سوره Al-Waaqia

اِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ ۝١ۙ

۱هنگامی که واقعه [بسیار عظیم قیامت] واقع شود،

لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ۝٢ۘ

۲که در واقع شدنش دروغی [در کار] نیست،

خَافِضَةٌ رَّافِعَةٌ ۝٣ۙ

۳پست کننده [کافران] و رفعت دهنده [مؤمنان] است.

اِذَا رُجَّتِ الْاَرْضُ رَجًّا ۝٤ۙ

۴هنگامی که زمین به شدت لرزانده شود،

وَّبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّا ۝٥ۙ

۵و کوه ها درهم کوبیده وریز ریز شوند.

فَكَانَتْ هَبَا࢜ءً مُّنۢ͏ْبَثًّا ۝٦ۙ

۶در نتیجه غباری پراکنده گردد،

وَّكُنْتُمْ اَزْوَاجًا ثَلٰثَةً ۝٧ؕ

۷وشما سه گروه شوید:

فَاَصْحٰبُ الْمَيْمَنَةِ࣢ۙ مَا͏ٓ اَصْحٰبُ الْمَيْمَنَةِ ۝٨ؕ

۸سعادتمندان، چه بلند مرتبه اند سعادتمندان!

وَاَصْحٰبُ الْمَشْـَٔمَةِ࣢ۙ مَا͏ٓ اَصْحٰبُ الْمَشْـَٔمَةِ ۝٩ؕ

۹و شقاوتمندان، چه دون پایه اند شقاوتمندان!

وَالسّٰبِقُوْنَ السّٰبِقُوْنَ ۝١٠ۚۙ

۱۰و پیشی گیرندگان [به اعمال نیک] که پیشی گیرندگان [به رحمت و آمرزش] اند،

اُولٰ࢜ىِٕكَ الْمُقَرَّبُوْنَ ۝١١ۚ

۱۱اینان مقربان اند،

فِيْ جَنّٰتِ النَّعِيْمِ ۝١٢

۱۲در بهشت های پر نعمت اند.

ثُلَّةٌ مِّنَ الْاَوَّلِيْنَ ۝١٣ۙ

۱۳گروهی بسیار از پیشینیان،

وَقَلِيْلٌ مِّنَ الْاٰخِرِيْنَ ۝١٤ؕ

۱۴و اندکی از پسینیان،

عَلٰي سُرُرٍ مَّوْضُوْنَةٍ ۝١٥ۙ

۱۵بر تخت هایی زربافت،

مُّتَّكِـِٕيْنَ عَلَيْهَا مُتَقٰبِلِيْنَ ۝١٦

۱۶در حالی که روبروی یکدیگر بر آنها تکیه دارند.

يَطُوْفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُّخَلَّدُوْنَ ۝١٧ۙ

۱۷نوجوانانی همیشه نو جوان همواره [برای خدمت] پیرامونشان می گردند،

بِاَكْوَابٍ وَّاَبَارِيْقَ࣢ۙ وَكَاْسٍ مِّنْ مَّعِيْنٍ ۝١٨ۙ

۱۸با قدح ها و کوزه ها و جام هایی از باده ناب و پاک،

لَّا يُصَدَّعُوْنَ عَنْهَا وَلَا يُنْزِفُوْنَ ۝١٩ۙ

۱۹که از نوشیدنش نه سردرد گیرند، و نه مست و بی خرد شوند،

وَفَاكِهَةٍ مِّمَّا يَتَخَيَّرُوْنَ ۝٢٠ۙ

۲۰و میوه ها از هر نوعی که اختیار کنند،

وَلَحْمِ طَيْرٍ مِّمَّا يَشْتَهُوْنَ ۝٢١ؕ

۲۱و گوشت پرنده از هر گونه ای که بخواهند،

وَحُوْرٌ عِيْنٌ ۝٢٢ۙ

۲۲و حوریانی چشم درشت،

كَاَمْثَالِ اللُّو͏ٔ͏ْلُوءِ الْمَكْنُوْنِ ۝٢٣ۚ

۲۳هم چون مروارید پنهان شده در صدف؛

جَزَا࢜ءًۢ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ ۝٢٤

۲۴پاداشی است در برابر اعمالی که همواره انجام می دادند.

