سوره As-Saaffaat

وَالصّٰ࢜فّٰتِ صَفًّا ۝١ۙ

۱سوگند به صف بستگان [مانند فرشتگان، نمازگزاران و جهادگران] که صفی [منظم و استوار] بسته اند،

فَالزّٰجِرٰتِ زَجْرًا ۝٢ۙ

۲و به بازدارندگان که [انسان را از گناهان] به شدت باز می دارند،

فَالتّٰلِيٰتِ ذِكْرًا ۝٣ۙ

۳و به تلاوت کنندگان وحی،

اِنَّ اِلٰهَكُمْ لَوَاحِدٌ ۝٤ؕ

۴که بی تردید معبود شما یگانه است،

رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ الْمَشَارِقِ ۝٥ؕ

۵پروردگار آسمان ها وزمین وآنچه میان آنهاست، و پروردگار مشرق ها،

اِنَّا زَيَّنَّا السَّمَا࢜ءَ الدُّنْيَا بِزِيْنَةِ اࣙلْكَوَاكِبِ ۝٦ۙ

۶همانا ما آسمان دنیا را به زیور ستارگان آراستیم،

وَحِفْظًا مِّنْ كُلِّ شَيْطٰنٍ مَّارِدٍ ۝٧ۚ

۷و آن را از هر شیطان سرکشی حفظ کردیم،

لَا يَسَّمَّعُوْنَ اِلَي الْمَلَاِ الْاَعْلٰي وَيُقْذَفُوْنَ مِنْ كُلِّ جَانِبٍ ۝٨ࣗۖ

۸آنان نمی توانند به سخنان فرشتگان بسیار مکرم و شریف گوش فرا دهند، و [هرگاه به گوش دادن برخیزند] از هر سو [شهاب] به سویشان پرتاب می شود،

دُحُوْرًا وَّلَهُمْ عَذَابٌ وَّاصِبٌ ۝٩ۙ

۹تا با خفت وخواری رانده شوند، وبرای آنان عذابی همیشگی است،

اِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَاَتْبَعَهٗ شِهَابٌ ثَاقِبٌ ۝١٠

۱۰مگر آنکه شیطانی خبری را [دزدانه و] با سرعت برباید [و فرار کند] که در این صورت گلوله ای آتشین و شکافنده او را دنبال می کند.

فَاسْتَفْتِهِمْ اَهُمْ اَشَدُّ خَلْقًا اَمْ مَّنْ خَلَقْنَاؕ اِنَّا خَلَقْنٰهُمْ مِّنْ طِيْنٍ لَّازِبٍ ۝١١

۱۱پس از منکران معاد بپرس: آیا آفرینش آنان سخت تر و دشوارتر است یا آنچه [مانند فرشتگان، آسمان ها، زمین، کوه ها و...] آفریده ایم؟ [به یقین آفرینش آنان کاری ناچیز است چون] ما آنان را از گِلی چسبنده آفریده ایم،

بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُوْنَ ۝١٢ࣕ

۱۲بلکه [تو از انکارشان] تعجب می کنی و آنان مسخره می کنند،

وَاِذَا ذُكِّرُوْا لَا يَذْكُرُوْنَ ۝١٣ࣕ

۱۳و هنگامی که به آنان تذکر، می دهند متذکّر نمی شوند؛

وَاِذَا رَاَوْا اٰيَةً يَّسْتَسْخِرُوْنَ ۝١٤ࣕ

۱۴و چون معجزه ای را می بینند به شدت مسخره می کنند [و دیگران را هم به مسخره وامی دارند،]

وَقَالُوْٓا اِنْ هٰذَا͏ٓ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ ۝١٥ۚۖ

۱۵و می گویند: این جز جادویی آشکار نیست.

ءَاِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَّعِظَامًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ ۝١٦ۙ

۱۶[می گویند:] آیا زمانی که ما مُردیم و خاک و استخوان شدیم، حتماً برانگیخته می شویم؟

اَوَاٰبَا࢜و͏ٔ͏ُنَا الْاَوَّلُوْنَ ۝١٧ؕ

۱۷و آیا پدران پیشین ما [هم برانگیخته می شوند؟]

قُلْ نَعَمْ وَاَنْتُمْ دَاخِرُوْنَ ۝١٨ۚ

۱۸بگو: آری، [برانگیخته می شوید] در حالی که خوار و ناچیز هستید.

فَاِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَّاحِدَةٌ فَاِذَا هُمْ يَنْظُرُوْنَ ۝١٩

۱۹جز این نیست که آن یک فریاد عظیم است که [وقتی واقع شود] ناگاه [همه زنده می شوند و حیرت زده منظره قیامت را] می نگرند،

وَقَالُوْا يٰوَيْلَنَا هٰذَا يَوْمُ الدِّيْنِ ۝٢٠

۲۰و می گویند: ای وای بر ما! این روز جزاست!

هٰذَا يَوْمُ الْفَصْلِ الَّذِيْ كُنْتُمْ بِهٖ تُكَذِّبُوْنَ ۝٢١ࣖ

۲۱[آری] این همان روز جدایی [میان حق و باطل] است که همواره آن را انکار می کردید.

