سوره Ad-Dukhaan

حٰم࢜ ۝١ۚۛ

۱حم

وَالْكِتٰبِ الْمُبِيْنِ ۝٢ۙۛ

۲سوگند به [این] کتاب روشنگر؛

اِنَّا͏ٓ اَنْزَلْنٰهُ فِيْ لَيْلَةٍ مُّبٰرَكَةٍ اِنَّا كُنَّا مُنْذِرِيْنَ ۝٣

۳به راستی ما آن را در شبی پربرکت نازل کردیم؛ زیرا که همواره بیم دهنده بوده ایم؛

فِيْهَا يُفْرَقُ كُلُّ اَمْرٍ حَكِيْمٍ ۝٤ۙ

۴در آن شب هر کار استواری [به اراده خدا] فیصله می یابد.

اَمْرًا مِّنْ عِنْدِنَاؕ اِنَّا كُنَّا مُرْسِلِيْنَ ۝٥ۚ

۵[نزول قرآن] کاری است [که] از نزد ما [صورت پذیرفته است؛] زیرا ما همواره فرستنده [وحی و پیامبران] بوده ایم.

رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَؕ اِنَّهٗ هُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ ۝٦ۙ

۶[همه این واقعیات] به سبب رحمتی از سوی پروردگار توست؛ بی تردید او شنوا وداناست.

رَبِّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَاۘ اِنْ كُنْتُمْ مُّوْقِنِيْنَ ۝٧

۷[همان] پروردگار آسمان ها و زمین و آنچه میان آنهاست، اگر یقین دارید.

لَا͏ٓ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ يُحْيٖ وَيُمِيْتُؕ رَبُّكُمْ وَرَبُّ اٰبَا࢜ىِٕكُمُ الْاَوَّلِيْنَ ۝٨

۸هیچ معبودی جز او نیست، زنده می کند و می میراند، پروردگار شما وپروردگار پدران پیشین شماست.

بَلْ هُمْ فِيْ شَكٍّ يَّلْعَبُوْنَ ۝٩

۹[نه اینکه یقین ندارند] بلکه آنان در شک اند [و با گفتار و کردارشان با حقایق] بازی می کنند.

فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَاْتِي السَّمَا࢜ءُ بِدُخَانٍ مُّبِيْنٍ ۝١٠ۙ

۱۰پس به انتظار روزی باش که آسمان دودی آشکار بیاورد،

يَّغْشَي النَّاسَؕ هٰذَا عَذَابٌ اَلِيْمٌ ۝١١

۱۱که همه مردم را فرا می گیرد، این عذابی دردناک است.

رَبَّنَا اكْشِفْ عَنَّا الْعَذَابَ اِنَّا مُو͏ٔ͏ْمِنُوْنَ ۝١٢

۱۲[همه می گویند:] پروردگارا! این عذاب را از ما برطرف کن که ما ایمان می آوریم

اَنّٰي لَهُمُ الذِّكْرٰي وَقَدْ جَا࢜ءَهُمْ رَسُوْلٌ مُّبِيْنٌ ۝١٣ۙ

۱۳[در آن موقعیت سخت] چگونه برای آنان جای پند گرفتن و هوشیاری است و حال آنکه [پیش از این عذاب] پیامبری روشنگر برای آنان آمد [و پند نگرفتند.]

ثُمَّ تَوَلَّوْا عَنْهُ وَقَالُوْا مُعَلَّمٌ مَّجْنُوْنٌ ۝١٤ۘ

۱۴آن گاه از او روی گرداندند و گفتند: تعلیم یافته ای دیوانه است!!

اِنَّا كَاشِفُوا الْعَذَابِ قَلِيْلًا اِنَّكُمْ عَا࢜ىِٕدُوْنَ ۝١٥ۘ

۱۵مدتی اندک عذاب را برطرف می کنیم، ولی باز شما [به همان عقاید بی پایه و اعمال زشت] برمی گردید!

يَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْكُبْرٰيۚ اِنَّا مُنْتَقِمُوْنَ ۝١٦

۱۶[ما از آنان انتقام خواهیم گرفت آن] روزی که آنان را با قدرتی بسیار سخت بگیریم؛ زیرا که ما انتقام گیرنده ایم.