لَا يَسْمَعُوْنَ فِيْهَا لَغْوًا وَّلَا تَاْثِيْمًا ۝٢٥ۙ

۲۵در آنجا نه سخن بیهوده ای می شنوند، نه کلام گناه آلودی،

اِلَّا قِيْلًا سَلٰمًا سَلٰمًا ۝٢٦

۲۶مگر سخنی که سلام است و سلام،

وَاَصْحٰبُ الْيَمِيْنِ࣢ۙ مَا͏ٓ اَصْحٰبُ الْيَمِيْنِ ۝٢٧ؕ

۲۷و سعادتمندان چه بلند مرتبه اند سعادتمندان!

فِيْ سِدْرٍ مَّخْضُوْدٍ ۝٢٨ۙ

۲۸در سایه درخت سدر بی خارند،

وَّطَلْحٍ مَّنْضُوْدٍ ۝٢٩ۙ

۲۹و درختان موزی که میوه هایش خوشه خوشه روی هم چیده شده است،

وَّظِلٍّ مَّمْدُوْدٍ ۝٣٠ۙ

۳۰و سایه ای گسترده و پایدار،

وَّمَا࢜ءٍ مَّسْكُوْبٍ ۝٣١ۙ

۳۱و آبی ریزان،

وَّفَاكِهَةٍ كَثِيْرَةٍ ۝٣٢ۙ

۳۲و میوه ای فراوان،

لَّا مَقْطُوْعَةٍ وَّلَا مَمْنُوْعَةٍ ۝٣٣ۙ

۳۳که پایان نپذیرد و ممنوع نشود،

وَّفُرُشٍ مَّرْفُوْعَةٍ ۝٣٤ؕ

۳۴و همسرانی بلند مرتبه،

اِنَّا͏ٓ اَنْشَاْنٰهُنَّ اِنْشَا࢜ءً ۝٣٥ۙ

۳۵که ما آنان را با آفرینشی ویژه آفریدیم؛

فَجَعَلْنٰهُنَّ اَبْكَارًا ۝٣٦ۙ

۳۶پس آنان را همواره دوشیزه قرار داده ایم

عُرُبًا اَتْرَابًا ۝٣٧ۙ

۳۷عشقورز به شوهران، و هم سن و سال با همسران.

لِّاَصْحٰبِ الْيَمِيْنِ ۝٣٨ؕࣖ

۳۸[همه این نعمت ها] برای سعادتمندان [است.]

ثُلَّةٌ مِّنَ الْاَوَّلِيْنَ ۝٣٩ۙ

۳۹گروهی بسیار از پیشینیان،

وَثُلَّةٌ مِّنَ الْاٰخِرِيْنَ ۝٤٠ؕ

۴۰و گروهی بسیار از پسینیان،

وَاَصْحٰبُ الشِّمَالِ࣢ۙ مَا͏ٓ اَصْحٰبُ الشِّمَالِ ۝٤١ؕ

۴۱و شقاوتمندان، چه دون پایه اند شقاوتمندان!