اُحْشُرُوا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا وَاَزْوَاجَهُمْ وَمَا كَانُوْا يَعْبُدُوْنَ ۝٢٢ۙ

۲۲[آن گاه ندا رسد:] ستمکاران و هم ردیفان آنان و معبودهایی را که همواره به جای خدا می پرستیدند، گرد آورید.

مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ فَاهْدُوْهُمْ اِلٰي صِرَاطِ الْجَحِيْمِ ۝٢٣

۲۳پس همه را به سوی راه دوزخ راهنمایی کنید.

وَقِفُوْهُمْ اِنَّهُمْ مَّسْـُٔوْلُوْنَ ۝٢٤ۙ

۲۴آنان را نگه دارید که حتماً مورد بازپرسی قرار می گیرند.

مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُوْنَ ۝٢٥

۲۵[به آنان گویند:] شما را چه شده که یکدیگر را [برای رهایی از عذاب] یاری نمی دهید؟

بَلْ هُمُ الْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُوْنَ ۝٢٦

۲۶[نه اینکه نمی توانند یکدیگر را یاری دهند] بلکه آنان امروز فروتنانه تسلیم [قدرت حق] هستند،

وَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰي بَعْضٍ يَّتَسَا࢜ءَلُوْنَ ۝٢٧

۲۷به یکدیگر رو کرده از هم می پرسند: [این چه وضعی است؟]

قَالُوْٓا اِنَّكُمْ كُنْتُمْ تَاْتُوْنَنَا عَنِ الْيَمِيْنِ ۝٢٨

۲۸[پس پیروان گمراه به پیشوایان گمراه کننده] می گویند: همانا شما از راه خیرخواهی به سوی ما می آمدید، [ولی کارتان جز فریب و نیرنگ نبود!]

قَالُوْا بَلْ لَّمْ تَكُوْنُوْا مُو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ ۝٢٩ۚ

۲۹می گویند: [ما را تقصیری نیست] بلکه خود شما اهل ایمان نبودید،

وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُمْ مِّنْ سُلْطٰنٍۚ بَلْ كُنْتُمْ قَوْمًا طٰغِيْنَ ۝٣٠

۳۰و ما را بر شما هیچ تسلطی نبود، بلکه شما مردمی طغیان گر و سرکش بودید.

فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَا͏ٓࣗۖ اِنَّا لَذَا࢜ىِٕقُوْنَ ۝٣١

۳۱اکنون فرمان عذاب پروردگارمان بر ما محقق و ثابت شد که همه ما چشندگان عذاب خواهیم بود.

فَاَغْوَيْنٰكُمْ اِنَّا كُنَّا غٰوِيْنَ ۝٣٢

۳۲[سبک مغزی و تعصّب شما زمینه گمراهی شما شد] پس ما شما را گمراه کردیم؛ زیرا خودمان گمراه بودیم،

فَاِنَّهُمْ يَوْمَىِٕذٍ فِي الْعَذَابِ مُشْتَرِكُوْنَ ۝٣٣

۳۳پس بی تردید همه 2آنان در آن روز در عذاب شریک اند،

اِنَّا كَذٰلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِيْنَ ۝٣٤

۳۴ما با مجرمان این گونه رفتار می کنیم؛

اِنَّهُمْ كَانُوْٓا اِذَا قِيْلَ لَهُمْ لَا͏ٓ اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُۙ يَسْتَكْبِرُوْنَ ۝٣٥ۙ

۳۵زیرا آنان چنین بودند که هر زمان به آنان می گفتند: معبودی جز خدا نیست، تکبّر می کردند،

وَيَقُوْلُوْنَ اَىِٕنَّا لَتَارِكُوْٓا اٰلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَّجْنُوْنٍ ۝٣٦ؕ

۳۶و [همواره] می گفتند: آیا باید به خاطر شاعری دیوانه معبودان خود را رها کنیم؟!

بَلْ جَا࢜ءَ بِالْحَقِّ وَصَدَّقَ الْمُرْسَلِيْنَ ۝٣٧

۳۷[چنین نیست که می پندارید] بلکه او حق را آورده و پیامبران را تصدیق کرده است.

اِنَّكُمْ لَذَا࢜ىِٕقُوا الْعَذَابِ الْاَلِيْمِ ۝٣٨ۚ

۳۸بی تردید شما [کوردلان] عذاب دردناک را خواهید چشید،

وَمَا تُجْزَوْنَ اِلَّا مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ ۝٣٩ۙ

۳۹و جز آنچه که همواره انجام می دادید، پاداش داده نمی شوید،

اِلَّا عِبَادَ اللّٰهِ الْمُخْلَصِيْنَ ۝٤٠

۴۰جز بندگان خالص شده خدا [که از هر کیفری در امانند،]