وَلَقَدْ فَتَنَّا قَبْلَهُمْ قَوْمَ فِرْعَوْنَ وَجَا࢜ءَهُمْ رَسُوْلٌ كَرِيْمٌ ۝١٧ۙ

۱۷و همانا پیش از آنان قوم فرعون را آزمودیم، و پیامبری بزرگوار برای آنان آمد،

اَنْ اَدُّوْٓا اِلَيَّ عِبَادَ اللّٰهِؕ اِنِّيْ لَكُمْ رَسُوْلٌ اَمِيْنٌ ۝١٨ۙ

۱۸که [به آنان گفت:] بندگان خدا را [که به آزار و شکنجه شما گرفتارند] به من واگذارید؛ زیرا من برای شما فرستاده ای امینم.

وَّاَنْ لَّا تَعْلُوْا عَلَي اللّٰهِؕ اِنِّيْٓ اٰتِيْكُمْ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ ۝١٩ۚ

۱۹و در برابر خدا تکبّر نکنید که من برای شما دلیلی روشن آورده ام.

وَاِنِّيْ عُذْتُ بِرَبِّيْ وَرَبِّكُمْ اَنْ تَرْجُمُوْنِ ۝٢٠ؗ

۲۰و من به پروردگارم و پروردگار شما از اینکه مرا سنگسار کنید [یا برانید یا متهم کنید] پناه می برم؛

وَاِنْ لَّمْ تُو͏ٔ͏ْمِنُوْا لِيْ فَاعْتَزِلُوْنِ ۝٢١

۲۱و اگر به من ایمان نمی آورید [از آزردن من و باز داشتن مردم از ایمان آوردن] کناره گیری کنید.

فَدَعَا رَبَّهٗٓ اَنَّ هٰٓو͏ٔ͏ُلَا࢜ءِ قَوْمٌ مُّجْرِمُوْنَ ۝٢٢

۲۲[فرعونیان دست از آزردنش برنداشتند و مردم را از ایمان آوردن مانع شدند] پس پروردگارش را خواند که اینان قومی گناهکارند.

فَاَسْرِ بِعِبَادِيْ لَيْلًا اِنَّكُمْ مُّتَّبَعُوْنَ ۝٢٣ۙ

۲۳[گفتم:] بندگانم را شبانه حرکت ده؛ زیرا شما مورد تعقیب هستید،

وَاتْرُكِ الْبَحْرَ رَهْوًاؕ اِنَّهُمْ جُنْدٌ مُّغْرَقُوْنَ ۝٢٤

۲۴و دریا را با [همان] راه های گشاده [که برای عبور شما باز کردیم] پشت سر بگذار [تا فرعونیان هم در آن درآیند]؛ زیرا آنان سپاهی محکوم به غرق شدن هستند.

كَمْ تَرَكُوْا مِنْ جَنّٰتٍ وَّعُيُوْنٍ ۝٢٥ۙ

۲۵چه بسیار بوستان ها و چشمه سارانی که آنان [پس از خود] بر جای گذاشتند،

وَّزُرُوْعٍ وَّمَقَامٍ كَرِيْمٍ ۝٢٦ۙ

۲۶و کشتزار و جایگاه های نیکو و باارزش،

وَّنَعْمَةٍ كَانُوْا فِيْهَا فٰكِهِيْنَ ۝٢٧ۙ

۲۷و نعمت هایی که با آسایش و خوشی از آن برخوردار بودند.

كَذٰلِكَࣞ وَاَوْرَثْنٰهَا قَوْمًا اٰخَرِيْنَ ۝٢٨

۲۸[آری، سرانجام کارشان] چنین بود و ما همه آنها را به قومی دیگر به میراث دادیم.

فَمَا بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّمَا࢜ءُ وَالْاَرْضُ وَمَا كَانُوْا مُنْظَرِيْنَ ۝٢٩ࣖ

۲۹پس نه آسمان برآنان گریست و نه زمین و [هنگام نزول عذاب هم] مهلت نیافتند.

