سوره Al-Muddaththir

يٰٓاَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ ۝١ۙ

۱ای جامه برخود پوشیده!

قُمْ فَاَنْذِرْ ۝٢ࣕۙ

۲برخیز و بیم ده،

وَرَبَّكَ فَكَبِّرْ ۝٣ࣕۙ

۳و پروردگارت را بزرگ دار،

وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْ ۝٤ࣕۙ

۴و جامه ات را پاک کن،

وَالرُّجْزَ فَاهْجُرْ ۝٥ࣕۙ

۵و از پلیدی دور شو

وَلَا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُ ۝٦ࣕۙ

۶و [احسانت را بر دیگران] در حالی که [آن را] بزرگ و فراوان بینی، منت مگذار،

وَلِرَبِّكَ فَاصْبِرْ ۝٧ؕ

۷و [بر آزار دشمنان] برای پروردگارت شکیبایی ورز.

فَاِذَا نُقِرَ فِي النَّاقُوْرِ ۝٨ۙ

۸پس زمانی که در صور دمیده شود،

فَذٰلِكَ يَوْمَىِٕذٍ يَّوْمٌ عَسِيْرٌ ۝٩ۙ

۹آن روز، روز بسیار سختی است،

عَلَي الْكٰفِرِيْنَ غَيْرُ يَسِيْرٍ ۝١٠

۱۰بر کافران آسان نیست،

ذَرْنِيْ وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيْدًا ۝١١ۙ

۱۱مرا با کسی که او را به تنهایی آفریدم واگذار،

وَّجَعَلْتُ لَهٗ مَالًا مَّمْدُوْدًا ۝١٢ۙ

۱۲و برایش ثروت گسترده و فراوان قرار دادم،

وَّبَنِيْنَ شُهُوْدًا ۝١٣ۙ

۱۳و فرزندانی که نزدش حاضرند

وَّمَهَّدْتُّ لَهٗ تَمْهِيْدًا ۝١٤ۙ

۱۴و نعمت ها [ی مادی و وسایل زندگی] را به طور کامل برای او فراهم آوردم،

ثُمَّ يَطْمَعُ اَنْ اَزِيْدَ ۝١٥ࣗۙ

۱۵باز هم طمع دارد که بیفزایم.

كَلَّاؕ اِنَّهٗ كَانَ لِاٰيٰتِنَا عَنِيْدًا ۝١٦ؕ

۱۶این چنین نیست؛ زیرا او همواره به آیات ما دشمنی می ورزد،

سَاُرْهِقُهٗ صَعُوْدًا ۝١٧ؕ

۱۷به زودی او را به بالا رفتن از گردنه عذابی بسیار سخت مجبور می کنم.

اِنَّهٗ فَكَّرَ وَقَدَّرَ ۝١٨ۙ

۱۸او [برای باطل کردن دعوت قرآن] اندیشید و [آن را] سنجید؛

فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ۝١٩ۙ

۱۹پس مرگ بر او باد، چگونه سنجید؟

ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ۝٢٠ۙ

۲۰باز هم مرگ بر او باد، چگونه سنجید؟

ثُمَّ نَظَرَ ۝٢١ۙ

۲۱آن گاه نظر کرد،

ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ ۝٢٢ۙ

۲۲سپس چهره درهم کشید و قیافه نفرت آمیز به خود گرفت،

ثُمَّ اَدْبَرَ وَاسْتَكْبَرَ ۝٢٣ۙ

۲۳آن گاه [از قرآن] روی گردانید و تکبّر ورزید؛

فَقَالَ اِنْ هٰذَا͏ٓ اِلَّا سِحْرٌ يُّو͏ٔ͏ْثَرُ ۝٢٤ۙ

۲۴پس گفت: این قرآن جز جادویی که از جادوگران پیشین حکایت شده چیزی نیست،

اِنْ هٰذَا͏ٓ اِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ ۝٢٥ؕ

۲۵این جز سخن بشر نمی باشد.