اُولٰ࢜ىِٕكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَّعْلُوْمٌ ۝٤١ۙ

۴۱برای آنان رزق و روزی معین و ویژه ای است،

فَوَاكِهُۚ وَهُمْ مُّكْرَمُوْنَ ۝٤٢ۙ

۴۲میوه هایی [گوناگون] در حالی که مورد اکرام خواهند بود،

فِيْ جَنّٰتِ النَّعِيْمِ ۝٤٣ۙ

۴۳در بهشت های پر نعمت،

عَلٰي سُرُرٍ مُّتَقٰبِلِيْنَ ۝٤٤

۴۴در حالی که بر تخت هایی روبه روی یکدیگر [تکیه زده اند،]

يُطَافُ عَلَيْهِمْ بِكَاْسٍ مِّنْ مَّعِيْنٍۭ ۝٤٥ۙ

۴۵جامی از نوشیدنی زلال و پاک گرداگردشان می گردانند،

بَيْضَا࢜ءَ لَذَّةٍ لِّلشّٰرِبِيْنَ ۝٤٦ۚۖ

۴۶[نوشیدنی] سپید [و درخشنده] و لذت بخش برای نوشندگان،

لَا فِيْهَا غَوْلٌ وَّلَا هُمْ عَنْهَا يُنْزَفُوْنَ ۝٤٧

۴۷نه در آن مایه فساد [جسم و عقل] است، و نه از آن مست و بیهوش می شوند،

وَعِنْدَهُمْ قٰصِرٰتُ الطَّرْفِ عِيْنٌ ۝٤٨ۙ

۴۸و در کنارشان زنانی هستند که فقط به شوهرانشان عشق می ورزند.

كَاَنَّهُنَّ بَيْضٌ مَّكْنُوْنٌ ۝٤٩

۴۹گویا آنان [از سپیدی] تخم شترمرغی هستند که [زیر پر و بال] پوشیده شده اند [و هرگز دست کسی به آنان نرسیده است.]

فَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰي بَعْضٍ يَّتَسَا࢜ءَلُوْنَ ۝٥٠

۵۰پس برخی از آنان به برخی دیگر رو کرده از [حال] یکدیگر می پرسند.

قَالَ قَا࢜ىِٕلٌ مِّنْهُمْ اِنِّيْ كَانَ لِيْ قَرِيْنٌ ۝٥١ۙ

۵۱گوینده ای از آنان می گوید: همانا من [در دنیا] هم نشینی داشتم.

يَّقُوْلُ اَىِٕنَّكَ لَمِنَ الْمُصَدِّقِيْنَ ۝٥٢

۵۲[که همواره از روی تعجب به من] می گفت: آیا تو از باور دارندگان [رستاخیز و زنده شدن مردگان] هستی؟

ءَاِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَّعِظَامًا ءَاِنَّا لَمَدِيْنُوْنَ ۝٥٣

۵۳آیا زمانی که ما مردیم و خاک استخوان شدیم، حتماً [زنده می شویم و] پاداشمان می دهند؟

قَالَ هَلْ اَنْتُمْ مُّطَّلِعُوْنَ ۝٥٤

۵۴[سپس به دوستان بهشتی خود] می گوید: آیا شما با من به دوزخ سر می کشید [تا از هم نشینم خبری بگیرید که در کجا و در چه حالی است؟]

فَاطَّلَعَ فَرَاٰهُ فِيْ سَوَا࢜ءِ الْجَحِيْمِ ۝٥٥

۵۵پس خود او به دوزخ سر می کشد و هم نشینش را وسط دوزخ می بیند.

قَالَ تَاللّٰهِ اِنْ كِدْتَّ لَتُرْدِيْنِ ۝٥٦ۙ

۵۶[به او] می گوید: به خدا سوگند نزدیک بود، مرا به هلاکت بیندازی.

وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّيْ لَكُنْتُ مِنَ الْمُحْضَرِيْنَ ۝٥٧

۵۷و اگر توفیق و رحمت پروردگارم نبود، حتماً از احضارشدگان [در دوزخ] بودم.

اَفَمَا نَحْنُ بِمَيِّتِيْنَ ۝٥٨ۙ

۵۸[آن گاه به دوستان بهشتی خود می گوید:] آیا ما [برای همیشه در بهشتیم و] هرگز نمی میریم؟

اِلَّا مَوْتَتَنَا الْاُوْلٰي وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِيْنَ ۝٥٩

۵۹[و] جز همان مرگ نخستین [که در دنیا سراغمان آمد مرگی دیگر به سراغمان نخواهد آمد] و ما هرگز عذاب نخواهیم شد؟ [شگفتا! چه لطف خاصی از سوی خدا به ما شده است!]

اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ ۝٦٠

۶۰بی تردید این همان کامیابی بزرگ است.

لِمِثْلِ هٰذَا فَلْيَعْمَلِ الْعٰمِلُوْنَ ۝٦١

۶۱پس باید برای چنین پاداشی عمل کنندگان عمل کنند.

اَذٰلِكَ خَيْرٌ نُّزُلًا اَمْ شَجَرَةُ الزَّقُّوْمِ ۝٦٢

۶۲آیا این [بهشت جاودان پر نعمت] برای پذیرایی بهتر است یا درخت زقّوم؟

اِنَّا جَعَلْنٰهَا فِتْنَةً لِّلظّٰلِمِيْنَ ۝٦٣

۶۳ما آن را برای ستمکاران مایه شکنجه و عذاب قرار داده ایم.