وَلَقَدْ نَجَّيْنَا بَنِيْٓ اِسْرَا࢜ءِيْلَ مِنَ الْعَذَابِ الْمُهِيْنِ ۝٣٠ۙ

۳۰همانا ما بنی اسرائیل را از آن عذاب خوارکننده نجات دادیم.

مِنْ فِرْعَوْنَؕ اِنَّهٗ كَانَ عَالِيًا مِّنَ الْمُسْرِفِيْنَ ۝٣١

۳۱از فرعون که متکبری سرکش از زمره اسراف کاران بود،

وَلَقَدِ اخْتَرْنٰهُمْ عَلٰي عِلْمٍ عَلَي الْعٰلَمِيْنَ ۝٣٢ۚ

۳۲و آنان را از روی آگاهی بر جهانیان [زمان خودشان] برگزیدیم؛

وَاٰتَيْنٰهُمْ مِّنَ الْاٰيٰتِ مَا فِيْهِ بَلٰ࢜و͏ٔ͏ٌا مُّبِيْنٌ ۝٣٣

۳۳و به آنان از آیات و معجزات آنچه را که در آن آزمایشی آشکار بود، عطا کردیم.

اِنَّ هٰٓو͏ٔ͏ُلَا࢜ءِ لَيَقُوْلُوْنَ ۝٣٤ۙ

۳۴اینان [که شرک و کفر سراپای وجودشان را فرا گرفته است] با اصرار [به اهل ایمان] می گویند:

اِنْ هِيَ اِلَّا مَوْتَتُنَا الْاُوْلٰي وَمَا نَحْنُ بِمُنْشَرِيْنَ ۝٣٥

۳۵پایان زندگی جز همین مرگ نخستین نیست و ما [پس از این مرگ] برانگیخته نخواهیم شد.

فَاْتُوْا بِاٰبَا࢜ىِٕنَا͏ٓ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ ۝٣٦

۳۶اگر شما [در زمینه زنده شدن مردگان] راستگویید [با درخواست از خدا] پدران ما را [زنده کنید و نزد ما] بیاورید [تا ما به زنده شدن مردگان یقین پیدا کنیم!!]

اَهُمْ خَيْرٌ اَمْ قَوْمُ تُبَّعٍۙ وَّالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْؕ اَهْلَكْنٰهُمْؗ اِنَّهُمْ كَانُوْا مُجْرِمِيْنَ ۝٣٧

۳۷آیا اینان [در قدرت و شوکت] برترند یا قوم تُبَّع، و کسانی که پیش از آنان بودند؟ ما همه آنان را هلاک کردیم؛ زیرا مجرم بودند؛

وَمَا خَلَقْنَا السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لٰعِبِيْنَ ۝٣٨

۳۸و ما آسمان ها و زمین و آنچه را میان آن دو است، به بازی نیافریده ایم؛

مَا خَلَقْنٰهُمَا͏ٓ اِلَّا بِالْحَقِّ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ۝٣٩

۳۹ما آن دو را جز به درستی و راستی به وجود نیاورده ایم، ولی بیشترشان [به حقایق] معرفت و آگاهی ندارند.

اِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ مِيْقَاتُهُمْ اَجْمَعِيْنَ ۝٤٠ۙ

۴۰بی تردید روز جدایی [حق از باطل، مؤمن از کافر و پاک از ناپاک] وعده گاه همه آنهاست؛

يَوْمَ لَا يُغْنِيْ مَوْلًي عَنْ مَّوْلًي شَيْـًٔا وَّلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ ۝٤١ۙ

۴۱همان روزی که هیچ دوستی چیزی از عذاب را از دوستش دفع نمی کند، و چون [آلوده به شرک و کفرند] یاری نمی شوند؛

اِلَّا مَنْ رَّحِمَ اللّٰهُؕ اِنَّهٗ هُوَ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُ ۝٤٢ࣖ

۴۲مگر کسی که خدا او را مورد رحمت قرار داده است؛ زیرا او توانای شکست ناپذیر و مهربان است