سَاُصْلِيْهِ سَقَرَ ۝٢٦

۲۶به زودی او را در سقر درآورم

وَمَا͏ٓ اَدْرٰىكَ مَا سَقَرُ ۝٢٧ؕ

۲۷و تو چه می دانی سقر چیست؟

لَا تُبْقِيْ وَلَا تَذَرُ ۝٢٨ۚ

۲۸[آتشی است که] نه چیزی را باقی می گذارد و نه رها می کند؛

لَوَّاحَةٌ لِّلْبَشَرِ ۝٢٩ۚۖ

۲۹پوست بدن را [همه جانبه] دگرگون می کند؛

عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَ ۝٣٠ؕ

۳۰بر آن نوزده نفر [موکّل] گمارده اند

وَمَا جَعَلْنَا͏ٓ اَصْحٰبَ النَّارِ اِلَّا مَلٰ࢜ىِٕكَةًࣕ وَّمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ اِلَّا فِتْنَةً لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْاۙ لِيَسْتَيْقِنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ وَيَزْدَادَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِيْمَانًا وَّلَا يَرْتَابَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ وَالْمُو͏ٔ͏ْمِنُوْنَۙ وَلِيَقُوْلَ الَّذِيْنَ فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌ وَّالْكٰفِرُوْنَ مَاذَا͏ٓ اَرَادَ اللّٰهُ بِهٰذَا مَثَلًاؕ كَذٰلِكَ يُضِلُّ اللّٰهُ مَنْ يَّشَا࢜ءُ وَيَهْدِيْ مَنْ يَّشَا࢜ءُؕ وَمَا يَعْلَمُ جُنُوْدَ رَبِّكَ اِلَّا هُوَؕ وَمَا هِيَ اِلَّا ذِكْرٰي لِلْبَشَرِ ۝٣١ࣖ

۳۱و ما موکّلان آتش را جز فرشتگان قرار نداده ایم، و شماره آنان را جز آزمایشی برای کافران مقرّر نکرده ایم تا اهل کتاب [به خاطر هماهنگی قرآن با کتابشان] یقین پیدا کنند و بر ایمان مؤمنان بیفزاید، و اهل کتاب و مؤمنان [در حقّانیّت قرآن] تردید نکنند، و تا بیماردلان و کافران بگویند: خدا از توصیف گماشتگان آتش به این [نوزده نفر] چه هدفی دارد؟ این گونه خدا هر که را بخواهد [پس از بیان حقیقت] گمراه می کند و هر که را بخواهد هدایت می نماید، و سپاهیان پروردگارت را جز خود او کسی نمی داند، و این قرآن فقط مایه تذکر و پند برای بشر است.

كَلَّا وَالْقَمَرِ ۝٣٢ۙ

۳۲این چنین نیست [که کافران می پندارند که این حقایق افسانه است،] سوگند به ماه

وَالَّيْلِ اِذْ اَدْبَرَ ۝٣٣ۙ

۳۳[و] سوگند به شب هنگامی که پشت می کند

وَالصُّبْحِ اِذَا͏ٓ اَسْفَرَ ۝٣٤ۙ

۳۴و سوگند به صبح زمانی که از پرده سیاه شب درآید و رخ نماید

اِنَّهَا لَاِحْدَي الْكُبَرِ ۝٣٥ۙ

۳۵که بی تردید این [قرآن] از بزرگ ترین پدیده هاست؛

نَذِيْرًا لِّلْبَشَرِ ۝٣٦ۙ

۳۶هشدار دهنده به بشر است،

لِمَنْ شَا࢜ءَ مِنْكُمْ اَنْ يَّتَقَدَّمَ اَوْ يَتَاَخَّرَ ۝٣٧ؕ

۳۷برای هر کس از شما که بخواهد [به وسیله ایمان، طاعت و انجام کار خیر] پیشی جوید یا [به سبب کفر، طغیان و گناه] پس ماند؛