اِنَّهَا شَجَرَةٌ تَخْرُجُ فِيْٓ اَصْلِ الْجَحِيْمِ ۝٦٤ۙ

۶۴آن درختی است که در قعر دوزخ می روید،

طَلْعُهَا كَاَنَّهٗ رُءُوْسُ الشَّيٰطِيْنِ ۝٦٥

۶۵شکوفه هایش مانند سرهای شیاطین [بسیار بدنما و زشت] است.

فَاِنَّهُمْ لَاٰكِلُوْنَ مِنْهَا فَمَالِـُٔوْنَ مِنْهَا الْبُطُوْنَ ۝٦٦ؕ

۶۶پس این منکران لجوج حتماً از آن می خورند و شکم ها را از آن پر می کنند.

ثُمَّ اِنَّ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْبًا مِّنْ حَمِيْمٍ ۝٦٧ۚ

۶۷آن گاه به ناچار روی آن [به عنوان نوشیدنی] مخلوطی از آب بسیار داغ و متعفّن برای آنان خواهد بود!

ثُمَّ اِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَا۟اِلَي الْجَحِيْمِ ۝٦٨

۶۸سپس بازگشتشان حتماً به سوی دوزخ است.

اِنَّهُمْ اَلْفَوْا اٰبَا࢜ءَهُمْ ضَا࢜لِّيْنَ ۝٦٩ۙ

۶۹[سزاوار بودنشان در قیامت به این همه عذاب به سبب این است که] آنان پدرانشان را گمراه یافتند،

فَهُمْ عَلٰٓي اٰثٰرِهِمْ يُهْرَعُوْنَ ۝٧٠

۷۰و [با اینکه می دانستند گمراهند بدون اندیشه و تأمل] عجولانه از پی آنان می رفتند!

وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ اَكْثَرُ الْاَوَّلِيْنَ ۝٧١ۙ

۷۱و به راستی پیش از اینان بیشتر پیشینیان گمراه شدند،

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا فِيْهِمْ مُّنْذِرِيْنَ ۝٧٢

۷۲و بی تردید ما در میان آنان بیم دهندگانی فرستادیم.

فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُنْذَرِيْنَ ۝٧٣ۙ

۷۳پس با تأمل بنگر سرانجام بیم داده شدگان چگونه بود؟

اِلَّا عِبَادَ اللّٰهِ الْمُخْلَصِيْنَ ۝٧٤ࣖ

۷۴[همه هلاک شدند] جز بندگان خالص شده خدا،

وَلَقَدْ نَادٰىنَا نُوْحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيْبُوْنَ ۝٧٥ؗۖ

۷۵و نوح ما را ندا کرد [و ما ندایش را اجابت کردیم] پس ما به راستی نیکو اجابت کننده ای هستیم،

وَنَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيْمِ ۝٧٦ؗۖ

۷۶و او و خاندانش را از آن اندوه بزرگ نجادت دادیم.

وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهٗ هُمُ الْبٰقِيْنَ ۝٧٧ؗۖ

۷۷و تنها ذریه او را [در زمین] باقی گذاشتیم،

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْاٰخِرِيْنَ ۝٧٨ؗۖ

۷۸و در میان آیندگان برای او نام نیک به جا گذاشتیم؛

سَلٰمٌ عَلٰي نُوْحٍ فِي الْعٰلَمِيْنَ ۝٧٩

۷۹سلام بر نوح در میان جهانیان.

اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِيْنَ ۝٨٠

۸۰به راستی ما نیکوکاران را این گونه پاداش می دهیم.

اِنَّهٗ مِنْ عِبَادِنَا الْمُو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ ۝٨١

۸۱بی تردید او از بندگان مؤمن ما بود.

ثُمَّ اَغْرَقْنَا الْاٰخَرِيْنَ ۝٨٢

۸۲سپس دیگران را غرق کردیم؛

وَاِنَّ مِنْ شِيْعَتِهٖ لَاِبْرٰهِيْمَ ۝٨٣ۘ

۸۳و به راستی ابراهیم از پیروان نوح بود،

اِذْ جَا࢜ءَ رَبَّهٗ بِقَلْبٍ سَلِيْمٍ ۝٨٤

۸۴هنگامی که با دلی پاک به سوی پروردگارش آمد.

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَاذَا تَعْبُدُوْنَ ۝٨٥ۚ

۸۵[یاد کن] هنگامی را که به پدر و قومش گفت: چیست آنچه می پرستید؟

اَىِٕفْكًا اٰلِهَةً دُوْنَ اللّٰهِ تُرِيْدُوْنَ ۝٨٦ؕ

۸۶آیا به جای خدا معبودان دروغین را می خواهید.

