وَلَىِٕنْ اَذَقْنٰهُ نَعْمَا࢜ءَ بَعْدَ ضَرَّا࢜ءَ مَسَّتْهُ لَيَقُوْلَنَّ ذَهَبَ السَّيِّاٰتُ عَنِّيْؕ اِنَّهٗ لَفَرِحٌ فَخُوْرٌ ١٠ۙ
Tərcümə
Əgər başına gələn bir müsibətdən sonra, ona firavanlıq, səadət nəsib etsək, mütləq: “Artıq fəlakətlər məndən sovuşdu” - deyər və sözsüz ki, sevinib öyünər.