اِنَّ شَجَرَتَ الزَّقُّوْمِ ۝٤٣ۙ

۴۳همانا درخت زقّوم،

طَعَامُ الْاَثِيْمِ ۝٤٤ۚۖۛ

۴۴خوراک گنهکار است،

كَالْمُهْلِۚۛ يَغْلِيْ فِي الْبُطُوْنِ ۝٤٥ۙ

۴۵مانند مس گداخته شده در شکم ها می جوشد،

كَغَلْيِ الْحَمِيْمِ ۝٤٦

۴۶چون جوشیدن آب جوشان

خُذُوْهُ فَاعْتِلُوْهُ اِلٰي سَوَا࢜ءِ الْجَحِيْمِ ۝٤٧ࣗۖ

۴۷[گفته می شود:] این گنهکار را بگیرید و او را به زور به وسط دوزخ بکشانید.

ثُمَّ صُبُّوْا فَوْقَ رَاْسِهٖ مِنْ عَذَابِ الْحَمِيْمِ ۝٤٨ؕ

۴۸آن گاه از عذاب آب جوشان بر سرش فرو ریزید؛

ذُقْۚۙ اِنَّكَ اَنْتَ الْعَزِيْزُ الْكَرِيْمُ ۝٤٩

۴۹[و بگویید:] بچش که تو همان ارجمند و بزرگواری!!

اِنَّ هٰذَا مَا كُنْتُمْ بِهٖ تَمْتَرُوْنَ ۝٥٠

۵۰به یقین این همان چیزی است که همواره درباره آن تردید می کردید.

اِنَّ الْمُتَّقِيْنَ فِيْ مَقَامٍ اَمِيْنٍ ۝٥١ۙ

۵۱مسلماً پرهیزکاران در جایگاه امنی خواهند بود.

فِيْ جَنّٰتٍ وَّعُيُوْنٍ ۝٥٢ۚۙ

۵۲در میان بوستان ها و چشمه سارها؛

يَّلْبَسُوْنَ مِنْ سُنْدُسٍ وَّاِسْتَبْرَقٍ مُّتَقٰبِلِيْنَ ۝٥٣ۚۙ

۵۳لباس هایی از حریر نازک و دیبای ضخیم می پوشند در حالی که برابر هم می نشینند.

كَذٰلِكَࣞ وَزَوَّجْنٰهُمْ بِحُوْرٍ عِيْنٍ ۝٥٤ؕ

۵۴[آری سرانجام کار پرهیزکاران] چنین است، و حور العین را به همسری آنان درآوریم،

يَدْعُوْنَ فِيْهَا بِكُلِّ فَاكِهَةٍ اٰمِنِيْنَ ۝٥٥ۙ

۵۵در آنجا هر گونه میوه ای را که بخواهند می طلبند و می خورند، در حالی که [از هر جهت] ایمن و آسوده خاطرند؛

لَا يَذُوْقُوْنَ فِيْهَا الْمَوْتَ اِلَّا الْمَوْتَةَ الْاُوْلٰيۚ وَوَقٰىهُمْ عَذَابَ الْجَحِيْمِ ۝٥٦ۙ

۵۶در آنجا مرگ را نمی چشند، مرگ آنان همان مرگی بود که در دنیا چشیدند، و خدا آنان را از عذاب دوزخ مصون می دارد.

فَضْلًا مِّنْ رَّبِّكَؕ ذٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ ۝٥٧

۵۷[این] فضل و احسانی است از سوی پروردگار تو، [و] این همان کامیابی بزرگ است.

فَاِنَّمَا يَسَّرْنٰهُ بِلِسَانِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ ۝٥٨

۵۸پس جز این نیست که ما [فهم] قرآن را با زبان تو [که زبانی فصیح و گویاست] آسان ساختیم تا آنان متذکّر و هوشیار شوند.

فَارْتَقِبْ اِنَّهُمْ مُّرْتَقِبُوْنَ ۝٥٩ࣖ

۵۹[ولی اگر متذکّر و هوشیار نشدند] پس به انتظار باش که مسلماً آنان هم منتظرند [که سرانجام کار چه خواهد شد؟ سرانجام نصرت و پیروزی خدا برای تو و عذاب دنیا و آخرت برای آنان است.]