فَمَا ظَنُّكُمْ بِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ۝٨٧

۸۷پس گمانتان به پروردگار جهانیان چیست؟ [که غیر او را می پرستید،]

فَنَظَرَ نَظْرَةً فِي النُّجُوْمِ ۝٨٨ۙ

۸۸[چون از او دعوت کردند که شبانه به مراسم عیدشان برود] نگاهی به ستارگان انداخت،

فَقَالَ اِنِّيْ سَقِيْمٌ ۝٨٩

۸۹و گفت: به راستی من بیمارم.

فَتَوَلَّوْا عَنْهُ مُدْبِرِيْنَ ۝٩٠

۹۰پس پشت کنان از او روی گرداندند.

فَرَاغَ اِلٰٓي اٰلِهَتِهِمْ فَقَالَ اَلَا تَاْكُلُوْنَ ۝٩١ۚ

۹۱او هم مخفیانه به سوی بت هایشان رفت و [از روی ریشخند] گفت: آیا غذا نمی خورید؟

مَا لَكُمْ لَا تَنْطِقُوْنَ ۝٩٢

۹۲شما را چه شده که سخن نمی گویید؟

فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًاۢ بِالْيَمِيْنِ ۝٩٣

۹۳پس [به آنها روی آورد و] با دست راست ضربه ای کاری بر آنها کوبید [و خردشان کرد.]

فَاَقْبَلُوْٓا اِلَيْهِ يَزِفُّوْنَ ۝٩٤

۹۴مردم با شتاب به سوی او آمدند.

قَالَ اَتَعْبُدُوْنَ مَا تَنْحِتُوْنَ ۝٩٥ۙ

۹۵[به آنان] گفت: آیا آنچه را [با دست خود] می تراشید، می پرستید؟!

وَاللّٰهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُوْنَ ۝٩٦

۹۶در حالی که خدا شما را و آنچه را می سازید، آفریده است.

قَالُوا ابْنُوْا لَهٗ بُنْيَانًا فَاَلْقُوْهُ فِي الْجَحِيْمِ ۝٩٧

۹۷گفتند: برای او بنایی بسازید [که گنجایش آتش فراوانی داشته باشد] پس او را در آتش شعلهور بیندازید.

فَاَرَادُوْا بِهٖ كَيْدًا فَجَعَلْنٰهُمُ الْاَسْفَلِيْنَ ۝٩٨

۹۸پس خواستند به او نیرنگی زنند، ولی ما آنان را پست و شکست خورده کردیم.

وَقَالَ اِنِّيْ ذَاهِبٌ اِلٰي رَبِّيْ سَيَهْدِيْنِ ۝٩٩

۹۹و [وقتی از این مهلکه جان سالم به در برد] گفت: به راستی من به سوی پروردگارم می روم، و [او] به زودی مرا راهنمایی خواهد کرد.

رَبِّ هَبْ لِيْ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ ۝١٠٠

۱۰۰پروردگارا! مرا فرزندی که از صالحان باشد عطا کن.

فَبَشَّرْنٰهُ بِغُلٰمٍ حَلِيْمٍ ۝١٠١

۱۰۱پس ما او را به پسری بردبار مژده دادیم.

فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰي فِي الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰيؕ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُو͏ٔ͏ْمَرُؗ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَا࢜ءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ ۝١٠٢

۱۰۲هنگامی که با او به [مقام] سعی رسید، گفت: پسرکم! همانا من در خواب می بینم که تو را ذبح می کنم، پس با تأمل بنگر رأی تو چیست؟ گفت: پدرم آنچه به آن مأمور شده ای انجام ده اگر خدا بخواهد مرا از شکیبایان خواهی یافت.

فَلَمَّا͏ٓ اَسْلَمَا وَتَلَّهٗ لِلْجَبِيْنِ ۝١٠٣ۚ

۱۰۳پس هنگامی که آن دو تسلیم [خواسته خدا] شدند و ابراهیم، جبین او را به زمین نهاد [تا ذبحش کند]

وَنَادَيْنٰهُ اَنْ يّٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۝١٠٤ۙ

۱۰۴و او را ندا دادیم که ای ابراهیم!

قَدْ صَدَّقْتَ الرُّءْيَاۚ اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِيْنَ ۝١٠٥

۱۰۵خوابت را تحقق دادی [و فرمان پروردگارت را اجرا کردی]، به راستی ما نیکوکاران را این گونه پاداش می دهیم [که نیّت پاک و خالصشان را به جای عمل می پذیریم.]

اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْبَلٰ࢜و͏ٔ͏ُا الْمُبِيْنُ ۝١٠٦

۱۰۶به یقین این همان آزمایش روشن بود.

وَفَدَيْنٰهُ بِذِبْحٍ عَظِيْمٍ ۝١٠٧

۱۰۷و ما اسماعیل را در برابر قربانی بزرگی [از ذبح شدن] رهانیدیم،

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْاٰخِرِيْنَ ۝١٠٨ۖ

۱۰۸و در میان آیندگان برای او [نام نیک] به جا گذاشتیم.

سَلٰمٌ عَلٰٓي اِبْرٰهِيْمَ ۝١٠٩

۱۰۹سلام بر ابراهیم.

كَذٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِيْنَ ۝١١٠

۱۱۰[ما] نیکوکاران را این گونه پاداش می دهیم.

اِنَّهٗ مِنْ عِبَادِنَا الْمُو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ ۝١١١

۱۱۱بی تردید او از بندگان مؤمن ما بود،

وَبَشَّرْنٰهُ بِاِسْحٰقَ نَبِيًّا مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ ۝١١٢

۱۱۲و ما او را به اسحاق که پیامبری از شایستگان بود مژده دادیم،

وَبٰرَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلٰٓي اِسْحٰقَؕ وَمِنْ ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌ وَّظَالِمٌ لِّنَفْسِهٖ مُبِيْنٌ ۝١١٣ࣖ

۱۱۳و بر او و بر اسحاق برکت دادیم، و از دودمان آن دو برخی نیکوکارند و برخی آشکارا ستمکار بر خویشند،

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلٰي مُوْسٰي وَهٰرُوْنَ ۝١١٤ۚ

۱۱۴و به راستی ما به موسی و هارون نعمت دادیم،

وَنَجَّيْنٰهُمَا وَقَوْمَهُمَا مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيْمِ ۝١١٥ۚ

۱۱۵و آن دو نفر و قومشان را از اندوه بزرگ نجات بخشیدیم،

وَنَصَرْنٰهُمْ فَكَانُوْا هُمُ الْغٰلِبِيْنَ ۝١١٦ۚ

۱۱۶و آنان را یاری دادیم در نتیجه پیروز شدند،

وَاٰتَيْنٰهُمَا الْكِتٰبَ الْمُسْتَبِيْنَ ۝١١٧ۚ

۱۱۷و هر دو را کتاب بسیار روشنگر عطا کردیم،

وَهَدَيْنٰهُمَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيْمَ ۝١١٨ۚ

۱۱۸وبه راه راست هدایتشان نمودیم،

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِمَا فِي الْاٰخِرِيْنَ ۝١١٩ۙ

۱۱۹و در میان آیندگان برای هر دو نفر نام نیک به جا گذاشتیم.

سَلٰمٌ عَلٰي مُوْسٰي وَهٰرُوْنَ ۝١٢٠

۱۲۰سلام بر موسی و هارون.

اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِيْنَ ۝١٢١

۱۲۱ما نیکوکاران را این گونه پاداش می دهیم.

اِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا الْمُو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ ۝١٢٢

۱۲۲بی تردید هر دو از بندگان مؤمن ما بودند،

وَاِنَّ اِلْيَاسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِيْنَ ۝١٢٣ؕ

۱۲۳و بی تردید الیاس از پیامبران بود.

اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اَلَا تَتَّقُوْنَ ۝١٢٤

۱۲۴[یاد کن] هنگامی را که به قومش گفت: آیا [از شرک وطغیان] نمی پرهیزید؟

اَتَدْعُوْنَ بَعْلًا وَّتَذَرُوْنَ اَحْسَنَ الْخَالِقِيْنَ ۝١٢٥ۙ

۱۲۵آیا بت «بعل» را می پرستید و بهترین آفرینندگان را رها می کنید؟!

اللّٰهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ اٰبَا࢜ىِٕكُمُ الْاَوَّلِيْنَ ۝١٢٦

۱۲۶خدا را که پروردگار شما و پروردگار پدران پیشین شماست.

فَكَذَّبُوْهُ فَاِنَّهُمْ لَمُحْضَرُوْنَ ۝١٢٧ۙ

۱۲۷پس او را انکار کردند، یقیناً آنان از احضار شدگان [در عذاب] خواهند بود،

اِلَّا عِبَادَ اللّٰهِ الْمُخْلَصِيْنَ ۝١٢٨

۱۲۸جز بندگان خالص شده خدا [که از هر کیفری در امانند،]

وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْاٰخِرِيْنَ ۝١٢٩ۙ

۱۲۹و در میان آیندگان برای او نام نیک به جا گذاشتیم.

سَلٰمٌ عَلٰٓي اِلْيَاسِيْنَ ۝١٣٠

۱۳۰سلام بر آل یاسین.

اِنَّا كَذٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِيْنَ ۝١٣١

۱۳۱ما نیکوکاران را این گونه پاداش می دهیم.

اِنَّهٗ مِنْ عِبَادِنَا الْمُو͏ٔ͏ْمِنِيْنَ ۝١٣٢

۱۳۲بی تردید او از بندگان مؤمن ما بود.

وَاِنَّ لُوْطًا لَّمِنَ الْمُرْسَلِيْنَ ۝١٣٣ؕ

۱۳۳و بی تردید لوط از پیامبران بود.

اِذْ نَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗٓ اَجْمَعِيْنَ ۝١٣٤ۙ

۱۳۴[یاد کن] هنگامی را که او و همه اهلش را نجات دادیم،

اِلَّا عَجُوْزًا فِي الْغٰبِرِيْنَ ۝١٣٥

۱۳۵مگر پیرزنی را که در میان باقی ماندگان [در شهر] بود.