فِيْ سَمُوْمٍ وَّحَمِيْمٍ ۝٤٢ۙ

۴۲در میان بادی سوزان و آبی جوشان [قرار دارند،]

وَّظِلٍّ مِّنْ يَّحْمُوْمٍ ۝٤٣ۙ

۴۳و سایه ای از دودهای بسیار غلیظ و سیاه،

لَّا بَارِدٍ وَّلَا كَرِيْمٍ ۝٤٤

۴۴نه خنک است و نه آرام بخش،

اِنَّهُمْ كَانُوْا قَبْلَ ذٰلِكَ مُتْرَفِيْنَ ۝٤٥ۚۖ

۴۵اینان پیش از این از نازپروردگان خود کامه و سرکش بودند،

وَكَانُوْا يُصِرُّوْنَ عَلَي الْحِنْثِ الْعَظِيْمِ ۝٤٦ۚ

۴۶و همواره بر گناهان بزرگ پافشاری داشتند،

وَكَانُوْا يَقُوْلُوْنَ࣢ۙ اَىِٕذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَّعِظَامًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ ۝٤٧ۙ

۴۷و پیوسته می گفتند: آیا هنگامی که مردیم و خاک و استخوان شدیم، آیا به راستی برانگیخته می شویم؟!

اَوَاٰبَا࢜و͏ٔ͏ُنَا الْاَوَّلُوْنَ ۝٤٨

۴۸و آیا پدران گذشته ما نیز برانگیخته می شوند؟!

قُلْ اِنَّ الْاَوَّلِيْنَ وَالْاٰخِرِيْنَ ۝٤٩ۙ

۴۹بگو: بی تردید همه پیشینیان وهمه پسینیان،

لَمَجْمُوْعُوْنَ࣢ۙ اِلٰي مِيْقَاتِ يَوْمٍ مَّعْلُوْمٍ ۝٥٠

۵۰برای وعده گاه روزی معین گرد آورده خواهند شد.

ثُمَّ اِنَّكُمْ اَيُّهَا الضَّا࢜لُّوْنَ الْمُكَذِّبُوْنَ ۝٥١ۙ

۵۱آن گاه شما ای گمراهان انکار کننده!

لَاٰكِلُوْنَ مِنْ شَجَرٍ مِّنْ زَقُّوْمٍ ۝٥٢ۙ

۵۲قطعاً از درختی که از زقّوم است [و دارای مایعی جوشان و بسیار بدمزه و بدبوست] خواهید خورد؛

فَمَالِـُٔوْنَ مِنْهَا الْبُطُوْنَ ۝٥٣ۚ

۵۳و شکم ها را از آن پر خواهید کرد،

فَشٰرِبُوْنَ عَلَيْهِ مِنَ الْحَمِيْمِ ۝٥٤ۚ

۵۴و روی آن از آب جوشان خواهید نوشید،

فَشٰرِبُوْنَ شُرْبَ الْهِيْمِ ۝٥٥ؕ

۵۵مانند نوشیدن شترانی که به شدت تشنه اند؛

هٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ الدِّيْنِ ۝٥٦ؕ

۵۶این است پذیرایی از آنان در روز جزا.

نَحْنُ خَلَقْنٰكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُوْنَ ۝٥٧

۵۷ما شما را آفریدیم، پس چرا [آفرینش دوباره خود را پس از مرگ] باورنمی کنید؟

اَفَرَءَيْتُمْ مَّا تُمْنُوْنَ ۝٥٨ؕ

۵۸آیا از [حالات و دگرگونی های] نطفه ای که در رحم می ریزید آگاه هستید؟

ءَاَنْتُمْ تَخْلُقُوْنَهٗٓ اَمْ نَحْنُ الْخٰلِقُوْنَ ۝٥٩

۵۹آیا شما آن را [تا انسانی معتدل و آراسته شود] می آفرینید یا ما آفریننده ایم؟

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ الْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوْقِيْنَ ۝٦٠ۙ

۶۰ماییم که مرگ را میان شما مقدّر کردیم، و هیچ چیز ما را [در جاری کردن مرگ بر شما] مغلوب نمی کند.

عَلٰٓي اَنْ نُّبَدِّلَ اَمْثَالَكُمْ وَنُنْشِي͏ٔ͏َكُمْ فِيْ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ ۝٦١

۶۱[آری، مرگ را مقدّر کردیم] تا امثال شما را جایگزین شما کنیم و شما را به صورتی که نمی دانید آفرینشی تازه و جدید بخشیم،

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ النَّشْاَةَ الْاُوْلٰي فَلَوْلَا تَذَكَّرُوْنَ ۝٦٢

۶۲و به راستی پیدایش نخستین را [که جهان فعلی است] شناختید، پس چرا متذکّر [پدید شدن جهان دیگر] نمی شوید؟!