كُلُّ نَفْسٍۭ بِمَا كَسَبَتْ رَهِيْنَةٌ ۝٣٨ۙ

۳۸هر کسی در گرو دست آورده های خویش است،

اِلَّا͏ٓ اَصْحٰبَ الْيَمِيْنِ ۝٣٩ؕۛ

۳۹مگر سعادتمندان

فِيْ جَنّٰتٍࣞۛ يَتَسَا࢜ءَلُوْنَ ۝٤٠ۙ

۴۰که در بهشت ها از یکدیگر می پرسند

عَنِ الْمُجْرِمِيْنَ ۝٤١ۙ

۴۱از روز و حال گنهکاران،

مَا سَلَكَكُمْ فِيْ سَقَرَ ۝٤٢

۴۲[به آنان رو کرده] می گویند: چه چیز شما را به دوزخ وارد کرد؟

قَالُوْا لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّيْنَ ۝٤٣ۙ

۴۳می گویند: ما از نمازگزاران نبودیم

وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِيْنَ ۝٤٤ۙ

۴۴و به تهیدستان و نیازمندان طعام نمی دادیم

وَكُنَّا نَخُوْضُ مَعَ الْخَا࢜ىِٕضِيْنَ ۝٤٥ۙ

۴۵و با فرورفتگان [در گفتار و کردار باطل] فرومی رفتیم،

وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ الدِّيْنِ ۝٤٦ۙ

۴۶و همواره روز جزا را انکار می کردیم

حَتّٰٓي اَتٰىنَا الْيَقِيْنُ ۝٤٧ؕ

۴۷تا آنکه مرگ ما فرا رسید.

فَمَا تَنْفَعُهُمْ شَفَاعَةُ الشّٰفِعِيْنَ ۝٤٨ؕ

۴۸پس آنان را شفاعت شفیعان سودی نمی دهد؛

فَمَا لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِيْنَ ۝٤٩ۙ

۴۹آنان را چه شده که از تذکر و هشدار روی گردانند؟

كَاَنَّهُمْ حُمُرٌ مُّسْتَنْفِرَةٌ ۝٥٠ۙ

۵۰گویی گورخرانی وحشی و رمیده اند

فَرَّتْ مِنْ قَسْوَرَةٍ ۝٥١ؕ

۵۱که از [چنگال] شیری گریخته اند؛

بَلْ يُرِيْدُ كُلُّ امْرِي͏ٔ͏ٍ مِّنْهُمْ اَنْ يُّو͏ٔ͏ْتٰي صُحُفًا مُّنَشَّرَةً ۝٥٢ۙ

۵۲بلکه هر کدام از آنان توقع دارد نامه هایی سرگشاده [از سوی خدا] دریافت دارد!

كَلَّاؕ بَلْ لَّا يَخَافُوْنَ الْاٰخِرَةَ ۝٥٣ؕ

۵۳این چنین نیست [که علت فرارشان از دین برای دریافت نکردن نامه باشد] بلکه [فرارشان برای این است که] از آخرت نمی ترسند؛

كَلَّا͏ٓ اِنَّهٗ تَذْكِرَةٌ ۝٥٤ۚ

۵۴این چنین نیست [که نامه سرگشاده ای از سوی ما به آنان رسد]، بلکه بی تردید این قرآن تذکر و هشداری است [که برای جهانیان کافی است.]

فَمَنْ شَا࢜ءَ ذَكَرَهٗ ۝٥٥ؕ

۵۵پس هرکه بخواهد از آن پند گیرد،

وَمَا يَذْكُرُوْنَ اِلَّا͏ٓ اَنْ يَّشَا࢜ءَ اللّٰهُؕ هُوَ اَهْلُ التَّقْوٰي وَاَهْلُ الْمَغْفِرَةِ ۝٥٦ࣖ

۵۶و از آن پند نمی گیرند مگر آنکه خدا بخواهد، او سزاوار است که از وی پروا کنند، و سزاوار است که به آمرزشش امید بندند.