ثُمَّ دَمَّرْنَا الْاٰخَرِيْنَ ۝١٣٦

۱۳۶سپس دیگران را هلاک کردیم،

وَاِنَّكُمْ لَتَمُرُّوْنَ عَلَيْهِمْ مُّصْبِحِيْنَ ۝١٣٧ۙ

۱۳۷و شما همواره صبحگاهان [در مسیر سفرهایتان از کنار ویرانه های شهر] آنان گذر می کنید،

وَبِالَّيْلِؕ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ۝١٣٨ࣖ

۱۳۸و نیز شبانگاهان، آیا تعقّل نمی کنید؟

وَاِنَّ يُوْنُسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِيْنَ ۝١٣٩ؕ

۱۳۹و یونس از پیامبران بود.

اِذْ اَبَقَ اِلَي الْفُلْكِ الْمَشْحُوْنِ ۝١٤٠ۙ

۱۴۰[یاد کن] هنگامی را که به سوی آن کشتی پر [از جمعیت و بار] گریخت،

فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ الْمُدْحَضِيْنَ ۝١٤١ۚ

۱۴۱و با سرنشینان کشتی قرعه انداخت [و قرعه به نامش افتاد] و از مغلوب شدگان شد [و او را به دریا انداختند.]

فَالْتَقَمَهُ الْحُوْتُ وَهُوَ مُلِيْمٌ ۝١٤٢

۱۴۲پس آن ماهی بزرگ او را بلعید، در حالی که سزاوار سرزنش بود.

فَلَوْلَا͏ٓ اَنَّهٗ كَانَ مِنَ الْمُسَبِّحِيْنَ ۝١٤٣ۙ

۱۴۳[و در شکم ماهی به تسبیح خدا مشغول شد که] اگر او از تسبیح کنندگان نبود،

لَلَبِثَ فِيْ بَطْنِهٖٓ اِلٰي يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ ۝١٤٤ۚ

۱۴۴بی تردید تا روزی که مردم برانگیخته می شوند در شکم ماهی می ماند.

فَنَبَذْنٰهُ بِالْعَرَا࢜ءِ وَهُوَ سَقِيْمٌ ۝١٤٥ۚ

۱۴۵پس او را در حالی که بیمار بود به زمینی خشک و بی گیاه افکندیم.

وَاَنۢ͏ْبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةً مِّنْ يَّقْطِيْنٍ ۝١٤٦ۚ

۱۴۶و بر او گیاهی از نوعی کدو رویاندیم،

وَاَرْسَلْنٰهُ اِلٰي مِاي͏ٔ͏َةِ اَلْفٍ اَوْ يَزِيْدُوْنَ ۝١٤٧ۚ

۱۴۷و او را به سوی [قومی] یکصد هزار نفر [ی] یا بیشتر فرستادیم.

فَاٰمَنُوْا فَمَتَّعْنٰهُمْ اِلٰي حِيْنٍ ۝١٤٨ؕ

۱۴۸پس ایمان آوردند در نتیجه آنان را تا پایان عمرشان [از نعمت ها و مواهب خود] بهره مند کردیم.

فَاسْتَفْتِهِمْ اَلِرَبِّكَ الْبَنَاتُ وَلَهُمُ الْبَنُوْنَ ۝١٤٩ۙ

۱۴۹[مشرکان سبک مغز می گویند: فرشتگان، دختران خدایند] پس از آنان بپرس که آیا دختران برای پروردگار تو هستند و پسران برای ایشان؟!

اَمْ خَلَقْنَا الْمَلٰ࢜ىِٕكَةَ اِنَاثًا وَّهُمْ شٰهِدُوْنَ ۝١٥٠

۱۵۰یا اینکه ما فرشتگان را دختر آفریدیم و آنان شاهد بودند؟!

اَلَا͏ٓ اِنَّهُمْ مِّنْ اِفْكِهِمْ لَيَقُوْلُوْنَ ۝١٥١ۙ

۱۵۱آگاه باش! که آنان از بافته های دروغ خود می گویند

وَلَدَ اللّٰهُۙ وَاِنَّهُمْ لَكٰذِبُوْنَ ۝١٥٢

۱۵۲که خدا فرزند آورده! و بی تردید آنان دروغگویند.

اَصْطَفَي الْبَنَاتِ عَلَي الْبَنِيْنَ ۝١٥٣ؕ

۱۵۳آیا دختران را بر پسران ترجیح داده است؟

مَا لَكُمْࣞ كَيْفَ تَحْكُمُوْنَ ۝١٥٤

۱۵۴شما را چه شده، چگونه حکم می کنید؟

اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ ۝١٥٥ۚ

۱۵۵پس آیا متذکّر [حقایق] نمی شوید؟

اَمْ لَكُمْ سُلْطٰنٌ مُّبِيْنٌ ۝١٥٦ۙ

۱۵۶یا شما [بر این ادعای خود] دلیل روشنی دارید؟

فَاْتُوْا بِكِتٰبِكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ ۝١٥٧

۱۵۷پس اگر راستگویید، کتابتان را [که این سخنان را با تکیه بر آن می گویید، به میان] آورید.

وَجَعَلُوْا بَيْنَهٗ وَبَيْنَ الْجِنَّةِ نَسَبًاؕ وَلَقَدْ عَلِمَتِ الْجِنَّةُ اِنَّهُمْ لَمُحْضَرُوْنَ ۝١٥٨ۙ

۱۵۸میان خدا و جن، نسب و خویشی قرار دادند، در صورتی که جنیان به خوبی می دانند که [روز قیامت برای حساب و پاداش] احضار خواهند شد.

سُبْحٰنَ اللّٰهِ عَمَّا يَصِفُوْنَ ۝١٥٩ۙ

۱۵۹خدا از آنچه او را به آن توصیف می کنند، منزّه است.

اِلَّا عِبَادَ اللّٰهِ الْمُخْلَصِيْنَ ۝١٦٠

۱۶۰مگر بندگان خالص شده خدا [که او را به آنچه توصیف می کنند شایسته مقام قدس اوست.]

فَاِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُوْنَ ۝١٦١ۙ

۱۶۱و بی تردید شما و آنچه را می پرستید،

مَا͏ٓ اَنْتُمْ عَلَيْهِ بِفٰتِنِيْنَ ۝١٦٢ۙ

۱۶۲نمی توانید [مردم را] بر ضد خدا گمراه کنید.

اِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ الْجَحِيْمِ ۝١٦٣

۱۶۳مگر کسانی را که [به اختیار خود به خاطر پذیرفتن وسوسه و اغواگری شما] به دوزخ درآیند،

وَمَا مِنَّا͏ٓ اِلَّا لَهٗ مَقَامٌ مَّعْلُوْمٌ ۝١٦٤ۙ

۱۶۴و هیچ یک از ما فرشتگان نیست مگر اینکه برای او مقامی معین است.

وَّاِنَّا لَنَحْنُ الصَّا࢜فُّوْنَ ۝١٦٥ۚ

۱۶۵و همانا ما [برای اجرای فرمان خدا] صف بستگانیم.

وَاِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُوْنَ ۝١٦٦

۱۶۶و ما خود تسبیح کنندگانیم.

وَاِنْ كَانُوْا لَيَقُوْلُوْنَ ۝١٦٧ۙ

۱۶۷و مشرکان [پیش از بعثت پیامبر] قاطعانه می گفتند:

لَوْ اَنَّ عِنْدَنَا ذِكْرًا مِّنَ الْاَوَّلِيْنَ ۝١٦٨ۙ

۱۶۸اگر نزد ما کتابی چون کتاب های آسمانی پیامبران پیشین بود،

لَكُنَّا عِبَادَ اللّٰهِ الْمُخْلَصِيْنَ ۝١٦٩

۱۶۹بی تردید از بندگان خالص شده خدا می شدیم.

فَكَفَرُوْا بِهٖ فَسَوْفَ يَعْلَمُوْنَ ۝١٧٠

۱۷۰ولی [هنگامی که قرآن را برای هدایت آنان نازل کردیم] به آن کافر شدند و به زودی [و زر و وبال کفرشان را] خواهند دانست.

وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِيْنَ ۝١٧١ۚۖ

۱۷۱و وعده قطعی ما درباره بندگان به رسالت فرستاده شده، از پیش محقق و ثابت گشته است،

اِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُوْرُوْنَ ۝١٧٢ࣕ

۱۷۲که بی تردید آنان [در همه زمینه ها] یاری شدگانند،

وَاِنَّ جُنْدَنَا لَهُمُ الْغٰلِبُوْنَ ۝١٧٣

۱۷۳و مسلماً سپاه ما پیروزند.

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتّٰي حِيْنٍ ۝١٧٤ۙ

۱۷۴پس تا مدتی از آنان روی بگردان.

وَّاَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُوْنَ ۝١٧٥

۱۷۵و آنان را بنگر که به زودی [و زر و وبال گناهانشان را] خواهند دید.

اَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُوْنَ ۝١٧٦

۱۷۶آیا شتاب در آمدن عذاب ما را می خواهند؟!

فَاِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَا࢜ءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِيْنَ ۝١٧٧

۱۷۷پس هنگامی که [عذاب ما] به آستانه خانه هایشان نازل شود، بیم شدگان روزگار بدی خواهند داشت،

وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتّٰي حِيْنٍ ۝١٧٨ۙ

۱۷۸و تا مدتی از آنان روی بگردان،

وَّاَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُوْنَ ۝١٧٩

۱۷۹و [آنان را] بنگر که به زودی [و زر و وبال گناهانشان را] خواهند دید.

سُبْحٰنَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُوْنَ ۝١٨٠ۚ

۱۸۰پروردگارت که دارای عزت است از آنچه او را به آن توصیف می کنند، منزّه است.

وَسَلٰمٌ عَلَي الْمُرْسَلِيْنَ ۝١٨١ۚ

۱۸۱و سلام بر پیامبران

وَالْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ۝١٨٢ࣖ

۱۸۲و همه ستایش ها ویژه خداست که پروردگار جهانیان است.