اَفَرَءَيْتُمْ مَّا تَحْرُثُوْنَ ۝٦٣ؕ

۶۳مرا خبر دهید آنچه را می کارید،

ءَاَنْتُمْ تَزْرَعُوْنَهٗٓ اَمْ نَحْنُ الزّٰرِعُوْنَ ۝٦٤

۶۴آیا شما آن را می رویانید، یا ما می رویانیم؟

لَوْ نَشَا࢜ءُ لَجَعَلْنٰهُ حُطَامًا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُوْنَ ۝٦٥

۶۵به یقین اگر بخواهیم، آن را ریز ریز کرده و خاشاک می کنیم که متأسف و شگفت زده می شوید،

اِنَّا لَمُغْرَمُوْنَ ۝٦٦ۙ

۶۶[و می گویید:] مسلماً ما خسارت زده ایم،

بَلْ نَحْنُ مَحْرُوْمُوْنَ ۝٦٧

۶۷بلکه ناکام و محرومیم

اَفَرَءَيْتُمُ الْمَا࢜ءَ الَّذِيْ تَشْرَبُوْنَ ۝٦٨ؕ

۶۸به من خبر دهید آبی که می نوشید،

ءَاَنْتُمْ اَنْزَلْتُمُوْهُ مِنَ الْمُزْنِ اَمْ نَحْنُ الْمُنْزِلُوْنَ ۝٦٩

۶۹آیا شما آن را از ابر باران زا فرود آورده اید یا ما فرود آورنده ایم؟

لَوْ نَشَا࢜ءُ جَعَلْنٰهُ اُجَاجًا فَلَوْلَا تَشْكُرُوْنَ ۝٧٠

۷۰اگر بخواهیم آن را تلخ می گردانیم، پس چرا سپاس گزاری نمی کنید؟

اَفَرَءَيْتُمُ النَّارَ الَّتِيْ تُوْرُوْنَ ۝٧١ؕ

۷۱به من خبر دهید آتشی که می افروزید،

ءَاَنْتُمْ اَنْشَاْتُمْ شَجَرَتَهَا͏ٓ اَمْ نَحْنُ الْمُنْشِـُٔوْنَ ۝٧٢

۷۲آیا شما درختش را به وجود آورده اید یا ما به وجود آوردنده ایم؟

نَحْنُ جَعَلْنٰهَا تَذْكِرَةً وَّمَتَاعًا لِّلْمُقْوِيْنَ ۝٧٣ۚ

۷۳ما آن را وسیله تذکر و مایه استفاده برای صحرانشینان و بیابانگردان قرار داده ایم.

فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيْمِ ۝٧٤ࣖ

۷۴پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی.

فَلَا͏ٓ اُقْسِمُ بِمَوٰقِعِ النُّجُوْمِ ۝٧٥ۙ

۷۵پس به جایگاه ستارگان سوگند می خورم،

وَاِنَّهٗ لَقَسَمٌ لَّوْ تَعْلَمُوْنَ عَظِيْمٌ ۝٧٦ۙ

۷۶و اگر بدانید بی تردید این سوگندی بس بزرگ است.

اِنَّهٗ لَقُرْاٰنٌ كَرِيْمٌ ۝٧٧ۙ

۷۷که یقیناً این قرآن، قرآنی است ارجمند و باارزش؛

فِيْ كِتٰبٍ مَّكْنُوْنٍ ۝٧٨ۙ

۷۸[که] در کتابی مصون از هر گونه تحریف و دگرگونی [به نام لوح محفوظ جای دارد.]

