اِذْ اَوَي الْفِتْيَةُ اِلَي الْكَهْفِ فَقَالُوْا رَبَّنَا͏ٓ اٰتِنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً وَّهَيِّي͏ٔ͏ْ لَنَا مِنْ اَمْرِنَا رَشَدًا ١٠
ترجمه
[یاد کن] هنگامی را که [آن] جوانان در غار پناه گرفتند و گفتند: پروردگارا! رحمتی از نزد خود به ما عطا کن، و برای ما در کارمان زمینه هدایتی فراهم آور.