغْنٰي عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يُمَتَّعُوْنَ ۝٢٠٧ؕ

۲۰۷آنچه را [چند سال] همواره از آن برخورداری می یافتند [عذاب را] از آنان دفعنخواهد کرد،

وَمَا͏ٓ اَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ اِلَّا لَهَا مُنْذِرُوْنَ ۝٢٠٨ࣗۖۛ

۲۰۸و [مردم] هیچ شهری را نابود نکردیم مگر آنکه بیم دهندگانی برای آنان بود،

ذِكْرٰيࣞۛ وَمَا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ ۝٢٠٩

۲۰۹برای اندرز دادن و اتمام حجت؛ و ما هرگز ستمکار نبوده ایم [که مردمی را بدون فرستادن پیامبر نابود کنیم.]

وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ الشَّيٰطِيْنُ ۝٢١٠

۲۱۰قرآن را شیطان ها نازل نکرده اند،

وَمَا يَنۢ͏ْبَغِيْ لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيْعُوْنَ ۝٢١١ؕ

۲۱۱و [نزول قرآن] سزاوار آنان نیست، و قدرت [وحی کردن چنین کتابی را] ندارند،

اِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُوْلُوْنَ ۝٢١٢ؕ

۲۱۲بی تردید آنان از شنیدن [وحی الهی و اخبار ملکوتی] محروم و برکنارند.

فَلَا تَدْعُ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ فَتَكُوْنَ مِنَ الْمُعَذَّبِيْنَ ۝٢١٣ۚ

۲۱۳پس با خدا معبودی دیگر را مپرست، که از عذاب شدگان خواهی شد.

وَاَنْذِرْ عَشِيْرَتَكَ الْاَقْرَبِيْنَ ۝٢١٤ۙ

۲۱۴و خویشان نزدیکت را [از عاقبت اعمال زشت] هشدار ده،

وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ ۝٢١٥ۚ

۲۱۵و پر و بال [فروتنی و تواضع] خود را برای مؤمنانی که از تو پیروی می کنند بگستر،

فَاِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ اِنِّيْ بَرِيْ࢜ءٌ مِّمَّا تَعْمَلُوْنَ ۝٢١٦ۚ

۲۱۶پس اگر تو را نافرمانی کردند بگو: من از آنچه انجام می دهید، بیزارم؛

وَتَوَكَّلْ عَلَي الْعَزِيْزِ الرَّحِيْمِ ۝٢١٧ۙ

۲۱۷و بر توانای شکست ناپذیر مهربان توکل کن،

الَّذِيْ يَرٰىكَ حِيْنَ تَقُوْمُ ۝٢١٨ۙ

۲۱۸هم او که تو را هنگامی که [برای عبادت] می ایستی، می بیند،

وَتَقَلُّبَكَ فِي السّٰجِدِيْنَ ۝٢١٩

۲۱۹و گردش و حرکت تو را در میان سجده کنندگان [مشاهده می کند،]

اِنَّهٗ هُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ ۝٢٢٠

۲۲۰یقیناً او شنوا و داناست.

هَلْ اُنَبِّي͏ٔ͏ُكُمْ عَلٰي مَنْ تَنَزَّلُ الشَّيٰطِيْنُ ۝٢٢١ؕ

۲۲۱آیا شما را خبر دهم که شیطان ها بر چه کسانی نازل می شوند؟

تَنَزَّلُ عَلٰي كُلِّ اَفَّاكٍ اَثِيْمٍ ۝٢٢٢ۙ

۲۲۲بر هر دروغ پرداز گنه پیشه ای نازل می شوند،

يُّلْقُوْنَ السَّمْعَ وَاَكْثَرُهُمْ كٰذِبُوْنَ ۝٢٢٣ؕ

۲۲۳که گوش [بر القائات و اغواگری های شیطان] می سپرند، و بیشتر شیطان ها دروغگویند،

وَالشُّعَرَا࢜ءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغَاوٗنَ ۝٢٢٤ؕ

۲۲۴و [پیامبر، شاعر و خیال پرداز نیست، چون] شاعران [خیال پرداز] را [که حقایق را هجو می کنند، و با مطالب بی اساس به واقعیات می تازند] گمراهان، پیروی می کنند.

اَلَمْ تَرَ اَنَّهُمْ فِيْ كُلِّ وَادٍ يَّهِيْمُوْنَ ۝٢٢٥ۙ

۲۲۵آیا ندانسته ای که آنان در هر وادی [باطلی خیال پردازانه] حیران و سرگردانند؟

وَاَنَّهُمْ يَقُوْلُوْنَ مَا لَا يَفْعَلُوْنَ ۝٢٢٦ۙ

۲۲۶و مطالبی می گویند که خود عمل نمی کنند،

اِلَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَذَكَرُوا اللّٰهَ كَثِيْرًا وَّانْتَصَرُوْا مِنْۢ بَعْدِ مَا ظُلِمُوْاؕ وَسَيَعْلَمُ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْٓا اَيَّ مُنْقَلَبٍ يَّنْقَلِبُوْنَ ۝٢٢٧ࣖ

۲۲۷مگر آنان که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده اند و خدا را بسیار یاد کردند و پس از آنکه [با شعرهای باطل دشمنان، هجویّات مشرکان و یاوه های کافران] مورد ستم قرار گرفتند [با شعرهای توحیدی و اصیل و استوار خود] به انتقام گرفتن [از دشمن و دفاع از خویش] برخاستند، و کسانی که ستم کرده اند، به زودی خواهند دانست که به چه بازگشت گاهی باز خواهند گشت؟!