لَّا يَمَسُّهٗٓ اِلَّا الْمُطَهَّرُوْنَ ۝٧٩ؕ

۷۹جز پاک شدگان [از هر نوع آلودگی] به [حقایق و اسرار و لطایف] آن دسترسی ندارند.

تَنْزِيْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ ۝٨٠

۸۰نازل شده از سوی پروردگار جهانیان است.

اَفَبِهٰذَا الْحَدِيْثِ اَنْتُمْ مُّدْهِنُوْنَ ۝٨١ۙ

۸۱آیا شما نسبت به این گفتار سهل انگاری می کنید [و آن را قابل اعتنا نمی دانید؟!]

وَتَجْعَلُوْنَ رِزْقَكُمْ اَنَّكُمْ تُكَذِّبُوْنَ ۝٨٢

۸۲و فقط نصیب خود را این قرار می دهید که آن را انکار کنید؟!

فَلَوْلَا͏ٓ اِذَا بَلَغَتِ الْحُلْقُوْمَ ۝٨٣ۙ

۸۳پس چرا هنگامی که روح به گلوگاه می رسد،

وَاَنْتُمْ حِيْنَىِٕذٍ تَنْظُرُوْنَ ۝٨٤ۙ

۸۴و شما در آن وقت نظاره گر هستید [و هیچ کاری از شما ساخته نیست!]

وَنَحْنُ اَقْرَبُ اِلَيْهِ مِنْكُمْ وَلٰكِنْ لَّا تُبْصِرُوْنَ ۝٨٥

۸۵و ما به او از شما نزدیک تریم، ولی نمی بینید.

فَلَوْلَا͏ٓ اِنْ كُنْتُمْ غَيْرَ مَدِيْنِيْنَ ۝٨٦ۙ

۸۶[آری] پس چرا اگر شما پاداش داده نمی شوید [و به گمان خود قیامتی در کار نیست و شما را قدرتی بزرگ و فراتر است؟]

تَرْجِعُوْنَهَا͏ٓ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ ۝٨٧

۸۷آن [روح به گلوگاه رسیده] را [به بدن محتضر] برنمی گردانید، اگر [در ادعای خود] راستگویید؟

فَاَمَّا͏ٓ اِنْ كَانَ مِنَ الْمُقَرَّبِيْنَ ۝٨٨ۙ

۸۸پس اگر [جان به گلو رسیده] از مقربان باشد،

فَرَوْحٌ وَّرَيْحَانٌ࣢ۙ وَّجَنَّتُ نَعِيْمٍ ۝٨٩

۸۹[در] راحت و آسایش و بهشت پرنعمت [خواهد بود.]

وَاَمَّا͏ٓ اِنْ كَانَ مِنْ اَصْحٰبِ الْيَمِيْنِ ۝٩٠ۙ

۹۰و اگر از سعادتمندان باشد،

فَسَلٰمٌ لَّكَ مِنْ اَصْحٰبِ الْيَمِيْنِ ۝٩١ؕ

۹۱[به او گفته می شود:] از سوی سعادتمندان بر تو سلام باد.

وَاَمَّا͏ٓ اِنْ كَانَ مِنَ الْمُكَذِّبِيْنَ الضَّا࢜لِّيْنَ ۝٩٢ۙ

۹۲و اما اگر از انکار کنندگان [حقایق و] گمراه باشد،

فَنُزُلٌ مِّنْ حَمِيْمٍ ۝٩٣ۙ

۹۳پذیرایی از او با آب جوشان است،

وَّتَصْلِيَةُ جَحِيْمٍ ۝٩٤

۹۴و وارد شدن به دوزخ است.

اِنَّ هٰذَا لَهُوَ حَقُّ الْيَقِيْنِ ۝٩٥ۚ

۹۵[آنچه درباره این سه طایفه بیان شد،] بی تردید این است همان حقّ یقینی.

فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيْمِ ۝٩٦ࣖ

۹۶پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی.